" උබ දන්නවද අල්මාරියේ එච්චර පිහි තියෙන්නෙ ඇයි කියලා? " තිසුරගේ කටහඬ අනුකම්පා විරහිත විය. " ඒ තමයි මගෙ සෙල්ලම් බඩු. අර පේනවා නේද මේසෙ උඩ තියන ඔලු කට්ට" කියමින් තිසුර හිස්කබල දෙසට අත දිගු කළේය. යුවිනු බයබිරාන්තව ඒ දෙස බැලුවේ ය. තිසුර නැවතත් යුවිනු දෙස බැලීය. "ඒ මම මුලින්ම එලොව යවපු එකාගේ ඔලුව, කොහොමද දන්නවද මං ඒක කරේ?" කියමින් තිසුර ඔහුගේ මුහුණ යුවිනුට ළං කළේය. තිසුරගේ දෑස් දුටු යුවිනුට ඉබේම කෙළ ගිලුණි. "මං ඌව අල්ලන්, බෙල්ලෙ මෙන්න මෙතන්ට ඇනගෙන ඇනගෙන ඇනගෙන ගියා ලේ විසික් වෙනකං" තිසුර යුවිනුගේ ගෙල පිරිමදිමින් කීවේය. "ම්ම්ම්ම්........ඒ ලේ වලින් පුදුම සුවඳක් ආවෙ" කියමින් තිසුර යුවිනුගේ ගෙල දෙසට නැඹුරු විය. _ලෝහිත_ *මෙම කතාව සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රබන්ධයක් වන අතර ජීවත්ව සිටින හෝ මියගිය හෝ කිසිඳු පුද්ගලයෙක් මෙම කතාවට සම්බන්ධ නොවේ. Start : December 31, 2022 End : August 31, 2023

ලදු කැලෑව මැදින් වැටුනු අඩි පාර කෙළවර වුනේ මදක් ඉඩ කඩ සහිත භූමි භාගයකින්. තවමත් වල් පැලෑටි නොවැවුනු පොළවයි කෙලවරකට වෙන්න එක මත එක ගොඩ ගසා තිබූ මානා පදුරු වලිනුයි පෙනුනේ කවුරු හරි ළගදි එතන සුද්ධ පවිත්‍ර කර ඇති බවයි. පුදුමයෙන් අවට බැලූ මුතූගේ ඇස් දෙක කුඩා පස් කණ්ඩියක් උඩ මලානිකව දැල්වෙන පහන ලග නතර වුනා. බැලූ බැල්මට ඇදිනීමට අපහසු වුනත් විමසිල්ලෙන් බැලු විට එය සොහොන් කොතක් බව අදුන ගන්න එක අපහසු දෙයක් වුනේ නැහැ. පහන් ආලෝකය වැටී ආලෝකමත් වූ පරණ අබලන් කොන්ක්‍රීට් පුවරුව වෙත මුතූ ලංවුනේ කුතුහලයෙන්. කඩතොලු වුනු අකුරු වලින් පුවරුව මත ලියවී ඇති නම හරියට කියවගන්න බැරුව එයා දෙතුන් පාරක්ම ඇසිපිය සැලුවා. ටික ටික මද ආලෝකයට ඇස් හුරු වෙද්දී පලකය මත ලියලා තිබුනු නම දැක්ක මුතූ පොළව උඩට ඇදගෙන වැටුනේ ඇග අඩපන වුනු හැගීමකින් වෙව්ලුම් කද්දී...