"Gece- pardon prenses isebella konuşabilir miyiz" Önce Henry'e ardından Uraz'a baktım. Henry sinir ve kıskançlık ile Uraz'a dik dik bakıyordu. "Tabi konuşalım" Uraz Henry'e bakarak "Özel" "Özel? Pardon prenses isebella ile nasıl bir özel konuşmanız olabilir ki" Eli pantolonunun kenarında asılı olan kılıcına doğru ilerlediği gibi Uraz'ın kolundan tutum. "Biz birazdan geliriz" Henry'nin gözleri Uraz'ın kolunu tuttuğum elime bakarak kaşlarını çattı. "Peki" Henry hızla yanımızdan ayrılması Uraz'ın kafama çarpması bir olmuştu. "Hey!" Vurduğu yeri okşayarak dil çıkardım. "O dilini kopartırım senin!" "Uraz!!" "Gece!!" Uraz tekrar kafama vurması ile hızla ayağım ile dizine tekme attım. "Kızım!!" İnleyerek yere oturunca yanına oturdum. "Özledim seni!" Sıkıca sarıldım. Aynı şekilde oda bana sarılınca içimden umarım kimse bizi görmez dedim. "Gece çok korktum seni bulabildim ama ömür yok" "Nasıl geri gideceğiz" "Bilmiyorum...da bu adamla ne iş!?" Şaşırıp geri çekildim. "Henry mi?" "Evet o ne işin var onunla" "Bu uzun hikaye" "o hikâyeyi bilmek isterim"

Sıradan bir günün akşamında, geçmeye çalıştığı köprüden nehre düşmek üzereyken ölüm tarafından kulağına fısıldandı. "Uzatılan buz gibi soğuk bir el bütün hayatına dokunacak." Bağımlılar ve Avcılar bu kez sıradan bir hayatın hayalini kuran, geceye doğmuş bir kız için karşı karşıya gelecek. Siyahla beyazın, geceyle gündüzün, iyiyle kötünün anlamını yitirdiği bir iç savaş. Zihin çıkmazı. Yaşam mücadelesi. Sarsıcı bir kısır döngü. Issız bir kasaba. Kusurlu bir kalp. Uçurumun diğer tarafına, gölgelerin arasına hapsedilmiş kayıp bir ruh. Önce sahip olduğu her şeyi elinden alacaklar ve siz bunu her bir satır arasında hissedeceksiniz. Hayata tutunacak bir neden verecekler, "Yapma!" diye haykırmak isteyeceksiniz. Bu hikâyenin masumu yok. Bu bir aşk hikâyesi değil, nefret hikâyesi. Gecenin soluğunu ensenizde hissedeceğiniz, okurken sıcak bir kahveye muhtaç olacağınız kadar soğuk bir hikâye. #Aylema #Aşeka #Dora #Amely

HAFIZANI KAYBEDERSEN DÜŞMANINA AŞIK OLABİLİR MİSİN? Kazadan sonra teyzemin yanına taşınırken planım; üniversiteye devam etmek, ressam olmak ve ailemin anısını onurlandırmaktı. Yani en azından her şey mahvolana kadarki plan buydu. Ta ki 'o' gelene kadar. Geçmişimden gelen gizemli bir yabancı işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişti. Müthiş güzel bir hayattan koparılıp zift kokan diyarlara sürüldüm sanki. Sırlarla dolu Aram Alevhan, gerçekleri fısıldarken kendi karanlığına çekti beni. Benim anılarım o karanlığın dibinde zincirlere vurulmuş, kilitli. Artık ne arkadaşlarıma ne de teyzeme güvenebilirim. Aynadaki aksime bile güvenemiyorum çünkü gördüğüm kişiyi tanımıyorum. Bu gözler bir yabancının gözleri sanki. Ben gerçekten sandığım kişi miyim? Sahi en eski anım ne benim? Peki Aram, o benim neyim? Düşmanım mı? Peki neden düşman olduğunu hatırlamıyorsam ona aşık olabilir miyim?

✶ Kişilik bozukluğuna teslim olan Vera Arslan, karanlığın tamamen onu teslim alması için gün sayıyordu. Süresinin dolmasına az bir süre kalan Vera'yı kararından döndürebilecek kimse yoktu hayatında. Ta ki Evran Balamir onun karşısına çıkana kadar. ❝Vera, beni acıttığın kadar öptüm yaralarından. Yine de gidecek misin?❞ ✶