"ကျွန်မနာမည် Roseမဟုတ်ဖူးနော်" "နှင်းဆီကိုကိုတဲ့ လမ်းတွေ့ရင်မှားခေါ်နေမှာစိုးလို့ ဟား•••"

အကြွေးတွေနဲ့ထွက်ပြေးသွားတဲ့ဖခင်ကြောင့် Mafia gangမှခေါင်းဆောင်၏။အကြွေးအဖြစ်လူပါအသိမ်းခံလိုက်ရနေပြီးတရားမဝင်သတို့သားအဖြစ်ပါသတ်မှတ်ခံရသောအခါ Sweet But Psychoဇာတ်လမ်းမျိုးပါဘဲ နုညံလိုက် ကြမ်းလိုက် 😛လုံးဝအခါးတွေကြီးဘဲလည်းမဟုတ်ပါဘူးနော်ချိုတစ်လှည့် ခါးတစ်လှည့် roတစ်လှည့်ပေါ့နော် 🌚

"အဟင့် မလုပ်..အာ့ မလုပ်ပါနဲ့..မမ..မမက ရွယ့်အစ်မလေ...." "အင်း ဟုတ်တယ် နင့်ကိုတက် ိုးတဲ့ အစ်မ လေ" <ငါ့ အဖေရဲ့သမီးက ငါ့ကိုကြိုက်နေတယ်.....>

မိဘနှစ်ပါး၏ မလိုမုန်းတီးခြင်းကို ငယ်စဉ်ကတည်းကခံနေရရှာသည့် ဂျွတ်ဆတ်ဆတ် ကောင်မလေး "မုန်းခါး.." မိဘနှစ်ပါးရဲ့ ခါးသက်သည့်မုန်းတီးမှုတွေထံမှ လွတ်မြောက်ချင်သည့် ကောင်မလေး... မိသားစုရဲ့နွေးထွေးမှုကို လိုချင်တောင်းတနေတဲ့ သူမရဲ့ဘဝလေးထဲကို "စန္ဒကူး "ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့... မေတ္တာဆိုတာ ဖြူသလားမဲသလား မသဲကွဲသည့် ထိုကောင်မလေးက အချစ်ဆိုသည့်အရာနှင့် ဆုံတွေ့မိချိန်... မတူညီနဲ့အခြေအနေတွေက စည်းခြားထားတဲ့အခါ... ဘာတွေဆက်ဖြစ်ကြမလဲ...?? တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးဖြစ်ပြီး မိဘတွေရဲ့အလိုလိုက်ခြင်း ချစ်ခင်ယုယကြင်နာခြင်းများကို အပြည့်အဝခံစားရသည့် ကလေးဆန်ဆန်ကောင်မလေး "စန္ဒကူး..."

Unicode ပိတ်ပင်တားဆီးမှုတို့ကြား၊ ချစ်ခြင်းဖြင့်သာ မြဲမြံစေသည့် တွဲလက်တစ်စုံရဲ့ အဆုံးသတ်က.. Zawgyi ပိတ္ပင္တားဆီးမႈတို႔ၾကား၊ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္သာ ၿမဲၿမံေစသည့္ တြဲလက္တစ္စုံရဲ႕ အဆုံးသတ္က..

Charlotte Austin just moved to Thailand to finish her senior year in school. Since she was the new kid everyone was planning to bully her. Engfa Waraha is well known bully. "Your bullying me because you like me don't you" -Charlotte said. Engfa froze and thought to herself. "Do I like her"? ~Completed~

Their love was once promised to last a lifetime, but everything shattered when Charlotte was forced to let Engfa go for the sake of a CEO position that cost her more than she ever imagined. Three years of happiness ended in tears, leaving behind a wound that seemed impossible to heal. Five years later, fate brings them together once more. A single glance rekindles memories and feelings they thought had long since faded. But the question remains - does their love still beat within their hearts, or has time turned it into nothing more than a memory that can never be revived?