"Kaderin hain oyununa yenildi hayatlarımız kabul et."genç adamın ses tonu gerçekleri haykıran sözlerin altında ezilir gibi çıkmıştı, dik duruşunun aksine. Duydukları ile acı bir gülüşü dudaklarında ağırladı genç kadın. Kabul etse ne değişecekti ki? "Oluru yok bazı şeylerin ağam. Kabul edip etmemem de bunlardan biri!" Bir çiçek duruyordu, tam genç adamın karşısında, bir yanlışı düzeltircesine açmış; Gelmiş ta yüreğine gerçekleri haykırır gibi duruyor. Yıllara ev sahipliği yapan koca seyhanlı konağı bu çiçekle sevda rüzgarını estirmeye başladı o an. Her kapının eşiğinde ince bir hüzün olan bu konak umutla o çiçeği bağrına bastı. Bir sevda. Bir hüküm. Umutları vardı, hayatta, herşeye inat. Hissetikleri sancıyı yok saymak mümkün değildi.Yanan yüreklere merhem vurulmaz o yüreklerin sarılmaya ihtiyacı vardı. Çok şey vardı bu hikayede, yüreğe yara olup dile dökülmeyen. Kitap kapağı- hayallirüzgarlar

❝Aynı diyardan değildik, o bana yabancı değildi ben ise ona kırk el yabancıydım.❞ 💧 Neva bir gece üniversite sınavı için tarih çalışırken masa başında uykuya dalar ve gözlerini açtığında eski bir çadırın içinde yanında bir adamla uyanır. Yanında uyandığı adam Karahanlı devletinin veliahtı olan Satuk Buğra Han'dır. Adam onu gördüğü ilk andan beri hainlik ile suçlar ve ikisi arasında anlam verilemeyen gizli bir çekim başlar. 💧 Belimi büküp önünde eğildim, saygımı belli ediyordum. "Buralardan gideceğim Han'ım." Başım eğik ellerim önümde birleşik ona sunabileceğim tüm saygıyı sunuyordum. Bu halime dayanamamış olacak ki Ayaklarının bağı çözülmüş gibi dizlerinin üstüne çöktü. "Yapma bunu." Sesi bir fısıltıdan ibaretti. "Lütfen ayağa kalkın Han'ım sizin gibi birinin bu durumda olması itibarınız için zedeleyeci olur." Yine onu düşünüyordum, yine ona öncelik veriyordum. "Daha öncede ayaklarına kapandım, önünde diz çöktüm." Doğru söylüyordu ama arada büyük bir fark vardı ve o farkı dile getirdim. "Öncesinde sevdiğim adamdınız, önümde diz çöküşünüz beni rahatsız etmezdi. Şimdi ise ben sıradan bir vatandaş sizde devletini seçmiş bir Han'sınız. Arada çok fark var." Tüm bunları söylerken kalbim paramparça oluyordu. Başını kaldırıp acıyla gözlerime baktı, ben hala doğrulamamıştım onun ayağa kalkıp selamımı almasını bekliyordum ama yapmıyordu işi bir çıkmaza sokuyordu. Dudaklarından beni tarumar edecek o iki kelime çıktı. ❝Gidersen affetmem.❞ ❝Kalırsam kendimi affetmem.❞ Ayağa kalktı, lakin kelimlerimin onda yarattığı darbe enkazının ayaklarımın dibinde kaldığını çok net gördüm. Gözlerine baktım, o da şimdi bana kırk el kadar yabancıydı.

"Biliyor musun," dedi, sesi rüzgarın içinden süzülerek geldi. "seni ilk gördüğümde, her şeyi bırakabileceğimi anladım. Bu karmaşanın içinde bana bahşedilmiş bir ödül gibiydin Mihran." Sustu. Gözlerimi kaçırmadım. Oysa ben nefes bile alamıyordum. 🔁🔁🔁 "Ödülüm sandığım meğer Tanrı'nın bana reva gördüğü bir cezaymış," dedi dizlerinin üzerindeydi. Çebilerin torunu dizlerinin üzerine çökmüştü. "Söyle sevgilim, utanma uğruna savaşırken nasıl bana ihanet ettiğini anlat?" Sağ gözünden bir yaş aktı. Bu imkansızın kıyısında bir sahneydi. Uluğ ama Mirza olmayan Uluğ ağlıyordu. • • • • • • • • • • • • -BU HİKAYEYİ, tüm güçlü durmak zorunda olan kadınlara ve erkeğe dayatılan tüm yükümlüklere karşı boynunu bükmek zorunda kalanlara ithaf ediyorum! -Kitapta geçen her şey şahsıma aittir. Gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür.

Yürek yarası kabuk da bağlasa vakti geldiğinde kanamaya mahkumdur.

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Hazar ve Efnan, bir zamanlar birbirlerini deli gibi seven, ama aileleri yüzünden aralarına kan girmiş iki sevdalı. Biri şehri terk etti, diğeri ardında kaldı, kan kalplerine bulandı, sevdaların sardı, bir unutma feryadı yaktı.

Kitabı tamamen düzenlemeye aldım. İlk on bölüm kısa olduğu için uzatıyorum, yazım ve mantık hatalarını da düzeltiyorum. Düzenleme süreci bittiğinde bölümleri yenilenmiş hâliyle paylaşacağım. Kitapların arasında kaybolmak, Firuze için bir kaçıştı. Düzenli raflar, sararmış sayfalar ve eski ciltlerin kokusu... Hepsi dış dünyanın gürültüsünü susturuyordu. Sessizlik alışkanlıktı onun için. Güvenli, tanıdık, kimsenin karışmadığı bir dünya. Ta ki, bir mesaj yanlış kişiye gidene kadar. Ve o kişi, kitapların aksine sessiz değildi. Tahir'in hayatı; gece kadar karanlık, kuralsız ve tehlikeyle örülmüştü. Bir kitap listesiyle başlayan bu tesadüf tanışma, ikisinin de kaderini yavaş yavaş silmeye başladı. Tozlu sayfalar açıldıkça, geçmişin karanlığı satır aralarına sızacaktı. 060625 🕯️

❝Bende iki sevdanın ucu, bucağı yok, Kaza. Gönlümü almışım elime, ikiye bölmüşüm; sonu, sınırı olmayan iki sevgi sığdırmışım o iki parçaya.❞ ❝Neymiş onlar?❞ ❝Biri vatan, diğeri sen.❞ ★ KURGU, VATAN İÇİN CAN VEREN, MİLLETİNİ KORUYAN ASKERLERİN HATIRASINA YAZILMIŞTIR. GERÇEK ASKERİ OLAYLARDAN VE BİLGİLERDEN BAĞIMSIZDIR. DURUMLAR, OLAYLAR VE YERLER DEĞİŞTİRİLEREK YAZILMIŞTIR. KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMİYLE YANSITMAZ.

Kendi hikayesinin basit bir aldatılma hikayesinden ibaret olduğunu sanan Lalin, bildiği tüm doğruların üzerlerine çarpılar atılmaya başlandığında, aslında öyle olmadığını kavrar. Neyse ki kafasındaki düğümleri çözme konusunda yalnız değildir. Lalin'in ailesinin çarpık geçmişi ve sakladığı sırlar, peşini bırakmayacaktır. Şimdi ise yalnızca elinde intikam ateşinin sıcaklığı vardır.