Öncellikle kitabım aşırı derecede cinsellik ve küfür içeriyor. "Sadece bir oyundu," dedi Lavin titreyen sesiyle. Telefonun ucundaki ses ise oldukça soğukkanlıydı: "Oyun, sen o mesajı attığında bitti Lavin. Şimdi sıra gerçeklerde."

"Büyük cümleler kurmak için yanlış bir zamandayız Demir." sesimi sakin tutmaya çalışarak konuştum. Aramıza ördüğüm duvarlar bir günde yıkılacak kadar ince değildi. "Buradayım çünkü Umut'un sana ihtiyacı var. Buradayım çünkü artık eski gücüm yok. Ama bu, her şeyin eskisi gibi olacağı anlamına gelmiyor." ​Demir, bu sözlerimle geri adım atmadı. Aksine, kucağındaki Umut ile koltukta hafifçe öne doğru eğildi, aramızdaki mesafeyi azaltırken gözleri parladı. ​"Eskisi gibi olmasını isteyen kim?" dedi fısıltıyla. "Eskisi bizi bu hale getirdi. Ben yenisinin peşindeyim. Sen beni affedene, o kapıyı bana içeriden açana kadar eşiğinde beklemeye razıyım. İster bir gün sürsün, ister sonsuza kadar sürsün." ... Ülkenin ileri gelen isimlerinden ayrıca yer altı dünyasında da oldukça bahsi geçen Demir Sancaktar'ın, karısı Hazal'ı daha ona hamilelik haberini veremeden hain bellemesiyle ikilinin arasına giren mesafeler dünyalarını alt üst eder.

Yıllar önce, Ali Emre'nin gidişi sadece bir ayrılık değil, bir kopuştu. Ali Emre, sevdiği kadını güvende tutma maksadıyla kendi kalbini de söküp götürmüştü. Yeda'nın o gün karnında taşıdığı mucizeden habersiz, "Beni bekleme" deyişi, bugün bile Yeda'nın kulaklarında yankılanan en soğuk cümleydi. Ali Emre karlı bir kış günü üniformasıyla gözden kaybolurken, Yeda'nın elinde sadece onun Ela gözlerini taşıyan bir umut kalmıştı.

"Vermem Ali! Onlar benim çocuklarım!" "Gülşah onlar benimde çocuklarım!" "O kadar kavga, dayaktan sonra Defne sende kalır mı? Çocukta nasıl bir travma bıraktıysan her gece 'Baba vurma anneme' diye sayıklıyor. Hadi Kaan küçük diyelim, Defne 6 yaşında Ali!" "Gülşah, ne dersen de o çocukların velayetini ben alacağım." "Hiç şansın yok! Avukata darp raporlarımı verdim, en kısa zamanda tekrar senden boşanacağım." Ve bunu demesiyle arka arkaya silah sesleri patladı. Annesinin sesleri yavaşça kesilirken babasının 'Naptım ben?' nidalarını duyuyordu.

"Evlendin..." dedi. "En büyük pişmanlığım," dedim. "Çocuğun var," dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti. "Neden bana böyle umursamazca davranıyorsun? Ne hale geldiğimi görmüyor musun? Yeşim neden bana bunu yapıyorsun? Kurbanın olayım yapma." "Bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını verir Savaş Özdemir. Tekrardan uyarıyorum bu saatten sonra benim adım senin diline senin adın benim dilime yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu hep böyle olacak. Son konuşmamız son hesaplaşmamızdı." Bitmişti, bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı," dediğinde kalbim hızla çarpmaya başladı. Dudaklarımda acı bir tebessüm oluştu. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı..." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir'e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

"Hamileyim..." Dediğimde çok sevdiğim yeşil gözlerini bana dikti. Öfkeli bakmıyordu... Ama bana acıyormuş gibi bakıyordu. "Çocuk doğduktan sonra seni bir daha çevremde görmek istemiyorum." Dediğinde gözlerimin dolmasına engel olamadım. *** Zeynep okuma yazma bilmeyen bir genç kızdı. Ailesi öldükten sonra amcası ona sahip çıkmıştı. Kuzeni için İstanbul'a gitmişti. Ve her şey o zaman başlamıştı. Bir çift yeşil göz onun hayatını değiştirmişti. Bir hata bütün geleceğini tehlikeye atabilir miydi? Zeynep için umut yoktu çünkü yeşil gözlüsü ona cahil diyordu. Onu sevmek bir yere dursun ondan nefret ediyordu aşk her şeyi affedebilir miydi? Bu kadar kırılmışken tekrar sevebilir miydi?

Üniversiteye gitmek için restauranta işe başlayan Yeşim bir davet üzerine garson olur. Mafyaların en büyüğü olan Mehir küçüklük aşkı ile karşılaşcagini bilmeden davette katilir.Yeşimi gözüne kestirir ve küçüklük aşkı olduğunu anlar. Yeşim ne kadarda Mehir'den kaçmaya çalışsada kurtulamaz.

"Benden kaçamayacağını anlaman için daha ne yapmalıyım!..."

Zorluklarla ayakta kaldığı hayatında bir de bursla kazandığı üniversitesini ilerletmeye çalışan Yağmur, hayatının en büyük pişmanlığını yaptı... Birine aşık oldu. O adam ondan sadece kalbini almadı... ama geride yalnızca pişmanlıklar kaldı. Peki yıllar sonra, bir anda karşılaştıklarında; her şey hâlâ aynı mıydı? *

"Biliyor musun? " dedi. Bir müddet sonra " öyle kolay değil benden kurtulman." Dilinin ucundaki bir itiraf dökülmüştü geceye. Lâkin benim kalbimi yangın yerine çeviren bir itiraftı bu. "Sana öğretemedim..." Nereye kaçarsan kaç, nereye gidersen git seni bulurum. Cehennemin dibine bile gitsen.. yine gelir bulurum seni..." "Bulursun" dedim. Kaderime boyun eğmeyi kabullenmem için sarfettiği bir kaç söz yeterliydi. Biliyordum. Bir kez daha anlamıştım kaçışım yoktu.