Karanlık bir saray, yitik tanrıçalar ve intikamla yoğrulmuş bir kalp... Ravelyth, genç yaşta içine hapsolduğu karanlığın ve acının bir ürünü olarak doğmuştu. Kendi elleriyle yazdığı kaderin zincirlerini kırarken, gözlerinde parlayan yıldızlar kadar keskin bir öfkeyle dünyayı karşısına alıyordu. Sarayın ihtişamı, gölgelerin ardındaki korku ve büyülü güçlerin çarpışmasıyla birleştiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bir balo gecesi... Gücünü yıldızlardan alan bir prensesin gözlerinden yükselen ışık, hem düşmanlarını hem de kendi geçmişini aydınlatacak mıydı? Yoksa karanlık, onun ruhunu tamamen yutacak mıydı? Bu karanlık ve büyüleyici fantastik yolculukta, sınırlar silikleşiyor ve her kalp, kendi yıldızını bulmak için sınanıyordu.

İnsanlığın kaderini yeniden yazacak, tarihin taşlarını yerinden oynatacak kıyametten sonra Ulusal Barış Konferansı kuruldu. Bu konferansa göre Elli Altı Yıl savaşlarında ittifak halinde olan ülkeler yedi büyük ulus altında toplanacak, barış içinde yaşayacaktı. Ancak bu ülkelerden birinde yaşayan ve kendine İtaatsizler diyen bir grup isyancı, son yıllarda bir kelimeyi fısıldamaya başladı: İsyan.

Omayra... Kimsenin göremediği, sırlarla örülmüş bir krallık. Kanatlarında ışık ve gölgeler taşıyan kuşlar, insan formuna dönüşebilirdi; ama artık kimse onları görmüyordu. Tek kalan Eylül, bir rehber kuşun gölgesinde yürürken, geçmişin yankıları ve karanlık sırlar onu bekliyor. Peki, fısıldayan gölgeler ve gizli kanatlar, onun kaderini nereye sürükleyecek?

Herkesin bir temel duygudan yoksun olduğu dünya. Yedi seçkin akademi. Yoksun olduğun duyguyu öğrenmek sihirli güçler kazandırırken; başarısız olursan sahip olduğun duyguları da zamanla kaybedersin.

*Sus Çizgisi basılmış bir eserdir.* . O kadar zıtlardı ki, biri kor iken diğeri serinleten bir içim su gibiydi. İşin aslı da buydu zaten. Denge zıtlık gerektirirdi. Yanarsan denge bozulur, yakarsan tek kalırsın. Onu olduğu gibi bırak, avuçlarına dolsun. Seyre dur, sustuğun zamanların acısını o çıkartır. ☯ Genç kız, ölen babasının hattını kapatsa dahi yazmaktan vazgeçecek gibi durmuyordu. Tek tik çifte döndüğünde kader çizgisi onun için bir kez daha kırıldı.

"Bazı yaralar şikâyet ettirmez insana." Bir sır, bir kayıp, bir aşk... Beş yıl önce biten hikâye, yeniden başlamaya hazırlanıyor. Ama geçmişin yükü, geleceğin önünde duruyorsa... Kim daha güçlü çıkacak: kalpler mi, kader mi? "Çünkü bir kere kaybettiğin birini, bin kişilik sessizlikte bile tanırsın."

Taşların soğuk nefesi yüzünüze çarptığında, kendinizi Mısır piramidinin derinliklerinde, karanlık bir labirentin içinde bulacaksınız. Yanınızda dört kişi daha var; korku, açlık ve yorgunluk hepsini paramparça etmiş. Ama gerçek tehlike onları izleyen katilde... Her yanlış hareket bir ölüm, her nefes onun oyununda bir hamle. Cesetler odalarda sessiz birer uyarı gibi dururken, hayatta kalan beş kişi, kendi korkuları ve birbirine tutunarak oyunu tamamlamaya çalışıyor. Mavi'nın gözünden, taşların arasında geçen kabus dolu bu beş ay, sizi nefessiz bırakacak.

Kusursuz görünen ailelerin ihtişamlı maskelerinin ardında gizlenen karanlık sırlar, sessizlikle mühürlenmişti ve göründüğünden çok daha ağırdı. O da en az onlar kadar dibe batacaktı. Başka biriymiş gibi davranmak, Leyal'in tek çıkış yoluydu ve bu dünyaya adım attığı anda İlay olmak zorundaydı. Artık yalan sadece ağzına değil, tüm benliğine yuva yapacaktı. Gerçeklerin su üstüne çıkmasına dek ne kadar yalan söyleyebilirdi? "Ben sözlerin tutulmamasına ve yarı yolda bırakılmaya alışkındım. İnsanların yalanları doğruymuş gibi kamufle edip gizlemesine, gülümseyip arkamdan konuşulmasına alışkındım. Sevdiklerini söylemelerine ama tamamen uçkurları uğruna kullanmalarına alışkındım. Gidenin gelmemesine alışkındım."

Açıklama ilerleyen bölümlerde şekillenecek ama kurgumuz genç bir psikolog ve ona gelen bir danışanın üzerine 💛🌞

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."