Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. "İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Ben seninkini biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin." "Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der." Modern Külkedisi Masalı. [Düzenleniyor.] Düzenleme Başlangıç Tarihi: 29.12.2025

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

Araf Altuğ Akıner. O kusurlardan oluşuyordu. Yüzünde, kariyerinde, verdiği kararlarda, hayata bakış açısında ve en önemlisi ruhunda var olan kusurlardan... Karşı tarafa sinir krizi geçirtebilecek derecede karamsardı. Başarılı olmak istediği halde, hemen pes edecek kadar korkaktı. Yerinde olabileceği kişilere bakıp imrenecek kadar çaresizdi. Ve yeteneğinin farkında olamayacak kadar kördü. Ta ki... Benimle tanışıncaya dek... Tek ihtiyacının biraz cesaret, biraz da inanç olduğunu biliyordum. Önceki takımından kovulmuş, futbola küsmüştü. Ama her şeye rağmen bir yanı geri dönmek ve hastalık derecesinde sempati beslediği Beşiktaş'ta oynamak istiyordu. Asla maçlarda giyme şansı bulamadığı o formaya, asla oynayamadığı o takıma, asla gerçekleştiremediği o hayale âşıktı. Ben bu hikâyede vasıfsız ve futbolla alakası bile olmayan biriydim. Sanırım onunla tanışma nedenimiz de buydu. Ben cahil cesaretimle, hayallerinin peşinden koşması için ona yardımcı olmalıydım. Bilmiyorum, belki de böyle olduğuna inanmak istiyordum. Yine pes ettiği anlardan birinde -ki bu çok sık oluyordu- ona baktım ve fısıldadım. "Kartallar yüksek uçar." Ela gözleri, gür kirpiklerinin altından bana baktığında içimde binlerce kartal hareketlendi. "O halde senin için uçacağım."

❝ Alageyik, Alaca geyik...avuçlarıma düştün, toprağıma çamur oldun. Ben şimdi seni nasıl avlamayayım? ❞

Bahar MELEK için hayatının dönüm noktası tek başına başka bir eve taşınmak olacaktı belkide. Sevgilisinin onu aldatması üzerine yaşadığı şokla tüm hayatını geride bırakıp ona sunulan yeni teklifi kabul etmişti. *** Hikayenin esas oğlanı olmak. Belki onun için en zor görevdi. Dinçer hayata 1-0 geriden başlamıştı çoktan. Konuşma yetisini kaybetmişti anne karnında. Duyup da bağıra çağıra cevap vermemek onu sessiz biri olmaya itmişti. Zaten istese de pek sesi yoktu yaşamın içinde.

Bazı insanlar birbirine kader gibi yazılır... Ama önce sınanırlar; acıyla, korkuyla ve kayıpla. Almina Lâl Çetinkaya, Mardin'in unutulmuş bir köyünde tek başına bir umuttu. Çocuklara harfleri, hayalleri ve hayatta kalmayı öğretiyordu. Ama bir gece... her şey karardı. On beş genç kız karanlığa sürüklenirken, Almina'nın içindeki ses sadece bir cümle fısıldadı: "Lütfen birileri gelsin..." Ve o birileri geldi. Başlarında, bakışları kadar geçmişi de sert olan bir yüzbaşı vardı: Savaş Türker. O gece sadece kızlar kurtarılmadı. İki kalp de ilk kez birbirine çarptı. Ama görev bittiğinde, hayat kaldığı yerden devam edemedi. Çünkü bazı bakışlar insanın ruhunda iz bırakırdı. Ve bazı hikâyeler, ilk kurşunla değil, ilk dokunuşla başlardı. Şimdi yüzbaşı kendine şu soruları soruyor: Kimi zaman ölümle burun buruna gelen bir yürek, Sevdaya teslim olur mu? Ve bir yüzbaşının taşıyamadığı en ağır yük, Kalbindeki bir kadının adı olabilir mi? Bazı duygular vardır ki, hiçbir emir zincirine bağlı kalmaz ve bazı aşklar vardır ki, en zorlu cephelerde bile filizlenmeyi başarır.Acaba yüzbaşı kalbine sahip çıkabilecek mi yoksa kalbinin çoktan o kadında olduğunu anlayıp herkesi karşısına alabilecek mi? "Aşka Mühimmat Yeter mi?" Yoksa aşk, tüm mühimmatları susturacak kadar güçlü mü?