Διηγήματα σχετικά με τη κοινότητα των LGBT

- Θα σου αλλάξω την ζωή, πίστεψέ με! είπε με απόλυτη σιγουριά. - Ναι. Κάπου εδώ πρέπει να σε ενημερώσω για το ότι δεν μου αρέσουν οι αλλαγές. Καθόλου! τον ενημέρωσε το ίδιο σίγουρη με εκείνον. - Στην ζωή πρέπει να ρισκάρουμε, Granger! την 'κορόιδεψε'. Η Ιφιγένεια φοράει γυαλιά μυωπίας και λατρεύει τις γαλλικές πλεξούδες και τα βιβλία. Απεχθάνεται να βγαίνει εκτός προγράμματος όσο απεχθάνεται και τις αλλαγές. Είναι από τα κορίτσια που ο Φάνης δεν θα γυρνούσε να κοιτάξει ούτε για πλάκα. Εκείνος πάλι απίστευτα γοητευτικός και έξυπνος, μονίμως μέσα στην ροή της στιγμής, καταφέρνει να την κάνει να νιώσει πράγματα που δεν είχε αισθανθεί ποτέ άλλοτε στην ζωή της και η ιστορία τους ξετυλίγεται στο τοπίο του Βερολίνου μαζί με το πέρας του χειμώνα και τον ερχομό της άνοιξης.

«Με ποιο δικαίωμα το έκανες αυτό, δεν σου είμαι τίποτα», φώναξα δυνατά για να μπει στον ανύπαρκτο εγκέφαλο του. «Κάνεις λάθος, είσαι δικιά μου. Μου ανήκεις, και ότι είναι δικό μου δεν το αγγίζει κανείς άλλος, πέρα από εμένα», είπε σαρκαστικά κάνοντας κάποια βήματα προς εμένα, μειώνοντας την απόσταση μας. «Είσαι τρελός», μουρμούρισα, αν και δεν ξέρω αν με άκουσε, ή απλά επέλεξε να με αγνοήσει. «Τώρα μπες στο αμάξι, μη με αναγκάσεις να σε πάω σηκωτη, ξέρεις πως θα το κάνω», με απειλεί και το σκέφτομαι λίγο. Όντως θα το κάνει, τον ξέρω. Προχωράει και μου κάνει νόημα να μπω στο αυτοκίνητο του, ρολαρω τα μάτια μου και τον ακολουθώ βαριεστημένα, ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα. «Καλό κορίτσι». Χαϊδεύει το μπούτι μου. Πιάνω το χέρι του. Μου χαρίζει ένα στραβό γελάκι όμως του κόβεται μόλις πετάω το χέρι του μακριά. «Και δύσκολη; Μ'αρέσει». Και το χαμόγελο τζόκερ ξανά κάνει την εμφάνισή του στο πρόσωπο του Στέφανου, ο οποίος είναι και επισήμως για δέσιμο. Τι θα κάνω με αυτόν;

"βγάλε τα ρούχα σου δεσποινίς" τον άκουσα να λέει. "Είναι αναγκαίο αυτό;" τον ρώτησα. "Μην ντρέπεσαι, δεν θα σε πειράξω" Είπε με πονηρό χαμόγελο. Ωχ.... ΈΛΑ ΠΆΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΆΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ❤

Η Ερμήνα είναι 17 ετών και φέτος είναι η τελευταία της χρόνια στο Λύκειο. Δεν της αρέσει η ρουτίνα, προτιμάει τα ωραία απρόβλεπτα. Αυτή η χρονιά όμως θα μείνει αξέχαστη για την Ερμήνα και θα την κάνει μια και καλή να ξεχάσει την βαρετή ζωή της! «Τα αγγίγματα του με κάνουν να χάνομαι και το βλέμμα του με υπνοτίζει. Πλησιάζει αργά και η αναμονή με σκοτώνει, με φιλάει έντονα και παθιασμένα. Είναι τόσο υπέροχος, τα χείλη του στο στόμα μου με κάνουν να τον θέλω τόσο πολύ! Νιώθω κάτι υγρό στο στόμα μου, το φιλί μας γίνεται πιο άγριο πιο κριτικό καθώς βάζει στο παιχνίδι και της γλώσσες μας. Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και απομακρυνόμαστε...»

Ήθελα κάποιον να με αγαπήσει όπως ειμαι. Με τα σημάδια και τις ουλές, τα ανάκατα μαλλιά, το περίεργο γούστο στις ταινίες και την μουσική. Να αγαπήσει την γκρίνια και τα νεύρα μου. Ήθελα κάποιον να αγαπήσει το γέλιο και το κλάμα μου. Και ήρθες... DON'T COPY THE STORY! #18 in fanfiction (25.07.17)