* "Günaaydın sevgilimmm 🥰 Uyanabildin mi? Bizimkilerle balkonda kahvaltıdayız. Uyanmadıysan da kulaklarının çınlamasından uyanmış olman lazım. Sabahtan beri senden bahsediyoruz. 😊 Hepsinin sana çok selamı var! Neyse daha fazla mesaj sesiyle rahatsız etmeyeyim. Uyanınca haberleşelim. Öpüyorum aşk bahçem." -"Günaydın güzelim. Demek sabahtan beri kulaklarımdaki o tatlı çınlamanın nedeni sizsiniz, şimdi anlaşıldı. Aleykümselam, hepsinin ellerinden öperim de... Sen kimsin ve biz neden öpüşüyoruz aşk bahçem😄" *

Platonik aşkına yazmak için doğru anı bekleyen Ece, Yağız'ın bir kavgaya karıştığını duyunca fırsatı kaçırmaz. Ancak mesaj attığı kişinin sandığı kişi değil de Yağız'ın kavga ettiği Yağız Esat olduğunu fark ettiğinde, artık her şey için çok geçtir. Tamamlandı, Yarı Texting Tüm hakları saklıdır. 240723, CHERRYBERRYMANGO.

Toprak: Aklıma gelmişken Toprak: O şarkıların tamamı sanaydı Toprak: Sana söyleyemediklerimi paylaşıyordum Toprak: Dönüp her birini buna göre dinlersen sevinirim :) ▶︎ •၊၊||၊|။|||| | toprak'ınmavitiki: Hatırlıyor musun bundan aylar önce demiştin ki 'Eğer bin takipçiyi geçersem götümü açar paylaşırım.' toprak'ınmavitiki: Ben hatırlıyorum. toprak'ınmavitiki: Bekliyorum. Görüldü. Yazıyor... topraknotverified: Manyak mısın amına koyayım? Kendi halinde yaptığı coverları paylaşan Toprak, aylar önce attığını unuttuğu bir tweetin yeniden karşısına çıkmasıyla hayatına bir anonim dahil eder. Çerez, yaz kurgusu. Gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur. Tamamen eğlence amaçlı yazılmış, ciddiyetten uzak bir kısa hikayedir.

bluebee_9: yarın takım arkadaşlarınla sakın bir şeyler yiyip içme bluebee_9: maça çıkma diye ilaç atıcaklar mEte.sancak: kimsin? bluebee_9: bir kerelik sana yardım etmek isteyen bir dost

"Bak şimdi," koltuktan yavaşça kalktı. Şu an tepemde dikiliyordu tam olarak. "Zaten evde fazla durmuyorum, okul çıkışı işe gidip gece yarısı eve dönerim. Bir yedek anahtarım var, onu sana vereceğim. Kendine bir iş bulup sana yetecek kadar birikim yaptıktan sonra ayrılabilirsin. Sonsuza kadar burada kalacağını düşünüp iş fikrinden vazgeçme." "Öyle bir şey düşünmüyorum zaten, en kısa sürede çıkarım." Yüz ifademi göremiyordum ama kaşlarım çatılı şekilde ona bakarken umarım sinirli duruyorumdur. "İyi, eve arkadaşlarını getirmek yasak. Evi dağınık bırakmak yasak. Kira ve faturalara destek olmana da gerek yok. Yüksek sesle müzik dinlemek de yasak. Komşulardan tek bir şikayet alırsam bozuşuruz." O, ev hakkındaki kuralları bir bir sıralarken yüzüne şaşkınlık ve sinirle karışık bir ifadeyle bakıyordum. Bu çocuk beni ne sanıyor, 10 yaşında falan mı? Bu yasaklar ne ya? "Sen beni 10 yaşında falan sandın herhalde. 18 yaşındayım ben, on sekiz. Bunları söylemene gerek yoktu." Sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi tekrar konuşmaya başladı. "Yaşını söylemişken, senden 3 yaş büyük sayılırım. Bana abi desen iyi olur." "Birincisi, 19 olmama çok az kaldı. Yani mantıken 3 değil 2 yaş büyüksün. İkincisi, zaten abi diyorum, abi." ❀࿐ Siz: isteyim ben cikcam birazdan Tuğra Abi: ne işi amk işe mi girdin sen neden haber vermiyorsun Siz: abi ne bileyim unutmusum bugun soyleyecektim zaten eve gelince niye sinirleniyosun ki hemen Tuğra Abi: çok normal değil mi sinirlenmem aq haber vermeden başına buyruk davranıyorsun nerede işe girdin sen ne kadar güvenilir bir yer biliyor musun bunları Siz: iyi misin tugra sen az sakin olsana Tuğra Abi: tugra abiye noldu Siz: kurabiye oldu

En yakın arkadaşım Simay ile girdiğim iddia sonucunda kaybettiğim için iki gün boyunca ne isterse yapmak zorunda kalmıştım. Ve benden istediği ilk şeyin ise rastgele salladığı bir numarayla bir hafta boyunca konuşmam olacağını nereden bilebilirdim ki? "Bak, sadece bir hafta tamam mı?" ✶ Siz: N'aber? Bukim: Vazgeçmeyecek misin? Siz: Sözümü tutmam gerekiyor... Bukim: Devletin askeri rahatsız etmeye hakkın var mı peki? Bukim: Hatta direkt herhangi birini rahatsız etme hakkın var mı İnci? ༄𓆉 argo, küfür, yetişkin içerik ve yazım hataları bulunabilir <3 ilk bölüm tarihi: 15 Mart 2026, Pazar

Tarçınlı rulolarımı Instagram'da paylaşırken tek yapmak istediğim şey kuzenimi etiketlemekti. Fakat birkaç saniyelik bir dalgınlık, hiç beklemediğim bir olayın başlangıcı oldu. Kuzenim yerine, hayatımda daha önce adını bile duymadığım bir cumhuriyet savcısını etiketlemiştim. Normalde özür diler, durumu açıklar ve konuyu kapatırdım. Herkes yoluna giderdi. Ama Savcı Aslan, karşılaştığım insanlardan hiçbiri gibi değildi. Mesafeli, soğukkanlı ve fazlasıyla ciddiydi. Mesajları kısa ve netti; ne gereksiz bir kelime kullanıyor ne de karşısındaki kişiye kendisi hakkında en ufak bir ipucu veriyordu. Belki de dikkatimi çeken şey buydu. Yanlışlıkla başlayan o kısa konuşmanın ardından kendimi, onu merak ederken bulmuştum. Çünkü ne kadar uzak durmaya çalışsa da insanın ilgisini çeken bir yanı vardı. Sanki herkesin görebildiği o ciddi ve kontrollü tavrının arkasında kimsenin tanımadığı başka biri saklanıyordu. Başta sadece komik bir yanlış anlaşılma gibi görünen bu olay, zamanla ikimizin de beklemediği bir hikâyeye dönüştü. Çünkü bazen hayat, en büyük değişiklikleri en küçük hataların içine saklar. Ve ben, yanlış kişiyi etiketlediğim o günün, beni dünyanın en ciddi adamıyla aynı hikâyenin içine sürükleyeceğini nereden bilebilirdim ki? *Tarçınlı rulo isimli ilk ve tek kitaptır 🤍

Çocukluk travmaları yaşayan genç kız olan Umay, her şeyden kaçıp kendisini anneannesinin yanında bulur. Sürekli korku ve kaygıyla yaşayan, yaptığı her hareketten çekinen Umay, zamanla güçlü görünmek için gerçek duygularını saklamayı seçer. Kendine yeni bir karakter yaratır. Neşeli, hayat dolu ve hiçbir şeyi umursamayan biri gibi davranmaya başlar. Ancak bu maskeyi sonsuza kadar taşıyamaz. Hayatına aniden giren Altay, Umay'ın gerçek kişiliğiyle yüzleşmesine ve kendini olduğu gibi kabul etmesine yardımcı olacaktır.

Arkadaşları tarafından dışlanan ve kendine bir yer edinmek için her şeyi yapan Augustine, gözlerden uzak olmak istediği zamanda okulun en popüler çocuğuyla yolları kesişir. Arkadaşlarının baskısı üzerine onunla yakınlık kurmaya çalışırken diğer yandan bir yarışmaya hazırlanması gerekiyordur.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.