Kehanete göre, bir gün Ay'ın güzel yüzü, Ay'ın kötü yüzünü yenecekti. Herkes bu ana sevinecek, gökyüzü daha berrak olacaktı. Karanlık artık sadece geceye ait olacak, gündüzler ise güneşin ışıklarıyla herkesin kalbine umut taşıyacaktı. Ama bu değişim neyin ya da kimin sayesinde gerçekleşecekti? Kızıl saçlı çocuğun kararıyla mı? Kehanette adı geçen Ronera'nın cesur adımlarıyla mı? Yoksa eski çağlardan beri anlatılagelen Ay'ın güzel yüzünün gücüyle mi?

Kül Kedisi masalını bilir misiniz? Orada prenses gece yarısı balodan kaçarken... Bazılarıysa alevlerin içinden çıkar. Yıllar önce çıkan yangında herkes bir şey kaybetti. Kimi gücünü, kimi vicdanını... O ise çocukluğunu bıraktı alevlerin içinde. Geride yalnızca iki şey kaldı: Bileğinde taşıdığı yanık izi, ve annesinin büyütmeye kıyamadığı beyaz zambaklar. Şimdi ise karanlık bir dünyanın tam ortasında, yanlış insanlarla aynı masaya oturuyor. Hayatta kalmayı biliyor, güvenmeyi değil. Geçmişi ise küllerin arasından çıkıp her gece yeniden karşısına dikiliyor. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Şehrin en tehlikeli soyadlarından birine sahip olan o adam, baktığı her şeyi kontrol etmeye alışmıştı. Ama bu kez karşısındaki kız, yıllardır gömdükleri sırların tam merkezindeydi. Bazı yangınlar söner. Bazıları insanın içinde yaşamaya devam eder. Ve bazı masallar... mutlu sonla bitmez. Peki bizim hikâyemiz nasıl bitecek? Bir masal gibi mi... Yoksa külle yazılmış bir kader gibi mi? Bunu öğrenmenin tek bir yolu var. Sizi Kül Kedisi'nin hikâyesine davet ediyorum. Ve emin olun... bu hikâye uzun süre aklınızdan çıkmayacak.

Üsküp'ün dondurucu ayazından koparılıp Mardin'in acımasız, taştan kurallarına itilen Peri, ruhunu bedeni toprağa girmeden çok önce kendi elleriyle kazdığı isimsiz bir mezara gömmüştür. Susturulmuş, yapayalnız bırakılmış ve sadece doğuracağı bebek için nefes almaya zorlanan, yeryüzünde yürüyen bir ölüden farksızdır. Ta ki yer yarılıp da her şey üzerine yıkılana dek... Depremin zifiri karanlığında tam vazgeçmişken enkazın arasından ona uzanan kan revan içindeki nasırlı eller, çelik gibi kuralları olan, yapayalnız bir asker olan Üsteğmen Doğu Koraltan'a aittir. Doğu onu sadece o yıkıntıdan çekip almakla kalmaz; peşindeki cellatlardan korumak için bütün geçmişini silerek Peri'yi kendi ıssız hayatının tam ortasına, merhametten ördüğü zırhının ardına saklar. Mecburi bir sığınma olarak başlayan bu yeni hayat, zamanla ikisi için de sarsıcı bir uyanışa dönüşür.

Suyun hafızası vardır derler. İnsanlar üzgün olduklarında bir denize dert yanarlar. Dalgalar alsın götürsün ve bir daha getirmesin isterler... Fakat yine aynı karada, aynı acıyı çekerken deniz dalgalarıyla getirirmiş dertlerini. Peki suyun hafızası bu mudur? Ölü bir deniz ve ölü bir adam. Suya anlattın mı herşeyi? Anlattıysan eğer sana dokunmasını bekle ve gör gerçeği! Boğulmaya hazır ol sevgili dostum zira burada nefes alanlar ölü sayılmakta... Rose Brown, eski adıyla Ralefin adındaki kasabada sıkışıp kalan genç bir kadındır. Dedesiyle beraber yaşamakta olan Rose, anne ve babasını hiç görmemiştir zira anne ve babası o daha küçükken denizde kaybolmuşlardır... Kasabanın bir efsanesi ve bu efsane ile başlayan bir laneti vardır. İnanılışa göre çok eski zamanlarda kasaba halkı, denizlerin tanrısını görebilmek için bir insanı denize kurban eder. Tanrı bu duruma öfkelenir ve denizin himayesini sözde Tanrı'dan alarak, onun uğruna ölen adama verir ve böylelikle lanet başlar. Her on yılda bir, ölü deniz' in ölü Tanrısı karaya çıkar ve evin en sevilenini alıp denize götürürmüş... Wattpad'de, Ölü deniz'in şarkısı adlı ilk kitap. Başlangıç- 18.10.2024 Yayınlama- 28.03.2025 Bitiş- #fantastik 1. Sıra #aşk 2. Sıra #lanet 1. Sıra #efsane 1. Sıra #yaşamak 1. Sıra #ölmek 1. Sıra #okyanus 1. Sıra #hayalet 1. Sıra #nefret 1. Sıra #masal 1. Sıra #büyü 5. Sıra #ruh 1. Sıra #gizem 5. Sıra #bilimkurgu 3. Sıra Kitap şahsıma aittir izinsiz alma, kopyalama, çalma gibi durumlarda yasal işlem başlatacağım!

Karanlık bazen dışarıda değildi. İnsanın içinde yaşıyordu. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken gerçeğin, rüyalardan daha acımasız olabileceğini öğrenmişti. Çizimlerinde huzur ararken ellerine bulaşan mürekkep artık bir kaçış değil, geçmişinin derin izlerine dönüşmüştü. Babasının öfkesiyle büyüyen bir evde sessizce hayatta kalmaya çalışmıştı. Her sözü susturulmuş, her hayali kırılmıştı. Ama içinde yıllardır bastırdığı o karanlık artık susmak istememişti. Ve bir gece... her şey değişmişti. Takip edildiğini fark ettiği anda zaman onun için durmuştu. Tam korkunun içinde kaybolacakken karşısına maskeli bir adam çıkmıştı. Kolundaki lotus dövmesi, Alara'nın hafızasına kazınan tek şey olmuştu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde Alara artık barda çalışan ve kendi dövme stüdyosunu işleten güçlü ama kırılmış bir kadına dönüşmüştü. Emir Doruk ise motor kulüplerinin karanlık dünyasında yaşayan, kafes dövüşleriyle nam salmış tehlikeli bir adam olmuştu. Doruk, Alara'yı ilk bakışta tanımıştı. Ama Alara onu hatırlamamıştı bile. Geçmiş ise unutulmayı sevmemişti. Özellikle de yıllardır Alara'ya saplantılı olan adam yeniden ortaya çıktığında... Çünkü bu adam yalnızca Alara'nın kâbusu değil, Emir Doruk'un da en kanlı düşmanı olmuştu. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde yıllardır hissetmediği bir titreşim... Belki kader bu kez sadece acı yazmak istememişti. Ama aşk bazen bir kurtuluş olmamıştı. Bazen insanı en karanlık yerine sürükleyen şey olmuştu. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda... O ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark etmişti.

"Sevgiyle büyütülmemiş çocukların kalpleri yumrukları kadar değil, hayalleri kadar olurdu." Bazı çocuklar unutmayı öğrenir. Bazıları ise hatırlamak zorunda bırakılır. Derin Özer, unutturulmuş bir hayatın hayatta kalan yansımasıydı. Geçmiş, onun için hatırlayamadığı kesik bir sayfaydı. Çocukluğu ise başkalarının anlattığı, kendisine ait olmayan bir hikâye. Ve bazıları, başkalarının unuttuğu her şeyi hatırlamak zorunda kalanlardandı. Ares Alaca... Unutmanın mümkün olmadığı bir hafızayla, Derin'in hatırlamadığı her yansımanın zıttında kalan güçtü. Hatırlamayı lanet olarak bilse de unutmamayı güç olarak kullanandı. Kayıp Ruhlar, insan zihninin susturulan yerlerinde dolaşan, hatırlamanın bir lütuf mu yoksa ceza mı olduğunu sorgulatan bir gerçek. ❗️İçerik Uyarısı❗️ Bu kitap; • Küfür ve argo dil • Şiddet ve karanlık sahneler • Yetişkin temaları içermektedir. 18+ okuyucu kitlesi için yazılmıştır. Hassasiyeti olan okuyucuların bunu dikkate alması önerilir. Tüm hakları saklıdır❗️ Çalınma, kopyalanma vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır!

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

Karan kaçmayı seçmişti; Geçmişinden... kendinden... her şeyden... Asena ise asla kaçmazdı; Yüzleşir... Kırar... Gerekirse yok ederdi... Yan yana geldiklerinde tüm dengeler bozuldu. Çünkü biri yıkmayı biliyordu... Diğeri ise yıkılmamayı... İkisi de vazgeçmeyi bilmiyordu... İkisi de yanlıştı... İkisi de tehlikeliydi... Ama asıl sorun bu değildi; Asıl sorun... Birbirlerinden uzak durmaları gerekirken, bunu istememeleriydi...

Fransa'nın Türkiye Büyükelçisi'nin ailesi kaçırıldığında iki ülke arasında sessiz bir kriz başladı. Elise Laurent, seçime zorlanan babası, Fransa'da başına silah dayanmış annesi ve bir hücreye hapsolmuş kendisiyle karşılaştığında ölümün geldiğini anladı. Onu bulmak için görevlendirilen kişi ise hata yapmayan bir askerdi. ✧ Bir kurtarma operasyonu olarak başlayan şey, zamanla ikisinin de kontrol edemediği tehlikeli bir bağa dönüştü.

Mısra, yedi senelik sevgilisinden evlilik teklifi aldığı gün geçirdikleri bir kaza yüzünden onu kaybetmiş ve onun cenazesinin yapıldığı gün intihar ederek hayatını sonlandırmıştı. Ancak kaderin başka bir planı vardı. Mısra, gözlerini cehennemde değil on yıl önceki odasında açtı. Zamanda geriye dönmüş, yirmi iki yaşındaki halinde yeniden yaşama gelmişti. Ve ilk iş kaybettiklerini geri kazanmaya bakmıştı. Ancak sevgilisine tekrar kavuşmak için girdiği her mücadelede ondan daha da uzaklaşmış ve daha önce hiç fark etmediği gerçeklerle karşılaşmıştı. Birde onu gölgelerin ardından seven adamı görmeye başlamıştı... Mısra, bildiğinden şaşmayıp yedi senelik aşkı için çabalamaya devam edecek miydi? Yoksa kendisini ağlatan adamdan vazgeçip daima onu güldüren adama mı bir şans verecekti? İkinci şansını nasıl değerlendireceği onun için tamamen muğlaktı ancak... bilmediği daha önemli bir şey vardı; ikinci hayatını nasıl yaşaması gerektiğini düşünüyordu ama bu gerçekten onun ikinci şansı mıydı ki?