RAVEN AKADEMİSİ SERİSİ-1 EĞER BİR ÖLÜM İŞARETİN VARSA, ARTIK KELLEN PARA EDİYOR. Raven Suikastçı Akademisi'nde sessizlik bir silah, gölgeler ise birer müttefikti. Rowenan bu ölümcül akademide hayatta kalmayı öğrenirken silah kullanımı eğitmeni Kant Tenebris ile karşı karşıya gelmişti. Kant'ın acımasız eğitimi ve karanlık cazibesi Rowenan için yalnızca bir meydan okuma değildi, aynı zamanda tehlikeli bir sınavdı. Akademinin kuralları keskin, hayatta kalma mücadelesi acımasızdı. Ancak en büyük tehlike Rowenan ve Kant arasındaki sırlardı.

17:52 Siz: Tövbe tövbe bak ağzımı açtırmak istemiyorum beyefendi gerçekten malsınız. 17:53 0535...: Devam edin 17:54 Siz: Ne demek bu? 17:55 0535...: Anlaşılan yanlış kişiye göndermişsiniz. 17:56 Siz: Anlamadım? 17:57 0535...: Yani yanlış kişiye gönderdiniz. 17:58 Siz: Bana sizin numaranızı verdiler. 17:59 0535...:Hanımefendi demek ki yanlış vermişler neyi anlamak istemiyorsunuz? 18:00 Siz: Yalan söylüyorsunuz. 18:01 0535...: Niye yalan söyleyeyim? 18:02 Siz: ...Yalan söylüyorsunuzzzzz. 18:04 0535...: Yine söylüyorum niye size yalan söyleyeyim? 18:05 Siz: Oruspu çocuğu kargomu getirin lan en sevdiğim pantolonu istetmiştim. 18:06 0535...: Oruspu çocuğu? 18:07 Siz: Evet ORRRRRUSPUUUUU ÇOCUĞU 18:09 (okundu) 18:10 0535...: Yarın hazır olun Ankara karakolunun orda sizi bekliyorum. 18:10 Siz:Neeee?

"Kitap kapağı yapay zekâ (Gemini) desteğiyle oluşturulmuştur." 2017 yılında, gökyüzü henüz bu kadar ağır, toprak bu kadar dilsiz değildi. Zihnimin kıyılarında yankılanan o ilk fısıltı başladığında, hayatın basit bir rutin değil, kanla mühürlenmiş bir senaryo olduğunu anlamalıydım. Her şey, geçmişin o dar labirentlerinde kaybolmakla başladı. Çocukluğumun o buz gibi soğuğu, ruhumda açılan yaraları dindirmek yerine onları karanlıkla beslemişti. İnsan, kaçtığı her şeyin bir gün kapısını çalacağını bilirdi; ama kapının ardında bekleyenin bu kadar kadim, bu kadar "bize ait olmayan" bir güç olduğunu kimse tahmin edemezdi. Ormanın uğultusu, rüzgarın taşıdığı o tanıdık ama bir o kadar da yabancı koku... Orada, ağaçların birbirine dolanan dalları arasında karşılaştığım o gölge, sadece bir varlık değildi. O, ruhumun susturulan tarafının, yıllarca kilitli tuttuğum o paslı kapıların tek sahibiydi.

"Üzülme Anaya. Bak senin için meyve suyu çaldım kantinciden." "Ceza alacaksın Clar." "Ceza kimin umurunda Anaya? Hakkını istemekten asla vazgeçme! Eğer hakkın olanı vermezseler, çal yada öldür!" "Hırsızlık iyi bir şey değil Clar. Git şu meyve suyunu geri götür!" Küçük Clara gözlerini devirdi. "Sen bilirsin küçük. Ama sen içmezsen ben içerim." "Sadece 1 yaş farkımız var Clara!" Her yıl 140 çocuğun ve kayıp olduğu veya ölü bulunduğu bir yetimhaneye düşünün. Burayı araştıran polisler tehdit mesajları alıyor ya da hiç bir iz bırakmadan odasında ölü bulunuyor. Bu olay en sonunda dedektif Neon'un eline geçiyor. Neon yetimhane hakkında bir sıra araştırmalar yapıyor. Bu sırada bilinmeyen birinden telefon çağrısı alıyor. Ve bu çağrı Neon'un hayatını tamamen değişiyor... Neon ölüm riski olduğunu bildiği halde neden bu dosyayı almıştı? Yetimhane'nin tek sorunu 140 çocuğun kayıp olması mıydı? Özellikle kadın ve çocuk cesetlerinin çoğalması, garipti. Peki neden kimse olayı araştırmadan yok oldu? Neon yaşayacak mıydı yoksa kaderi artık belli miydi? Bu uzun yolda Neon'u ne bekliyordu? ‼️UYARI ; 15+(pikolojiye bağlı olarak değişiyor.)‼️#gizem

Görünen ve görünmeyenin, ayrı dünyalar da, ama yine de tek bir beden de bir araya geleceklerini pek ihtimal vermezdim. Eminim çoğunuz da vermiyorsunuzdur. İki dünya, iki ayrı varlık ve tek bir beden. Savaş halinde olan iki diyar, kazanmak istedikleri şey ne peki? Hükmetmek mi? Her şeye sahip olmak mı? Ya da sadece güç gösterisi dediğimiz bir olay mı? Sanırım hepsi ya da hiç biri? Birbirimizi ötekileştirip durduğumuz süre boyunca sizce asıl sebebi ne olabilir? Öğrenmeye ne dersiniz? Bu bir savaştı. Peki savaşın asıl sebebi neydi? Cevap sandığınız kadar basit olmayacak ve bu savaşın gerçeği göründüğünden daha karanlık olacak...

Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."