Boran'ın gölgesi sonunda dağılmış, Alya ile Cihan ikinci kez - bu kez kendi iradeleriyle - "evet" demiştir. Ancak özgürlüğün rahatlatıcı sessizliği yerini beklenmedik bir fırtınaya bırakır. Kavuşmanın ateşi dinse de Alya'nın içindeki açlık, daha derin ve daha talepkâr bir hâl alır. Cihan'ın o sakin, hükmeden bakışlarının karşısında Alya, bir gerçeği fark eder: Cihan'ın ona yalnızca dokunuşu yetmiyor - nefesini, sesini, aklını, tüm varlığını istiyor.