بیست سال نخستِ قرن بیست و یکم، سال‌های ملتهبی برای باند قاچاقچیان و تجّارِ برده‌های جنسی در تهران بود. سلسله وقایعِ ناگواری که منجر به ناپدید شدن چند هزار دختر نوجوان شده بود، چیزی کم از یک تراژدیِ تاریخی نداشت. شکار و تربیتِ چندین هزار دختر، گردش مالی میلیاردی، ارباب‌های نزدیک به قدرت و فروش و نمایشگاه‌های زیرزمینی، این‌ها همه در سایه‌ی خنک و خلوت مملکتی رخ میداد که زیر و بمِ اقتصاد و اجتماعش درگیر بحران بود، و کمتر کسی پیدا می‌شد که وقت و حوصله‌ی محدودش را صرف چنین قصه‌های تراژیکی بکند.