Fərqli dünyaların bir yuxuda kəsişməsindən...

"Kanka yeter dedim sana!"Kendine gel!" Burak beni cesetten ayırıken tüm geceyi inletecek bir çığlıkla bağırdı. Bedeni bir öne,bir arkaya sarstı.Kendime gelmemi istiyordu ama ben zâten hiç kendimde değildim ki...

Kiminin intikamı sessizdir. Bizim ki beş katlı bir yetimhane de başlar...

Yozlaşmış kalpler...günah çukuru kazan eller...kıskanç bakışlar....ve bu güzel görünen ama kalbinde kötülük barındıran insanları resmeden bir ressam.... Unutmayın her an kalbiniz resmedile bilir...

Bir iki üç diyince kayıp oluyorsun.Eğer hala oradayda, yorganla üzerini kapatma çünkü ince yorqan sadece seni soukdan korur kötü yaratıklardan değil.

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

[Düzenleniyor] (Benim ilk ve ilk defa baba-kız kurgusunu yazdığım kitap. Sene 2022 ama bölümleri her sene düzenledim bu yüzden seneleri değişti yanlış anlamayın) [Ilk ve acemi kitabım]

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

••Kitap oldu. Yakında final olacak ve seri altı kitaptan oluşacaktır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.