"Yukarıda, bulutların üzerindeki o steril fanusta yaşayanlar için hayat bir oyundu. Aşağıda, çamurun ve pasın içindeki bizler içinse sadece nefes alma savaşı." Adım Yenal. Ama bu lanet şehrin arka sokaklarında, neon ışıklarının altında bedenimi ve yumruklarımı satarken herkes bana Nox der. Kurallarım basitti: Asla güvenme, asla yalvarma ve tek varlığım olan kardeşini hayatta tut. Ta ki o geceye kadar. Pars... Şehri yöneten Konsorsiyumun tek varisi. Damarlarında kan yerine sıvı altın akan, insanlara baktığında sadece fiyat etiketleri gören o kibirli prens. Beni o kulüpte, ayaklarının dibine atılan paraları toplarken izledi. İğrendi. Aşağıladı. Ve sonra, hayatımın iplerini eline aldı. Kardeşimi yaşatmak için, nefret ettiğim o adamın dünyasına girmek zorundayım. O, beni satın aldığını, bana sahip olduğunu ve irademi kırabileceğini sanıyor. Beni evcilleştirebileceğini sanıyor. Ama unuttuğu bir şey var: Sokaklar, saraylara benzemez. Ve biz sokak köpekleri, tasmamız ne kadar sıkı olursa olsun, ısırmaktan vazgeçmeyiz. Biri kromdan bir tanrı, diğeri etten ve kemikten bir isyancı. Biri yok etmeye, diğeri hayatta kalmaya yeminli. Mülkiyet yasaları, kalbin ritmini durdurabilir mi?

Hafızamı kaybettim ve önümdeki adam yıllardır evli olduğumuzu ve birbirimize deliler gibi aşık olduğumuzu söylüyor.

İstenmeyen bir bebek, birbirine düşman iki adamın yazgısını kesiştirmişti.

"Nasıl affedeceğim ben seni peki, Kanzar? Ruhum senin açtığın yaraların üstünü nasıl kapatacak?" Görkemli tüylerinden damlayan kızıl kan yerde izini bırakırken, sanki aldığı yaralardan hiç etkilenmiyormuş gibi bir tur daha hırsla çırptı simsiyah kanatlarını. "Affetmeyeceksin, kapanmayacak küçüğüm." Bir damla gözyaşı daha süzüldü solgun yanaklara. "Canım çok yanıyor, niye affedemiyorum seni ben? Canım çok acıyor Kanzar." Yaralı kanatlarından biri yavaşça açıldı, kırgın bedenin içine sığınabileceği güvenli bir limana dönüştü. Ardından buz gibi soğuk ellerini karşısındaki sıcak tene değdirerek sıkıca içine çekti ve etrafını duvarlarla kapatırmışcasına kanatlarıyla bir set çekti küçüğüne. Eli, sahibi olduğu bele gitti ve sıkıca kendine çekip zaafı olan kokusunu derin derin içine çekti. "Acısın, çok acısın.

"Ne narindir, ne haindir Ne vefalı, ne zalim Bir hasrettir, bir intikam, ihanetten geri kalan..."

Atalay, Barkın, Ceyhun ve onları durmadan sınayan, turuncu kafa

-TAMAMLANDI- "Yani dudaklarımız çarpıştı diye şansım sana geçti?" dedi sorarcasına. "Evet öyle oldu." Birazdan siktir ibne deyip yumruğunu indirecek diye beklerken dudaklarıma kapanan dudakla küçük dilimi yutmuştum. Geri çekilip bana baktı... -Şanslı yüzün kime denk geleceğinin savaşı. Düzyazı texting karışık. Bolca argo ve yetişkin içerik bulunmaktadır.-

Ay yüzlü bir şehit ve fotoğrafını görüp ona aşık olan genç adam... ~•~Elaine Laila Parker~•~ °|°28.12.2022°|° °|°03.02.2023°|° Number 1 #boylover 07.03.2023 Number 1 #manxman 03.03.2023 Number 1 #gay 03.03.2023 Number 1 #mahir 13.01.2023 Number 1 #erkekerkeğe 25.04.2023 Number 1 #boyslover 25.04.2023 Number 1 #istihbaratçı 25.04.2023 Number 1 #homoseksüel 28.04.2023 Number 1 #ölü 07.09.2023 Number 1 #şehit 21.11.2023 Number 1 #boylovers 21.07.2024 Number 1 #loveislove 14.08.2024 Number 1 #mxm 04.07.2025 1K olduk 07.02.2023 15K olduk 07.03.2023 50K olduk 02.04.2023 100K olduk 20.08.2023 200K olduk 21.11.2024

Miraç Varol'un özgürlüğü yapacağı evlilikte saklıydı.

Dosttu, arkadaştı, çocukluğumdu. Ama ne abi, ne kardeşti. Hepsiydi belki. Ama hiçbiri gibi değildi. Onu tanımlayacak bir başlık bulmak için zihnimde defalarca denemeler yaptım. Ama olmadı. Ne yanına oturduğumda içim tamamen rahatlıyordu, ne de ondan biraz olsun uzaklaşabiliyordum. Onun varlığı en güvendiğim yerdi. Bazen de içinde boğulduğum bir labirentti. Yetmiyordu. Bu tanımların hiçbiri yetmiyordu. Her şey gibi o da eksik kalıyordu. Burak yetmiyordu. Eşcinsel bir kurgudur. Azade adlı kurgumun içinde yer alan iki karakterin hikayesidir. Onu okursanız kişileri ve ilişkilerini daha iyi kavrarsınız fakat bağımsız tek başına da okunabilir.