❞ Adalet olsaydı Nefes Kızıl doğmazdı. Kadınları el üstünde tutun derken tabuttan bahsedilmiyordu! ❞ Liyan Efes Alpdoğan'ın iki hayatı vardı: Biri adalet dağıttığı kürsüler, diğeri ise kanla yıkadığı sokaklar. "Nefes Kızıl" olarak kimse ona ulaşamazdı. Kimisi bu katili bir kahraman kimisi ise bir çeşit lanet olarak gördü. Kadınlara el sürmedi, çocukları ezdirmedi ama devlet hep kendisini hak etti. Hayatına şekil veren bir kişi girdi. Belki aşktı, belki hayattı, belki nefesti. Herkese göre ise bir askerdi. 🍷 ➢ Kan, bıçak ve vahşet içermektedir ➢ +18 öğe ➢ Aşk, dram konulu bir kitaptır

Hepimiz her gün bir haberle uyanıyoruz: Bir kadın daha susturulmuş. Bir çocuk daha istismar edilmiş. Bir hayvan daha sessizce can vermiş. Ve ne yazık ki her biri bir öncekinden daha hızlı unutuluyor. Bizi en çok da bu unutkanlık yaralıyor. Alışmak... işte en tehlikelisi bu. Alıştığımız için değişmiyor hiçbir şey. Bu kitabı, sadece bir kurgu yazmak için kaleme almadım. Bu kitap bir ihtiyaçtı. Adına ses verilmeyen kadınların, dile gelemeyen çocukların, içi parçalanan insanların susturulmuş hikâyelerini anlatmak için yazdım. Çünkü yaşanan her acı, yalnızca bir kişinin değil, bir toplumun aynasıdır. Ve biz o aynaya bakmaktan ne kadar kaçarsak, gerçeği o kadar yitiririz. Bu yüzden yazdım. Çünkü artık biri o sessizliği bozmalıydı. Çünkü bazen bir kelime, bir haykırış kadar güçlü olabilir. Ve bazen, bir kitap sadece okunmaz... Bir kitap, çığlık olur. Çığlık olur Adalet. ---

Kelimenin suç sayıldığı bir dünyada, sessizlik hayatta kalmanın tek yoludur. Dünya, büyük çöküşten sonra kendini yeniden inşa etti. Ama bu kez özgürlükle değil, korkuyla... Düşünmek, okumak, hatta hatırlamak bile yasak. Devlet her sesi susturdu. Her duyguyu bastırdı. Her gerçeği gömdü. Arthur Diaz, 26 yaşında sıradan bir hayatta kalıcıydı-ta ki bir gün yasaklı bir kitap bulana kadar. Artık sadece bir kaçak değil; bir hedef, bir tehdit, bir uyanış simgesi haline geldi. Kelimeler yasak... ama bazıları öldürmez. Bazıları devrim başlatır.