❝Ben senden önce kendimi nereye koyduğumu biliyordum. Lalin... ama şimdi ben sensiz kendimi nereye koyacağımı bilmiyorum.❞ 𓄂⃝✵ Karadeniz'in hırçın rüzgârı bazen insanın içini de savurur. Hırçın dalgalar bazen kıyıya vurmaz da kalbinin en derinine işler ve sustuğun şeyleri dilinden önce yüzüne vurur. Lalin ve Efran'ın tek istedikleri Birbirlerinden uzak durmaktı. Ama bir düğün gecesi, emanet edilen altınların kaybolmasıyla her şey geri dönüşü olmayan bir yola sapar. Şimdi, bir yanlışın gölgesinde, iki inatçı kalp aynı kaderin içine sürüklenir.

Bu kararı ne ben vermiştim ne de duygularım beni buraya getirmişti. Gelmeyi seçmeyen ben, onun için kalmayı seçmiştim. Her şeyi geride bırakmış, sadece ona güvenmiştim. Bir zamanlar kalbime sapladığı aşk hançerinden farklı olarak, gerçek bir hançer saplamıştı karnıma. Gözlerim gözlerinde... Saçımdaki beyaz tutamlar kanın koyu rengine bulanmış, siyah kısımlar ise fazlasıyla dağılmıştı. Beyaz duygularımı, siyah hafızamı yansıtıyordu. "Vanora," dedi tek nefeste, elini hançerden çekmeden. "Affet melez. Affet benim güzel Vanora'm."

"Savaş başlamıştı ve bu savaşı başlatan bendim" Bir sabah uyandığında kendini hastane odasında bulan kız hafızasını tamamen kaybetmiştir. İsmini dahi hatırlamıyordur. Üzerindeki kan lekeri yüzünden adlı tıp uzmanı SAVAŞ VURAL ALKANER ve Baş komiser ULAŞ AKHAN kızdan DNA önekleri alırlar. Şehirde bulunamayan seri katilin son kurbanı olduğu düşünülür kızın. Kıza yeni bir kimlik çıkarılır ve kızla beraber adlı tıp uzmanı, baş komiser katilin peşine düşerler... "Kimliksiz ?" "Benim bir kimliğim var ...senin verdiğin bir kimlik"

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Yürüyordum. Sonunda ne olacağını bilmediğim bir yola iyi olmak için çıkmıştım. Gerçi bana daha ne olabilirdi ki, bu hayat daha ne yapabilirdi bana? Artık acımaz dediğim canımı daha ne yakabilirdi? Arafta kalmış bir şekilde yürüyorum iyi olmak için çıktığım bu yolda kötülüklerle karşılaşma ihtimaline karşı yürüyorum. İçimdeki küçük çocuğun yavaş ve küçük adımlarına zıt bir şekilde yürüyorum. İçimdeki yangını umursamadan kendinden emin adımlarım takip ediyor birbirini. Bu yolun geri dönüşü olmayacağını bile bile yürüyorum. Ben içimdeki yangına sebep olan herkesi daha beter yakmak için yürüyorum. Artık eski ben olmayacağımı bile bile, korkularımı yene yene yürüyorum. ♠️ "Bu hamlenin sonunu biliyorsun, değil mi? Gerçekleri öğrenmelerini istiyor musun? Herkes gidecek, herkes! Gerçekler ortaya dökülecek ve hepsi kaybolacak." "Ben onlara inandım, güvendim. Peki ne oldu? Her şey bir yalan, hepsi bir oyunmuş meğerse. Benim duygularımı hiçe saydılar. Ama artık oyun yok! Eğer bu yolun sonunda bir şey kaybedeceksem, en azından geriye kendimle kalacağım. Her şeyi, her şeyi ortaya dökeceğim. Dönüşü yok, dönüşüm yok... Yandığım kadar değil, yakabildiğim kadar yakıcam!"

"Yıldızlara bak,çok güzeller" "Hıhı" "Peki yıldızları sever misin?" "Evet,hemde çok. Peki ya sen?" "Ben mi? Ben yıldızlara bayılırım." Derin bir nefes verdim. "Yıldızlar bana yolumu gösterir." "Yolunu gösteren Yıldızlar? Sevdim bunu. Ben sana bir soru sorabilir miyim peki?" Başımı salladım "Tabii,sorabilirsin" Ne soracaktı acaba? Boğazını temizledi ve ciddi bir ifade ile "Şu karanlık hayattaki yolumu gösteren yıldızım olur musun?" Gülümsedim "Bir teklif mi bu?" Tam sırıttığı sırada arkadan bir silah sesi yükseldi. Ve ardından Ece'nin çığlığı.