"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"

barisalperyilmaz: - ceylin hanim siz birakin inadi benimle evlenin - resmen istemeye geliyorlar beni - allah rizasi icin evlenin benle - ne derseniz kabul birakalim inadi - ceylin hanim - basiretim baglandi - nolursunuz - bence o kadarda kotu bir fikir degil - yakisirizda aslinda - neyse lutfen karim olun evercekler beni

Dünden bugüne Yağmur ve Barış Alper... Zor bir hayat onları bekliyor.

Başroller her zaman kusursuz mudur? Hata yapma şansları, büyük yanlışları olamaz mı? Oysa her insan, kendi hayatının başrolünde oynamaz mı? Ya da hayat siyah ve beyazdan; keskin çizgilerden mi ibarettir? Bazen griler de vardır. Başroller de günah işlerler. Tek bir kötü, tek bir siyah kuğu olmaz hayatta. Herkesin vardır biraz siyahlığı. Bembeyaz değiliz hiçbirimiz.

Bekleme artık boşuna, sana bir şey veremem.

Barış Alper Yılmaz ve Deniz Alin Yandaş, yatak arkadaşlığı ile başlayan ilişkilerini çıkışı olmayan bir yere sürüklerler. Yarı texting. Başlangıç-11.06.25 Bitiş: 30.01.26

ufak bir maceradan başka bir şey değildi.