Gerçek Ailem serisinin 1. Kitabı 🖤 Yetimhanede büyümüş, gerçek ailesini hiç tanımamış, bebekken çöpe atılan bir kız 16 yıl sonra ortaya çıkan ailesini affedebilecek miydi? Yalanlar, sırlar, ihanetler... İz annesinin onu çöpe attığını sanarken arkasından çıkan gerçekle başa çıkabilecek miydi? Ailesine alışmaya çalışırken travmalı geçmişini unutmaya çalışan bir andanda abisinin arkadaşı olan Kaya'ya karşı neler hissedecekdi? Aksay abileri İz'in yaralarını sarabilcek miydi? 🖤 Adım İz. Adım gibi İz bırakacağım onlara.

Solita 17 yılını bir evde tutsak olarak geçirmiştir. Yeni yıla girerken telefonda konuştuğu rastgele bir adam bütün hayatını değiştirecektir. 17 yıl sonra esir olduğu evden çıkıp gerçek ailesinin yanına döndüğünde her şeyin geride kaldığını düşünür ancak asıl hayatı yeni başlıyordur. Geçmişin kirli oyunları ve kilitli kutularda saklanan sırlar bir bir ortaya çıkacaktır.

Valeria Lena Petrova, 18 yaşına gitmesine 6 ay kala ailesinin öz olmadığını öğrenir. Yıllarca ailesine karşı koymuş kızımız yıkılır. Öz ailesi ile tanışır ve 4 abisi istemez. Ardından kız okula başlar, okulun popüler çoçuğu ile aralarında çekim yaşanır ve sevgili olurlar. Sınıf ile iyi anlaşan ve sevgilisi ile çok iyi giden bir ilişkisinin ardından sevgilisinin onu kullandığını tüm sınıfın ve öz abisinin bildiğini öğrenir. Yüreği o kadar şeyi kaldıramaz ve Rusyaya gider gittiğinde kalp hastası olduğunu öğrenir. Aradan 3 yıl geçer. Doktorunun kardeşi yani ünlü Rus Boksör Boris Vetronov ile bir ilişki yaşar ve hamile kalır. Boris Vetronov öğrendiğinde Lenayı bulur. Kontrole gittikleri zaman ikiz bebeklerinin olucağını öğrenen Boris çok sevinir. Lena ise göz yaşları içinde karnını okşar ve sevinçten ağlar. Bebekleri için evlenicekleri zaman öz annesinin büyük bir kaza geçirdiğini ve ülkesine şehrine döner. Lena gittiğinde arkasında bıraktığı öz ailesi onu görünce sevinirler fakat parmağında gördükleri alyans ve yanlarına "Güzel karım akıtma göz yaşlarını" diyerek onu teselli eden Borise kadar. 4 abisi ve babasının içinde derin bir kıskançlık olur. Annesi Elvan Bozbeyli uyanır. Boris karısının hastalığını bildiği için Rusyada ki ailesinide alıp Türkiye Adanada yaşamaya başlarlar.

"Ateşin içine girdiysen, yanmayı bileceksin." ... Bir taht ve iki kanlı soy. Vadelyan'lar ve Alivyan'lar. Bir savaş... Kazananı yok, kaybedeni çok. Ateşe atılan o ilk adımdan sonra hiçbir şey aynı kalmayacak. "Şahın devrilişi bütün savaşı başlatır. Ruhu buzdan kız, hayatını cehenneme çevirecek o adamla karşılaşır." VADELYAN.

Hayatın herkes için farklı sürprizleri oldu. Bence en farklısı da benim için oldu. Ailemin ailem olmadığını zaten biliyordum. Ama onlar dışında mutlu olduğum bir ailem varken şimdi de bana karıştığımı söylüyorlar ?

"İnsanlar..." En çok konuştukları şeyleri en az yaşayan canlılardır. Sadakat derler, ama ilk fırtınada yön değiştirirler. Gözlerinin içine bakarsın, orada sıcaklık ararsın. Bulduğun tek şey iyi saklanmış bir mesafedir. Ellerini uzatırlar, tutuyor sanırsın. Meğer sadece düşüşünü izlemek için yaklaşmışlardır. Ve en garibi... Hepsi masum görünür. Kimse kirini yüzünde taşımaz

Damla Düşen Yer... Damla, on altı yaşında. Ama ruhunun bir kısmı hâlâ on dört yaşında kaldı. Doğduğunda kaçırıldı. Yıllarca bir yetimhanede büyüdü. Ve on dört yaşında, kimsenin adını koymadığı şeyler yaşadı. Şimdi ailesi onu buldu. Ama bazı yaralar bulunmaz. Bazı travmalar, eve dönmekle iyileşmez. Kalabalık bir aile, suskun bir kız... Geç kalınmış bir kavuşma. Ve öğrenilmesi gereken tek bir gerçek: Bazen düşülen yer, insanın en çok kanadığı yerdir.

"Seni Yanlış Bir Hayata Sığdırmışlar Güzide..." Güzide'nin 17 yıldır aynada gördüğü yüz, aslında ona ait olmayan bir hikayenin başrolüydü. Bir hastane hatasıyla değişen hayatlar, yıllar sonra gün yüzüne çıkıyor. Zenginliğin gölgesinde büyüyen naif ve saf bir ruh, bir gecede kendini her köşesi "yoksulluk" kokan bir gerçekliğin içinde buluyor.

Kardelen, yetimhanenin soğuk duvarları arasında dünyaya gözlerini açmıştı. Annesi orada çalışan bir hizmetliydi, fakat minicik bebeğini kucağında bir kez koklayıp sessizce bırakıp gitmişti. Ne kimse soru sordu ne de yadırgadı bu durumu; sadece titreyen o küçücük bedeni kucaklayıp büyütmeye çalıştılar. Yıllar geçti... Kardelen artık on iki yaşına basmış, masum bakışlarıyla içine kapanık ama bir o kadar da sevgi dolu, tatlı bir kız olmuştu. Çocuk ruhu, büyüyen bedeninin içinde hâlâ saklıydı. Ve işte o gün geldi... Yetimhanenin kapısından içeri giren bir aile, kalabalığın içinde onun mahcup gülüşünü fark etti. O an her şey değişti; Kardelen'in kaderi, o bakışlarla birlikte yeni bir yola doğru akmaya başladı.