Sonat, yaşadığı sakatlık sonucunda yıllardır yaptığı buz pateni sporunu bırakmak zorunda kalır ancak bu farklı bir dalda, yeni tutkular aramaması için bir sebep değildir. Yaptığı buz pateni sporu sebebiyle yıllar boyunca zorbalandığı için hiç sevgilisi olmamıştır. Tamay ise Zirve Ötesi Üniversitesinin amigo kız kaptanıdır. Tüm erkeklerin ona karşı olan yüzeysel davranışlarından çok bunalmıştır ve gerçek bir ilişki istiyordur. Diğerlerine ilişki yapabilecek kadar aklı başında ve olgun olduğunu göstermek için Sonat'la birkaç aylığına sahte sevgili olmaya karar verirler. Tabii işler pek planlandığı gibi gitmez...

Dünü ve bugünü düşündüm o gözlerin içine bakarken. Ona bakmamın tek nedeni vardı: "Hâlâ eskisi gibi mi?" sorusuna cevap aramak. Ama içimdeki ses fısıldıyordu: "Artık onu tanımıyorsun. Onu anlayamıyorsun, hislerini bile çözemiyorsun." Haklıydı da. Eskiden bir bakışla ne hissettiğini anlardım. Şimdi ise, ya o duygularını saklıyordu ya da ben onu unutmuştum. "Neyi görmek istiyorsun?" Atlas'ın sorusu beni kendime getirdi. Gözlerini kısmış, dikkatle beni izliyordu. Gözlerimi kırpıştırdım. Yukarı bakarak, gözlerimin ucunda biriken yaşları içime geri itmeye çalıştım. "Seni görmek istiyorum, Atlas. Hislerini görmek istiyorum..." Bir an duraksadı. Gözlerinde şaşkınlık vardı. Bu sözleri duymayı beklemiyordu, belliydi. Ama ben artık zamanı ertelemiyordum. En değerlimi kaybettikten sonra, susmanın ne kadar ağır sonuçlar doğurabileceğini öğrenmiştim. Aynı pişmanlığı bir daha yaşamak istemiyordum. Sesim titriyordu ama söylediklerimin arkasındaydım. "İstersen söyleme, hislerini zorla anlatmak zorunda değilsin. Ne zaman istersen, o zaman bilirim." Başını hafifçe iki yana sallayarak gülümsedi. "Hayır," dedi yumuşak bir sesle. "Hisler söylenmemeli, yaşatılmalı. Eğer gerçekse zaten hissedilir. Ve ben hissettirebildiğim güne kadar seni beklerim." "Vay vay, romantik erkeğe bak sen!" Duru'nun imalı sesi odada yankılandı. "Dilinden aşk dökülüyor, sevgi dökülüyor resmen." Toprak, bu lafı kendine yedirememiş olacak ki, hemen kendini savunmaya geçti. "O da bir şey mi, sen bir de beni gör!" Ters ters Atlas'a bakıp ekledi. "Hem ben öğrettim ona bunları." Göz kırptı. "Yani anlayacağın, her şey benim sayemde. Haberiniz olsun."

"Bir denizcinin evine dönmesi, kırlangıçların umurunda olmaz." Çimen'den tanıdığımız İrem Ardıç'ın hikayesidir. Bu hikayeyi okumuş olmak için Çimen'i okumuş olmanız gerekmez ancak okuduysanız elbette konu bütünlüğü açısından küçük bir fark hissedeceksinizdir. :)

İlk aşk gerçektende unutulmaz mıdır ? "Herkesin dünyaya gelmesinin bir amacı vardır. Mesela İngilizlerin müzik yapmak için doğması gibi. Ya da çikolatanın insanları mutlu etmek için var olması gibi. Ve sen Juliet, sen ve o lacivert gözlerin buraya, hatta belki de bu dünyaya beni kurtarmak için geldin..." Emir... "Artık ayçöreği yemeycek kadar büyüdüğünü zannetmiştim. Ama haklısın, ayçöreği yemenin yaşı yoktur. Bu kolyede alamadığım günlerin telafisi olsun.Sonuçta sana ömür boyu ayçöreği alacağıma söz vermiştim, değil mi? Artık sonsuza kadar boynunda taşıyabilirsin..." Ahmet...

Bu gerçek ailem ve arkadaşımın abisi konulu bir kitaptır "Bana hep güçlü olduğum söylendi. Ama kimse güçlü olmanın ne kadar yorucu olduğunu anlatmadı. Bazen öyle anlar gelir ki, gücün sadece ayakta kalmak içindir, mutlu olmak için değil. Adım Elfida. Hayatım boyunca insanlar geldi, geçti; bazıları iz bıraktı, bazılarıysa yaralar açtı. Ve ben her seferinde yaralarımı kapatmayı öğrendim. Ama hiçbir yara, tamamen silinmedi. Bu hikâye, dışarıdan bakıldığında sakin görünen ama içinde fırtınalar kopan bir kızın hikâyesi. Birinin yüzüne gülüp, kalbinde sessizce bağırmayı bilmek... Kalabalıkların içinde yalnız hissetmek... Ve bazen sadece 'iyi ki varsınız' diyerek, nefes alacak bir yer bulmak... Her insanın bir kırılma noktası vardır. Benimkiler çok oldu. Ama bu sayfalar, kırıldıkça nasıl yeniden şekillendiğimin, nasıl yeniden 'ben' olduğumun izlerini taşıyor. Belki bu kitapta kendinizi göreceksiniz. Belki de hiç tanımadığınız bir kızın iç dünyasında kaybolacaksınız. Ama emin olun, her satırda, bir insanın gerçekte kim olduğunu anlamanın aslında ne kadar zor olduğunu fark edeceksiniz."

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

"Eline bir pansuman yapalım." "Gerek yok. Bırak gitmek istiyorum." "Gitmeni istemiyorum." "Gitmek istememe sebep olan sensin. Hem senin bir üniversiteye geçince nişanlanacağın sevgilin var. Niye onun yanında değilsin? Git Alihan. Ona git. İhtiyacı vardır sana." "Benim sana ihtiyacım var ama Liz." "Benim sana yok. Üstelik diretmeye devam edersen iki yabancı bile olamayacağız." ... O benim evimdi bir zamanlar ama şimdi evim başkasının evi olmuştu. Benim başından beri hiç evim olmamıştı ki. Sadece ben öyle sanmıştım. "Konuşalım. İstersen gösterme bana yüzünü. Kapı arkalarından konuşalım. Görme beni." "Konuşalım. Tamam konuşalım. Neyi konuşalım? Nereden başlayalım? Şeyden başlayalım istersen. Dur neydi? Tamam hatırladım. Beni nasıl kandırdığını konuşalım. Beni bir masala inandırıp duygularımla nasıl oynadığını konuşalım." Yatağımın yanındaki abajuru kapıya fırlattım. Adımlarımı kapıya doğru attığımda ondan gelen sesle sustum. "Liz ayaklarında terlik yok. Gelme Liz! Lütfen gelme! Yaklaşma! Ayağına cam batacak gelme! Terlik sesi duymuyorum gelme!" Camlardan biri ayağıma saplandı. Ayağıma batan camla acı çığlığımı duyunca odamın kapısını yumruklamaya başlamıştı. "Liz yalvarırım gelme. Ayağın mı kesildi? Çok mu kanıyor? Çok mu canın yanıyor? Gelme güzelim! Nolur gelme! Tamam konuşmayalım. Susalım. Liz yaralandı." Dudaklarımdan çıkan hıçkırığa engel olamadım. Elimi ağzıma kapattım. Ağladığımı bilsin istemedim. Başarılı olamadım. Duydu beni. "Güzelim ağlama! Benim için bir damla gözyaşı bile düşürme o gözlerden. Söz veriyorum. Hiç sesimi çıkarmadan oturacağım. Konuşmayalım. Varsın bugün konuşmayalım. Ağlama!" Sözlerinin ardından anladığım kadarıyla kapının önüne çökmüştü.Kapının önüne ben de çöktüm. Ellerimi kapının üstüne koydum. Sanki onun da elleri

İklim Akağaç, yaşıtlarının arasında en iyi patencilerden biridir, ancak etrafa saçtığı gülümsemelerin, kazandığı ödüllerin ve zarafetinin ardında başka bir hikaye vardır. Onu son noktalarına kadar zorlayan, mükemmel olması için elinden geleni yapan bir anne. Karza Dinçer ise hırs kelimesinin anlamını öğrendiğinden beri yalnızca kazanmaya oynamıştır. Umurunda değilmiş gibi davranıyor olmasına rağmen buz patenine büyük bir önem veriyordur. Bu yüzden partneri yaralandıktan sonra Karza ile eşleştirilen İklim, bunu reddetmeye çalışsa da zirveye ulaşabilmek için ona ihtiyacı vardır. Tek sorun ikilinin birbirinden öldüresiye nefret ediyor olmasıdır. Bunu görmezden gelip kendilerini kandırmaya devam etseler de partnerliklerine başladıkları anda aralarındaki gerilimi inkar edemezler.

"Aynı projede çalışan iki mimar. Biri kurallara bağlı, diğeri çizgilerin dışına çıkmaya hazır. Peki ya kalp?"

Artemis Milenyum ile Yakında Raflarda! 2021 Wattys Romantizm Kategorisi Kazananı! Sevmeyi öğrenen insanların, Birbirini asla bırakmayan dostların ve bir tiyatro grubunun öyküsü. "Öylece, sessizlikte durup ummak istemişti. Bunu daha önce yaşadığı bir şeye benzetmişti."