Ήταν φτιαγμένοι από φωτιά και τάφο. Δύο καρδιές, βαμμένες στο αίμα των θυμάτων τους. Εκείνος, γιος του αφανισμού. Εκείνη, κόρη της εκδίκησης. Τους μεγάλωσαν με σφαίρες, όχι με νανουρίσματα. Αν υπάρξει αγάπη ανάμεσα τους, θα είναι έγκλημα. Κι αν αντέξει...θα είναι θαύμα. Αν κοιταχτούν, όλα τρέμουν. Αν πλησιάσουν, όλα σβήνουν. Αν αγαπηθούν... Ποιον θα προδώσουν πρώτα...; Τον κόσμο τους...ή ο ένας τον άλλον; Και το κυριότερο; Αν η αγάπη τους είναι καταδίκη...θα την αρνηθούν ή θα την αποδεχτούν;

Η Ζωή μπλέκεται σε γεγονότα που θα αλλάξουν τη ζωή της για πάντα. Ανάμεσα σε νέες γνωριμίες, έρωτες και ανατροπές. Ένα τροχαίο ατύχημα τη βυθίζει στη λήθη και την οδηγεί σε μια καινούρια αρχή δίπλα σε άλλον άνθρωπο. Όμως, όταν ξαναβρεθεί μπροστά στον έρωτα του παρελθόντος, οι μνήμες ξυπνούν και η καρδιά της καλείται να αποφασίσει ξανά. Ξέρω πως πέρασε καιρός... αλλά γύρισα. Ένιωσα την ανάγκη να ξαναπιάσω το βιβλίο, να το φέρω πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά ήθελα να είναι. Μέσα από τις αλλαγές που έκανα, πρόσθεσα σκέψεις, διόρθωσα κομμάτια και έβαλα ακόμα περισσότερη ψυχή σε κάθε σελίδα. Αυτό δεν είναι απλώς μια επιστροφή∙ είναι ένα νέο ξεκίνημα. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, που δίνεις ξανά χρόνο και προσοχή σε αυτή την ιστορία. Χωρίς εσένα, τίποτα από αυτά δεν θα είχε το ίδιο νόημα. ❤️‍🩹🌺

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

Η Ήβη είναι στο τελευταίο έτος της σχολής της, Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση, μια σχολή που δεν της κέντρισε ποτέ το ενδιαφέρον. Είναι εσωστρεφής, απαισιόδοξη, έχει χίλια δύο προβλήματα και φοράει διαφορετικά παπούτσια στο κάθε πόδι. Ο Αχιλλέας, ένα παλληκάρι σαν τα κρύα τα νερά που δεν ξέρει πού του πάνε τα τέσσερα, έχει έναν στόχο στη ζωή του, μα δεν ξέρει πώς να τον πιάσει. Ψάχνει για μια περιπέτεια που θα τον οδηγήσει εκεί ακριβώς. Την βρίσκει στα όμορφα μάτια της Ήβης και στο περίεργο μυαλό της. «Ένα αριστούργημα.» -Είπε κάποτε κάποιος. Προσοχή: περιέχονται αναφορές σε έντονα ψυχολογικά συμβάντα και ενδέχεται να υπάρχουν λίγες σεξουαλικές σκηνές. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. All Rights Reserved ® Copyright © 2020 the damn year Despw, DL

《Αν μου χάριζαν μια αιωνιότητα χωρίς εσένα θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου》 Εκείνη μικρή αλλά τόσο ερωτευμένη και Εκείνος τόσο διαφορετικός ... Ποτέ δεν μπόρεσε να του πει πως νιώθει μέχρι που μια μέρα εκείνη έφυγε και δεν το ξαναειδε. Μετά όμως από 7 χρονιά γυρνάει πίσω στο μερος που τον πρωτογνωρισε. Εκείνος Θα την περιμένει η θα την έχει ξεχάσει? 《Το ερώτημα όμως είναι εκείνη τον έχει ξεχάσει?》.... Η ιστορία της Αυγής και του Λεωνίδα συνεχίζεται μετά από χρόνια ή Μήπως Μόλις άρχισε ?

Δώσε μου ένα καλοκαίρι ακόμη, ένα καλοκαίρι ίδιο με το προηγούμενο. Θέλω λίγο ακόμη χρόνο μαζί σου, έχω πολλά να σου πω.

Ο Tristan Vale και ο Victor Lucian De Luca είχαν ένα κοινό πάθος: τα χρήματα. Κι ένα ακόμη πιο δυνατό κοινό - θα έκαναν τα πάντα για να τα αποκτήσουν. Από τη στιγμή που ο Victor γνώρισε τον Tristan, γοητεύτηκε από τη στόφα του. Ήταν έξυπνος, φιλόδοξος, χαρισματικός. Του άνοιξε τις πόρτες της μαφίας του και λίγο αργότερα, του έδωσε μια θέση δίπλα του - το δεξί του χέρι. Ένα χρόνο εκπαιδεύτηκε ο Tristan στην Ιταλία και στη Ρωσία. Όταν γύρισε, ήταν έτοιμος να υπερασπιστεί τη θέση του με κάθε τίμημα. Ο Victor τού είχε ζητήσει μόνο ένα πράγμα: να μείνει η κόρη του, η Sienna Bella De Luca, μακριά από τον υπόκοσμο. Ήταν η αδυναμία του. Η μόνη αλήθεια της ζωής του που ήθελε να μείνει καθαρή. Κι ο Tristan θα του έμενε πιστός. Θα τον προστάτευε. Αν δεν είχε κοιτάξει εκείνα τα πράσινα μάτια. Αν δεν είχε χαθεί στα μαύρα της μαλλιά και την ακαταμάχητη αύρα της. Γιατί η αδυναμία του Victor... έγινε και δική του.

"Αναθεματισμενη γυναίκα" ψιθύρισε ξέπνοος πέφτοντας στα γόνατα μπροστά της. Μερος πρώτο "-Τι σου αρεσει δηλαδη σε μια κοπελα?" Σταματησε να κινείται και σταθηκε μπροστα της. Σκεφτηκε λιγο την απαντηση του. Υστερα χαμογελασε πονηρα "-Να εχει μυαλο,για να της το γαμαω" Μερος δεύτερο Και τότε το κάρμα είπε: "Θα ερωτευτείς κάποιον, αυτός όμως δε θα σε αγαπήσει πραγματικά, γιατί δεν ήθελες να αγαπήσεις εκείνον που ήταν ερωτευμένος μαζί σου." Μέρος τρίτο "Παρατα επιτέλους ! Δεν ωφελεί πουθενά όλο αυτό!Απλως κανε κατι αλλο " "Δεν ξερω αν εχουμε συστηθει.Ειμαι ο Jason Hunter ,ο βασιλιας της μαφιας,δεν παραταω ποτε την πρωτη μου επιλογη malyshka" Don't copy ola-kai-tipota © 2017-2020 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.