Sen yaz saati uygulaması, Ben kış saati. Ortak bir takvimimiz bile olmadı. Seni bir saat ileri almışlar, Beni bir saat geri. Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?

"Pretty When She Bleeds" İstanbul'un arka sokaklarında, sıradan bir kafede çalışan Elif'in hayatı sakin ve tekdüzedir. Ta ki bir gece, yanlış bir anda, yanlış bir yerde bulunana dek. Bir cinayete tanık olur. Ne var ki bu, sıradan bir suç değildir. Katil, acımasız, soğukkanlı ve tehlikelidir.Geçmişi, ardında iz bırakmadan yok olan hayatlarla doludur. Onu gören adamın gözünde Elif artık bir tanık değil, bir saplantıdır. Kaçmaya çalışan bir genç kız... Ve onu asla serbest bırakmaya niyeti olmayan karanlık bir adam... "Ne dersin Elif? Koleksiyonumun 100.parçası olmak ister misin..." 12.02.2025-13.06.2025 Katil#3 Kan#2

"Ela, sabrımı sınıyorsun. Yapma... Canını yakarım!" Onu sinir edecek şekilde, dudaklarımın kenarıyla alaycı bir şekilde gülümsedim. "Ne yapacaksın, Massimo? Söylesene..." Biraz sustuktan sonra, bir şey hatırlıyormuş gibi yaptım. Gözlerimi kısarak, en zehirli sözlerimi hazırladım. "Ah, doğru! Benimle sevişirken intikam planı düşüneceksin, değil mi?" Onu gerçek anlamda sinirlendirmek istiyordum. Hiç beklemediği bir şey söyledim ve gerçek anlamda onu sinir etmeyi başarmıştım. "Tüh, şansına küs. Çünkü ben senin dışında herkesle sevişebilirim. Ama seninle asla." Ve böylece istediğimi elde etmiştim. Onu kışkırtmayı başarmıştım. "Bir daha söyle! Hadi söylesene!" Kafamı kaldırdığımda, göz göze gelmiştik. "SÖYLE DEDİM!" Beklenmedik bir anda sesi bütün evin içinde yankılandı. İlk defa ondan korkmamıştım. "Tekrar duymak istiyorsun, pekala o zaman söyleyeyim... Diyorum ki, senin dışında-" Lafımı bitirmeden, dudaklarımın üstünde hissettiğim baskıyla öylece kalakaldım.

Hazan, özgürlük hayallerini yıllarca gizlice büyütmüştü. Kazandığı üniversite, onun özgürlüğe attığı ilk adım olacaktı. Ama doğduğu topraklar, okunan kitaplardan çok, yazılan kaderlere inanıyordu. Babasının dayattığı evlilik kararı, onun tüm geleceğini silip atmak üzereydi. Ancak işler babasının istediği gibi gitmedi. Bir adam ona elini uzattı, isteme günü onu kaçırdı. Kaçıranı bir yabancı değil, aslında onu sessizce anlayan bir adamdı. Bu bir aşk değildi. Bir plan, bir kurtuluş anlaşmasıydı. "Üniversiteyi bitir, sonra istersen yolumuza ayırırız..." Ama bazı yolculuklar, başladığı yerde bitmez. Ve insan bazen sadece kurtulmak için değil, kendini bulmak için kaçar. İki tanıdık yabancı, bir nikâh, onlarca sır ve adı konmamış duygular arasında... Hazan, ne babasının hükmüne boyun eğdi, ne de geleceğin kapısını aralamaktan vazgeçti. Bu yalnızca bir aşk hikâyesi değil. Bu, geçmişin gölgesiyle kendini bulmaya çalışan bir kadının ve yıllarını o kadını beklemeye adayan bir adamın hikayesi. • Bu kitapta bahsi geçen kurumlar, kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Aşağıdan yürürken hep gördüğüm ve çıkmak için ölüme sakladığım o yerin önünde durdum. Gözlerimi aşağı çevirdiğimde az önce yürüdüğüm yollara kuş bakışı baktım son kez. Önümde dizimin bile altında biten bir beton ve devamında benim için koca bir boşluk vardı. Aklımın derinlerine geri dönme düşüncesi dolunca dudaklarımdan alaycı bir nefes kaçtı. Kafamdaki ses bu kadarsın işte diyordu bana. Ölmeyi bile beceremiyorsun, bu kadarsın. Burnumu çekip başımı gökyüzüne kaldırdım. Kara bulutlar vardı üstümde, yağmurun habercisi. Son yağmuru görüp de mi ölseydim düşüncesiyle güldüm. Ölmemek için bahaneler uyduruyordum, oysa çok kararlıydım. Hayır ben çok korkaktım. Ben kendi sorumluluğunu bile alamayacak kadar korkak bir heriftim. Çenemi sıkıp başımı aşağı doğru indirdim. Son anlarımda da korkak olmak istemiyordum. Beton yere iyice yaklaştım. Gözlerim aşağıdayken dudaklarım kıvrıldı.Artık içimdeki o korkak da ölmek istiyordu. Betonun üstüne çıkmayacaktım, kendimi öne doğru bırakıp sonuma gidecektim. Gözlerimi kapatıp bedenimi öne doğru serbest bıraktım. "Koray!" diye bağırıyordu bir kadın sesi. Gözlerimi sıkıp tekrar geri açtım. "Koray!" Yaklaşan sesle birkaç adım geri gelip kafamı çevirdim. Karşımda gördüğüm kız hızla bana doğru koşuyordu. Nereden çıkmıştı şimdi? "Koray, sen misin?" dedi birkaç adım ötemde soluk soluğa durup. Hava kararmış sokak lambaları yanmıştı ama üstümüzdeki sanırım arızalıydı. Yüzünü net göremiyordum ama gözlerinde bir korku vardı. "Hayır." diye yanıtladım kızı.

"Benden uzak dur Harun!" Sesim, buz gibi bir keskinlikle çıktı. "Senden ne kadar haz etmediğimi eminim biliyorsun, o yüzden sürekli karşıma çıkmaktan vazgeç. Salak bir kadın değilim, çok iyi farkındayım." Ben, onun oyunlarını, onun manipülasyonlarını çok iyi biliyordum. Gözünü kısaca dudaklarıma kaysa da, hemen kendini toparladı. "Neyin farkındasın?" diye sordu, sesi alaycı bir tını taşıyordu. "Bana karşı bir ilgin olduğunu fark etmeyecek kadar salak bir kadın değilim, o yüzden hemen o ilgiden vazgeç, yoksa çok kötü olur!" Şaşırdığını gördüm. Yüzündeki o alaycı ifade, bir anlığına silindi. Gözleri kısıldı, sanki duymayı beklediği son şey buydu. Benden böyle bir şey duymayı beklemiyor olacak ki, şaşkınca gözlerime baktı. Bu anlık şaşkınlık, benim için küçük bir zaferdi. Onun o her şeyi kontrol eden, her zaman bir adım önde olan tavrını bozmuştum. Ama bu zafer kısa sürdü. Kendine gelip şaşkın bakmak yerine, alayla gözlerimin içine baktı. Dudaklarının bir tarafı kıvrıldı, sanki benimle eğleniyormuş gibi. Yüzümün her zerresini inceledi. Sanki bir sır veriyormuş gibi fısıltıyla konuştu. "Yoksa ne yaparsın? Diyelim ki senin gibi şımarık bir kız çocuğuna ilgi duyuyorum... Ne yapacaksın?" Bu sefer öylece şaşkınca ona bakan ben olmuştum. Ne diyeceğimi, nasıl tepki vereceğimi bilemedim. İçimdeki öfke, yerini tarifsiz bir şaşkınlığa bırakmıştı. Bu adam, gerçekten ne istiyordu? Benimle neden böyle bir oyun oynuyordu? Şaşkın bir şekilde ona bakarken, o gerçek anlamda eğleniyordu. Gözleri, yüzümün her zerresini dikkatle inceliyordu. Benimle ne kadar eğlendiğini asla saklamaya gerek duymuyordu. Bu durum, içimdeki öfkeyi yeniden alevlendirdi. Ona bir tokat atmak, yüzündeki o alaycı gülümsemeyi silmek istedim. Ama bedenim, sanki bir büyü altında gibi, hareket edemiyordu. Gözlerini bir anda dudaklarıma kayı

Hemşire Yaren Özkaya Hasta Ömer Demirkan Onların hikayesi uzun süredir başlamıştı ama sayfaları yeni açılıyordu. Biri yabancı biri aşıktı.

🔞❗[Bu kitap yetişkinlere yönelik (+18) unsurlar ve betimlemeler içerir.] . Nefesini ensemde hissettim. Ellerinin karnıma doğru gittiğini hissettiğimde gözlerim kapanacak gibi oldu. Kendimi son anda durdurdum. Etraftaki insanları umursamadan beni kendine bastırdı. Varlığını benimsemişken tek bir hareketle beni itip kendinden uzaklaştırdı, etrafımda döndürdü ve tekrar kendine çekti. Uzun boyuna karşı kafamı kaldırdım. Karanlık gözleri ruhuma işliyordu. "Sen..." gözlerinin bir anlık, sadece bir anlık dudaklarıma kaydığına yemin edebilirim. "Sen benimle dans edebileceğini mi sandın avukat?" Onun vücudunun üzerimde bıraktığı etki nefesimi hızlandırırken güçlükle yutkundum. Beni tutmasa düşecek gibiydim. Kulağıma eğilip dudaklarını bilerek sürttü ve bu hareketi bacaklarımdan tüm gücü kesti. "Bunca zamandır fark etmediğin o gölgenin rüzgarı, şu an bacaklarını titretiyor..." . . . [BİR MAFYA VE ONUN KARŞI MÜVEKKİLİNİN DAVASINI YÖNETEN AVUKAT] . . Genç avukat, yakışıklı ve tehlikeli mafyanın gittiği mekanlara giderek onun suçlarıyla ilgili delil toplamaya çalışır. Bunu fark eden mafya bir davette ansızın avukatın karşısına çıkar... . . . UYARI: İlerleyen bölümlerde yoğunlukla +18 sahneler yer alacaktır. Rahatsız olacaklar lütfen okumasın.

Deniz Korkmaz Issız bir sokak olur, ıssız bir bina olur da ıssız bir insan olabilir miydi? Kalbi birinin sevgisiyle ısınmayalı tam 6 sene oluyordu. Sayısız kabuslu gece, sayısız buruk ân. Yaman Varis Yiğitoğlu İnsan doğduğu evin kaderini yaşamaya mahkum değil miydi? Her yanlışa dur denir miydi? Cananı olduğu can'ıyla araftaydı. Yanıp küllerine kavuşmuş bir kibrit ve harlanan kor bir ateş... ♟️ Öldürmüştü... Gözünü bile kırpmadan celladı olmuştu o adamın! O gencecik adamı hiç düşünmeden vurmuştu. Ve ben bu olaya şahit olmuştum. Durmayacaktım. Durmamalıydım! Allah kahretsin neden durmuştum ki! Aniden önüme çıkan birisine çarpınca panikle geri çekildim. "Pardon! Pardon, çok özür dilerim." Başımı kaldırıp çarptığım kişiye baktım. Gözlerimiz buluştuğu gibi gecenin karanlığına karışmış koyu kahve gözlerin sahibi adama baktım titreyen bedenimle. Bu... Bu o'ydu. Az önceki adamı öldüren katil! "Sen.." Koyu kahveleri gözlerim arasında mekik dokurken karşısında korkudan titriyordum. "Yolunu mu kaybettin?" diye sordu tok sesiyle. Bir adım geri çekildim. Tek kaşı usulca havaya kalktı bu hareketime karşılık. Bir umut yanından hızla kaçmaya çalıştığım anda bir kolu belime sarıldığı gibi beni sertçe yanımdaki duvara yasladı. "Bırak beni, imd-" Bir eli kaçmamı engellerken diğerini de dudaklarımın üzerine kapattı. Kolları arasında çırpındığımda belimdeki eli sıklaştı. Duvarla arasına hapsederken bedeniyle yerimi iyice azalttı. "Uslu bir çocuk olursan daha iyi anlaşırız." Cevap vermek yerine gözlerine bakmaya devam ettim. Ama öyle bir bakıyordu gözbebeklerim bile titriyordum karşısında. Gözleri gözlerimi esir almışken yan tarafta bir hareketlilik oldu. Gözlerini gözlerimden ayırmadan konuştu. "Arabaları hazırlayın misafirimiz var." ♟️ *Kitap yetişkin içerikli olacaktır!*

Gece'nin canı sıkıldığı için bir gece İspanya numarası sallaması..