Üniversite çevresinde işlenen bir cinayet, kampüsü sessizce değiştirir. Kimse yüksek sesle konuşmaz ama herkes aynı şeyi düşünür: Bunu kim yaptı? Şüpheler yayılır, isimler fısıldanır, bazı insanlar diğerlerinden daha fazla konuşulmaya başlar. Polis soruşturur, öğrenciler tahmin yürütür. Herkes bir şey bildiğini sanır. Ben de bu üniversitedeyim. Herkes gibi derslere giriyorum, insanlarla aynı masada oturuyorum. Ve herkes gibi ben de bu cinayeti konuşuyorum. Kimsenin fark etmediği tek şey şu: Bazı suçlar işlenirken değil, sonradan kayıt dışı bırakılır.

Bazen kaderimizin kötü olduğunu düşünüp berbat bir hayata mahkum olduğumuzu zannederiz. Ancak gerçek şudur ki: Hayatta olduğumuz sürece hiçbir şey için geç değildir... (İKİNCİ KİTAP)

Evren beni bu cümleyi kuracak kadar çaresiz bırakmıştı; Hayatta kalmak için herkesi geride bırakmaya hazırım...

Reankarne kurgusu " Adımı unutan tarihe, imzamı kanla kazımaya geldim " Arvenya... 2025 yılında basit bir trafik kazasıyla son bulan bir hayat. Ama ölüm, onun için son değildi-sadece bir başlangıçtı. Gözlerini açtığında artık modern dünyanın sıradan bir kızı değil, 600 yıl önce yaşayan bir prenses olduğunu fark etti. Yeni dünyasında adını bile fısıldarken dikkatli olmak zorundaydı. Saray entrikaları, görünmeyen düşmanlar ve bir siyasi evlilik... Bu kez kaderine boyun eğmeye niyeti yoktu. Arvenya, geçmişteki benliğiyle ve bugüne ait kalbiyle kendi hikâyesini yeniden yazmaya karar verdi. O yalnızca geçmişte yaşayan biri değil tarihin akışını değiştirecek bir kadındı 📖 Kitaptan bir kesit 📖 "Neden benimle evlenmek istediniz? Oysa ki Nursêza sizinle evlenmek istiyordu ama siz beni seçtiniz neden beni seçtiniz?" Camdan dışarı bakan bakışları kısa süreliğine bana döndü "Merak etme şimdi de, evlendiğimiz zamanda sana dokunmam " Açıkçası böyle bir cevap beklemiyordum evet zaten bana dokunamazdı ama neden böyle bir şey söylemişti ki "Size onu mu sordum?" Bu sefer gözlerimin içine bakarak cevap verdi " Yani sana dokunmamı mı istiyorsun" ........ Kurgu ve kapak şahsıma aittir (ç)alınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemler uygulanacaktır

Nükleer kışın ardından dünya hayatta kaldı. Özgürlük kaybedildi. Akhara'da insanlar yetiştirilir, seçilmez. İtaat eder, sorgulamaz. Hesna sorguluyor. Kwang ise susturmakla görevli. Ama bazı karşılaşmalar... sistemin bile kontrol edemeyeceği şeyler başlatır.

Burada zamanı yalnızca bir geçiş değil, bir sınavdır. Geçmişten gelen bir insanın, gelecekte "insan" sayılmadığı bir dünyaya uyanışını anlatır. Arkeolojiyle başlayan hikâye; kimlik, güç ve insanlığın tanımı üzerine rahatsız edici sorular sorar: İnsan olmak genetik midir, yoksa hafıza mı? Değer, doğuştan mı gelir yoksa sonradan mı verilir? Yüz yıl sonra geçirilen mutasyonlar, insan bedenini değiştirirken; iktidar, farklı olanı tanımlamaya ve kontrol etmeye çalışır. İki metreyi aşan bir imparatorun karşısında duran genç bir kadın, artık bir buluntu değil; bir istisnadır. Ve istisnalar, her çağda korku yaratır.

••Kitaba ara verildi. Bronz serisi final olduktan sonra devam edecek ve 2026 yılı içinde raflarda olması planlanıyor. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi. Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi. Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi? İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri. Mumlar üfledim, dilekler diledim. Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim. Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim. 🏀 "Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?" "Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."