Widzieliście kiedyś okładki, które wyskakują z okna? Nie? No to zapraszam do tej wspaniałej publikacji, drugiej części moich okładek. Może uda wam się wypatrzeć tutaj, albo upolować odpowiednią okładkę do Waszej książki, a jeśli nie- zawsze można zamówić ;D

Zapraszam do drugiej części okładek :) Tutaj zostały jeszcze wolne okładki, nadal można je przygarnąć. Kolejna "książka" na wattpadzie z okładkami. Zakładam tylko po to, żeby wrzucać tutaj moje twory. ~WOLNE OKŁADKI ❎-Okienko jest zamknięte 💃-OKŁADKA WOLNA 👫-OKŁADKA ZAJĘTA Większość wykorzystanych obrazków nie należy do mnie.

Moje wiersze. Serdecznie zapraszam :)

Niegdyś tworzony na podstawie snów, teraz - zwyczajny zbiorek one-shotów. Zapraszam do czytania! Aniołek Prześliczną okładkę wykonała @girlinthewindoww

Staruszka obserwuje życie rodziny z naprzeciwka, u której wydarzyła się tragedia...

Śnię na jawie. Jawnie śnię. Krótki one-shot do własnej interpretacji.

Rak... Przerażająca diagnoza... Większości ludzi kojarzy się ze śmiercią. Ale nie mnie! Wyścigi na wózkach inwalidzkich, zabawa w doktora, wspaniali przyjaciele, a wśród nich ja - Wiki. Oto książka o moich przeżyciach na onkologii. #1 w literatura faktu 02.24. 2017 #2 w literatura faktu 01. 01. 2017 #3 w literatura faktu 11. 10. 2016 #4 w literatura faktu 07.10.2016 #5 w literatura faktu 10.09.2016 r. Dziękuję :*

"Kilka godzin później, po zachodzie słońca, wrócił chwiejnym krokiem do zajazdu, bez torby, sztalug i płótna. (...) Minął ich bez słowa i poszedł prosto do swojego pokoju. (...) Usłyszawszy jęk, [gospodarz] wspiął się na poddasze i zajrzał do pokoju. Vincent leżał na łóżku, zwinięty z bólu. Gospodarz spytał, co się stało. Zraniłem się - odparł malarz, unosząc koszulę i ukazując (...) małą dziurkę w brzuchu tuż poniżej żeber". Van Gogh. Życie.

Nazywam się Chris, a w sumie to Christian Farris. Od najmłodszych lat aspołeczny typ. Unikam ludzi, unikam tłumów, unikam uczuć i nadmiernych emocji. Jestem chamem, siedliskiem kipiącego sarkazmu. A to jest Brisa Heartwind - moja przeciwność, z którą równocześnie się uzupełniam. Samotniczka z wyboru ludzi, kryjąca za swoimi butami wyjątkowo mroczną tajemnicę. Dlaczego wciąż ucieka, gdy ktoś zadaje jej pytanie? Dlaczego zawsze jest przerażona? I skąd to uczucie, które nakazuje mi jej pomóc, gdy znów lądujemy ze sobą w klasie? I pomyśleć, że wszystko zaczyna się od dostarczenia notatek do jej domu...

Ona pisze e-maile do swojego byłego chłopaka, lecz ich nie wysyła, obawiając się konsekwencji. Nie wie tylko, że on robi dokładnie to samo.