Zamandaki kilitli bir noktada, adı sanı olmayan bir ülke... Sadece iki kişinin kurduğu bir vatan, sadece onların bildiği bir dil. Sevdanın vatanı, ruh eşliğinin dili. Zehra ve Hande...

biz harikalar diyarını bulduk, sen ve ben onun içinde kaybolduk. ve bu sonsuza dek sürebilirmiş gibi davrandık.

Aynı terası paylaşan birbirlerinden hiç hoşlanmayan iki komşunun hikayesi.

hanzeh bir varmış bir yokmuş ile başlamaz onun masalları. olan olmayan her evrende dolaştırır sizi, bir bakarsınız dünyalar sivri dilinin kıvrımlı laflarıyla avuç içinize sığacak kadar küçülüvermiş. tanrıları dize getirecek kadar alımlıdır fakat bir tane sevdiği hep vardır ve ona sadık biter maceraları. anlattığı masallarda gökten yalnız bir elma düşer, yarısını kendisi yer diğer yarısını ise sevmekten bıkmadığı. • oneshot

Sabahları seviyorum, insanları seviyorum, filmleri, şarkıları, kitapları, sıcak ekmeği, kalabalık sofraları, çikolatayı, minicik bebekleri, rüzgârda yaprak olmayı, geceleri yıldız olmayı, yaz gecesinde yağmur olmayı seviyorum. Ama en çok seni seviyorum. Varlığında ve yokluğunda, bir tek seni... 🤎💚

hanzeh bazen dünyanın en bilgesi de olsan, büyüdükçe bir şeylerin değişmesi gerektiğini anlıyorsun. güzel yüzlü küçüğüm karşısında dikilen bronz bedene git gide hayran olurken iyice farkına varıyorum böyle şeylerin. •minific

Kıyametten önceki günü yaşıyorsan bunun keyfini çıkarmanı öneririm... İnsanoğlu doğduğu gün lanetlenmişti aslında. Ölümüne giden sayılı günleri yaşayan varlıklardan başka bir şey değillerdi. Ancak bir gün Tanrı onlara acıdı ve onlara acılarına son verecek bir lütuf gönderdi. Fakat tek bildikleri şey ölüm olan insanoğlu o lütfu da yok etmeyi başardı ve sonunu kendisi hazırladı... Sahiden de her şeyin kurtarıcısı olacak olan tek şey Aşk mıydı?

hanzeh "if we were vampires and death was a joke we'd go out on the sidewalk and smoke and laugh at all the lovers and their plans i wouldn't feel the need to hold your hand" • oneshot

"Aynı şeyleri söyleyeceksin," dedi Hande ve nihayet yüzünü Zehra'ya döndü. "Anladım! Yapamıyorsun, korkuyorsun. Sen bunları yeterince anlattın, ben de yeterince inledim Zehra." "Öyle değil," dedi Zehra ve bir daha asla bulamayacağını düşündüğü o deli cesaretine sığınarak Hande'nin çatık kaşlarının altından parlayan gözlerine baktı. Hayatı boyunca o çekik gözlerin içinde kaybolmak istiyordu. "Evet!" "Nasıl?" Hande, şaşkınlıkla kaşlarını çattı. "Neye evet?" Zehra, gülümseyerek Hande'den önce ne söylediğini anlayıp el çırpan arkadaşlarına kısa bir bakış attı ve sonrasında gözlerini şapşal sevgilisine döndü. "Cevabını geciktirdiğim evlenme teklifine sevgilim. Evet, seninle evlenirim. Hayatımın sonuna kadar senin dışında olmayı isteyeceğim başka biri daha yok." Uzanıp avuçlarıyla hala şaşkınlıkla onu izlemeye devam eden sevgilisinin yanaklarını kavradı. "Seni seviyorum," dedi, dudaklarına içten ve özlem dolu bir öpücük kondururken. "Bende," diye karşılık verdi Hande. Nihayet ayrılıkla geçen acılı haftalar sonunda huzurlu bir nefes alabilmişti...