Ayak seslerini duymasıyla ürperdi. Döndüğünde, Buz adamın ağır adımlarla kendisine yaklaştığını gördü.Her zamanki gibi sertti ama gözleri yumuşaktı,zaten o gözler bir Zeynep'e böyleydi. "Üşüyorsun," dedi sessizce.Ceketini çıkarıp omuzlarına bıraktı. Parmakları, Zeynep'in omzuna değdiğinde teni hafifçe kasıldı. "Yalnız kalmak istiyorum."dedi Zeynep, sesi kırgındı.Yavaşça, Zeynep'in önünde diz çöktü, zaten bir tek küçük kızına diz çökerdi.Elini kaldırdı, yanağındaki bir tutam saçı nazikçe kulağının arkasına yerleştirirken derin bir iç çekti. Parmakları yüzünde biraz daha oyalanınca, Zeynep'in kalbi hızlandı. Burnu Zeynep'in yanağına değiyordu artık,mis gibi kokusunu derince içine çekti,ölecekti ne kadar da güzeldi herşeyi. "Sana dokunmak istiyorum,ama korkuyorum"dedi adam fısıltıyla. Zeynep'in nefesi kesildi.Dövmeli eli şimdi çenesine doğru ilerlemiş, başparmağıyla dudağının kenarına dokunmuştu. "Neden korkuyorsun?"diye sordu Zeynep çaresizce. "Çünkü seni istemekle, seni incitmek arasındaki çizgi çok ince," dedi. "Ve ben çizgileri aşıp duruyorum." Elleri, omzundan kayarak kollarına doğru indi, sıcacık teni adamın buz gibi tenini yaktı.Bileğini tuttu,nabzını hissetti, omuzları farkındalıkla gevşedi...iyiydi. Zeynep titreyen sesiyle başını uzaklaştırdı."Lütfen git" Adam,o an Zeynep'in yüzünü elleri arasına aldı. Alnını onun alnına sertçe yasladı. Gözlerini kapattı. Dudakları sadece milimlerle Zeynep'in dudaklarının üzerindeydi öpmedi ama dudaklarını dudaklarına sürttü."Senden gitmem" dedi keskin,net bir sesle. Ve sonra Zeynep'in ensesindeki yumuşak saçlara, kalın parmaklarını dolayarak başını hafifçe geriye itti.Yumuşak sıcak dudaklarını nazikçe öptü. Şefkatli ve yoğun bir öpücüktü. Zeynep'in küçük elleri adamın sert göğsündeydi, karşılık vermedi ama geri de çekilmedi.

Harry'nin dikkati öğrencilerden politikacıların beklediği locaya doğru kaydı. Bakışları kızıl gözlerle buluştuğunda, gözlerinde gördüğü saf açlık neredeyse bocalamasına sebep olacaktı. Adamın, kirli ve bitkin bedenine diktiği bakışlar sinirlerini bozmaya başlamıştı. Onu asıl rahatsız eden şey, adamın dudaklarında gördüğü ufak sırıtıştı. Olanlardan memnunmuş gibi görünüyordu. . . . Saldırının gerçekleştiği gece, Lily bebeğini alıp kaçmayı başarmıştı - ancak kocasının hayatı pahasına. Arkadaşlarına en ufak bir güveni kalmayan Lily perişan bir halde, Harry'i de alıp Fransa'ya kaçar. Amacı oğlunu, İngiltere'deki yozlaşmadan ve Karanlık Lord'un gittikçe güçlenen etkisinden uzakta rahat bir şekilde yetiştirebilmektir. Harry'i elinden gelen en iyi şekilde eğiterek tehlikeli, zeki ve güçlü bir büyücü olarak şekillenmesinde görev alır. İngiltere Üç Büyücü Turnuvası'nı yeniden başlattığında, Hadrian olarak bilinen Harry, daha öncesinde evi olan ülkeye geri dönmek zorunda kalır. Bu esnada Karanlık Lord'u gerçekten öldürmek isteyip istemediğine dair sorular kafasını kurcalamaya başlamıştır bile. Voldemort karşısındaki gencin içinde beklenmedik bir meydan okumayla karşılaşır. Yaşadığı merak ve eğlence hissi arttıkça, o boyun eğmeyen yeşil gözlerdeki kıvılcımı yakalama arzusu da artmaya başlayacaktır. [A translation of 'Consuming Shadows' by Child_OTKW.]

"Bu kadar büyüleyici bulduğum şey," dedi Riddle ve biraz daha yaklaştı. "Sensin." Harry'nin sırtı ortak salonun serin duvarına yaslanana kadar üzerine doğru yürüdü ve ekledi. "Neden biliyor musun?" "Hayır. Ve dürüst olmak gerekirse Riddle, umrumda değil." Uzun olan genç ona sırıttı, duyduklarından sonsuz bir şekilde memnun olmuş gibi. "İşte bu. Bu halin." Ellerinden biri havalandı ve Harry'nin yüzüne doğru düşen saç tutamlarını kenara doğru itti. "Nathan Ciro bana bakmaya cesaret etmek şöyle dursun, kendi gölgesinden korkan bir omurgasızın tekiydi. Ama sen..." Daha da yaklaştı, "Sen her an beni bıçaklamak üzereymişsin gibi bakıyorsun." ~ Geçirdiği talihsiz bir kaza sonucu, Seherbaz Harry Potter kendini 14 yaşında olan Nathan Ciro'nun bedeninde bulur. İntihar ederek hayatını sonlandırmayı denemiş ve işkenceye uğramış bir Slytherin'in bedeninde... Bu garip çıkmazına cevaplar arayan Harry, kafasında soru işaretleriyle Hogwarts'a geri döner. Dönmesiyle beraber öğrenciler ve öğretmenlerin arasında bir şaşkınlık dalgasının da baş göstermesi bir olmuştur. Özellikle de önceki gibi pısırık bir çocukla uğraşmadıklarını anlamaya başladıklarında. Şüpheli hareketlerden sakınmaya çalıştığı halde, gerçeği arama isteği her geçen gün dikkatleri daha da fazla üstüne çekmesine sebep olur. Öğrendiği her bir bilgi kırıntısıyla Harry, bulacağı cevaptan pek de hoşlanmayacağını düşünmeye başlamıştır bile. [A translation of 'you belong to me (i belong to you)' by Child_OTKW.]

Tom Riddle, karanlığın ve korkunun kokusuydu. Harry Mortis ise, henüz açmış çiçeklerin ve saf yaşamın nefesi. 1943 yılı, Hogwarts koridorlarında bir fırtınanın sessizce koptuğu yıldı. Tom Riddle, okulun tartışmasız hakimi, hocaların gözbebeği ve geleceğin en karanlık büyücüsüydü. Onun büyüsü soğuktu, ağırdı ve girdiği her odaya ölümün metalik tadını bırakırdı. Ancak Harry Mortis okula adım attığı an, dengeler değişti. Geçmişi yoktu. Kaydı yoktu. Arkasında kimsenin cüret edemediği bir güç, Gringotts kasalarında sonsuz bir servet ve Müdür Dippet'i bile titireten o gizemli mektuplar vardı. Slytherin zindanlarında, kurallara aykırı olarak tahsis edilen tek kişilik odasında yaşayan Harry, Tom için çözülmesi imkansız bir bilmeceye dönüştü. Çünkü Tom insanları korkutarak yönetirdi; ama Harry... Harry korkunun ne olduğunu bilmiyor gibiydi. Asasını her kaldırdığında odayı dolduran o taze çiçek kokusu, Tom'un çürümüş aurasına meydan okuyan tek şeydi. Tom Riddle, ölümsüzlüğü ararken; cevabın, siyah kaplı bir defterle konuşan ve geceleri gölgeler tarafından korunan bu gizemli çocukta saklı olduğunu fark edecekti. "Her zaman özgür ve mutlu ol. Baban seni seviyor."

Sevgili defter, Ben bugün aşık oldum. Sahne ışıklarının altında, Juliet'in pencereden Romeo'ya uzandığı gibi uzandı üzerime aşk. Üstelik ölüm iksiri içmeye de yemin ettik. Ey Hermia! Bükme o masum boynunu. Çiçekteki iksirin etkisi bir düş kadar kısa, aşksa masallar kadar uzun. Gerçeği gömmeye bir avuç toprak yetmez, gençlik çiçek gibi açacaktır elbet gerçeğin üzerinde. Gençlik, pop şarkılarındaki nakaratlar gibi hareketli ve çarpıcı çünkü. Bu bir gençlik kumpanyası, Ve ben bugün aşık oldum.

"Peki ya sen?!" diye sordum çatallaşan sesimle. Anın stresiyle dudaklarımı yaladığımda gözlerini dudaklarıma indirip bir müddet orada tuttu. Alnında beliren mavi damarı soluk ışığa rağmen fark edebiliyordum. "Sen de çıkacak mısın benim hayatımdan Dinçer abi?!" Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, alev alev yanan hareleri içimde bir ateşi yaktı, yandığımı hissettim. Bu his, elimi kolumu bağlamıştı sanki. "Hayır!" taviz vermeyen katı sesi benliğimde yankılandı, yankılandı... Üstüme daha da eğilerek çenemden tutup kendi yüzüne doğru yaklaştırınca heyecandan titredim. Hiç bilmediğim bu duyguyu, pembe nevresim takımımın içinde, yirmi sekiz yaşında olan Dinçer abiyle yüzlerimizin arasında milimler varken yaşamak... Hele ki hala abi diyordum, boğazıma taş gibi oturdu. "Ben senin bu dünya da ahirette de elini tutacağın tek adamım.." ◾

Bir beta bir deltaya kafa tutarsa nolur?

Bu bir bağımlının değil, bağlılığın hikayesi... Aykut'un en yakın arkadaşı, Mısra'nın en yakın arkadaşını aldatınca metal bölümü sınıfı ve ressamlık bölümü sınıfı arasında düşmanlık kaçınılmaz olmuştu. 5000 kişilik lisenin acımasız reisine kafa tutan Mısra, Aykut'un acımasız olduğu tarafı öğrenmiş, ona yardım etmeye başlamıştı. Başına geleceklerden bir haber fedakarlık yapıyordu garibim. Çünkü neden yapmasındı? O Mısra Türkmen'di, dediğini yapar, istediğini alırdı. Aldı da. O Aykut reisse, ben de Mısra reisim diyerek çıktığı yolda reislerin savaşı neye dönebilirdi ki, aşktan başka? Bu savaşın galibi ne ressamlık sınıfı oldu, ne metal sınıfı... Bu savaşın tek bir galibi vardı, o da AŞK...

Bu yedi varlığa sahip olacak yedi kudretli kişi, yok olmanın eşiğindeki Dünya'nın kaderini değiştirecek, Dünya'nın dengesini tamamen alt üst edecekti. Bazı efsanelere göre, bu yedi kişi insanlara karşı büyük bir savaşın ortasında birlikte hareket edeceklerdi. Bu yedi kişi, öyle büyük bir savaşa dahil olacaklardı ki, herkesin tek umudu onlar olacaktı. Dünya'nın kaderi onların elindeydi. Bu yedi kudretli adam, Black Swan olarak anılacaktı... for @rubrumnox pio

Bu, bir gece yarısı salıncakta asılı bulunan çocuğun öyküsü. #minicikbirhikaye