Damla_yazar
- Reads 32,309
- Votes 192
- Parts 1
Doğduğu günden beri Artuklu konağında kendisini sevdirmeyi başaran Nefes, ailesi ile birlikte konakta çalışmaktadır.
7 yıl önce konaktan ayrılıp yurtdışına giden Yekta Artuklu geri döndüğünde gönlünü Midyat güzeline kaptıracağından habersizdir.
Bebek gibi seven adam ve bebek gibi bir kız.
"Üşüyeceksin" dedi Yekta kısık sesle. Nefes, başını iki yana salladı. "Alışığım."
"Ben değilim" dedi Yekta. Nefes utangaç bir tebessümle karşılık verdi. "Asker adamsınız, alışık olmanız gerekmiyor muydu?"
Yekta dudaklarında gülümsemeyle, "Her soğuk aynı üşütmez" dedi. Nefes'i kendine biraz daha çekti. Aralarında mesafe neredeyse kalmadı. Yektanın eli, Nefesin sırtında yavaşça gezinirken diğer eli belindeydi.
Nefesin kalbi hızlandı. Kafasını hafifçe aşağı eğdi. "Ben şe-y sadece bir an- o yağmuru görünce, çocukkenki gibi duramadım" dedi kekeleyerek.
Yekta, onun yüzüne baktı. "Durma zaten" dedi. "Sen hep böyleydin küçük kız çocuğu" Nefes başını hafifçe kaldırdı.
"Ben böyle olunca" dedi Nefes yutkunarak, "aptal gibi görünüyorum bazen. Çocuk gibiyim ya, insanların gözünde komik duruyor."
Yekta kaşlarını çattı. Başını eğip onun göz hizasına geldi. "Senin çocuk gibi oluşun değil komik olan" dedi. "Kıymet bilmeyen gözler komik."
Kitap kapağı: Damla_yazar