Bir tarafta ışıkların altında devleşen, sesinin tınısıyla binleri büyüleyen bir yıldız: Meyra Işık. ​Diğer tarafta ise gölgelerin içinde yaşayan, rütbesini soğuk kanıyla kazanmış bir varis: Ilgaz Russo Dinçer. ​Moskova'nın karı, geçmişin kanlı hesaplarını Meyra'nın sahnesine taşıdığında; Kadir Işık'ın tek bir emri vardı: "Onu yaşat." ​Meyra, hayatının en parlak dönemini yaşadığını sanırken, aslında karanlık bir koruyucunun nefesiyle hayatta kalmaktadır. Babasının müttefiki Bahri Dinçer'in oğlu Ilgaz için bu, rütbesine giden yolda sadece "sabır" gerektiren bir görevdir. Ancak korumaya ant içtiği o saflık ve "ışık", Ilgaz'ın buzdan duvarlarını yavaş yavaş eritmeye başladığında; asıl tehlikenin dışarıda değil, kalplerinin arasında büyüyen o kaçınılmaz tutku olduğu anlaşılır. ​Işık, karanlığın içinde kaybolacak mıydı, yoksa karanlığı kendi rengine mi boyayacaktı?

0543***7189: Gör artık beni gül gülüşlüm... ​0543***7189: Sadece bakma, gerçekten gör. 0543***7189: Zira bakmak sadece gözlerin işidir, görmek ise kalbin... ​0543***7189: Benim kalbim senin kapında diz çökmüşken, senin kalbinin bana kapalı olması hangi vicdana sığar? ​0543***7189: Bir bakışınla baharı getirmek varken, beni bu sonsuz ayazda bırakma. ​0543***7189: Ruhumun aynası senin çehren olmuşken, kendimi sende bulmama izin ver. ​0543***7189: Gör beni ki, bu hasret vuslatın gölgesinde eriyip gitsin. ​0543***7189: Çünkü sen görmediğinde, ben aslında hiç var olmamışım gibi hissediyorum. (Görüldü.) Gülfem: Bakmak gözün, görmek ise kalbin işidir; lakin unutma ki 'Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur.' (Ra'd, 28). Gülfem: Benim çehremde gördüğün o güzellik ancak O'nun bir yansımasıdır. Sen kalbini bir kula değil, kalplerin asıl sahibine emanet et; nasibimizde varsa vuslat elbet yakındır. *** Başlama Tarihi: 25.03.2026 🌹💖 DİP NOT: Bu kitabın tüm bölümleri düzenlenip tekrardan aynı anda yüklenmiştir.

"Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu. "Evet," dedim. "Gözlerime bak," dedi. Baktım. Ve saatler sonra bakışlarında ilk kez, ufacık bir ihtimalle cebelleşen şüpheyi gördüm. "Ben sana her şeyimsin dedim. Ama sen hiçbir şeyimmişsin." Artık yapabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Yolun sonu burasıydı ve o ne yaparsa yapsın, gidişime engel olamayacaktı. Saatler içinde çökmüştü güzel yüzü. Bomboştu karanlık gözleri. Bana öyle bir bakıyordu ki, sanki bıçağı kalbine saplamışım da geri çekmek bilmemişim gibi. "Bu bir son değil," dedi sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Gideceksin ve ne yazık ki ben seni bırakmayacağım. Daha önce de söylediğim gibi, istersen dünyanın öbür ucuna git, yine de bulurum seni. Ama eğer seni bulduğumda, bir şeylere mecbur kalmadığını anlarsam, ikimize de geçmiş olsun. Eğer ki gerçekten benden intikam almışsan..." Gözlerine uzun uzun bakmak, dakikalarca nefes tutmakla eş değerdi. "Dua et ki Allah seni karşıma çıkarmasın."

❛Bir adımdan bir şey olmaz, Tan.❜ ❛Ben o adımı sana hep atarım, Eflatun. Benim bütün adımlarım senin. İlk adımdan son adıma kadar.❜ ⚖♛

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Duru: Özür dilerim. Duru: Oysa tek istediğim yanımda birinin olmasıydı. Duru: Bazen yalnızlık beni vicdansız biri yapıyor. Duru: Galiba. Duru: Öyle dediler. Duru: Ya da dedi önemli değil. Duru: Ama ben vicdansız değilimki. Duru: Ben ağlarken, kalbim her geçen gün dahada kırılırken kimseye beli etmeyen, çocukluğunu yaşayamayan. Duru: Çabuk olgunlaşmaya mecbur kalan o kızım. Duru: Çocuklar ağlarken ailesine sarılır, onlara derdini anlatır. Duru: Ama ben? Duru: Onların benim için üzülmesini bile bencilik olarak görüp kendi acımı kendim yaşar, sesim çıkmasın diye kısık sesle ağlardım. Duru: Ben bile hıçkırıklarımı duymazdım. Duru: Şimdi sen söyle bana, benmiyim vicdansız? Duru: Son birşey söyleyeyim. Duru: Anlatırken sesimi titreten hiç birşeyi asla affetmeyeceğim. 🇹🇷!ASKER KURGUSUDUR!🇹🇷

.

"Ne yalnızlık ne de yalan Üzmesin seni Doğarken ağladı insan Bu son olsun, bu son Doğarken ağladı insan Bu son olsun, bu son..."

"Bu şarkı, tüm sabahlarımı aydınlatan Güneş'e ithaf edilmiştir." Okulda herkesin tanıdığı ama kimliğini kimsenin bilmediği gizemli bir müzisyen, yine yeni bir şarkı çıkarır. Fakat bu kez şarkının girişinde kendi ismini duyan Güneş, bu gizemli müzisyenin onun hayatını geri dönülmez şekilde değiştireceğinden habersizdir.