Bazı insanlar birbirini çocukken sever. Bazıları yıllar sonra tanır. Bazılarıysa hatırlanmaktan korkar. Unutulmuş anılar, yarım kalan cümleler ve geç kalınmış bir kavuşma. Aşk, hafızanın en kırılgan yerinde filizlenir. "Ben seni gözlerinden tanırım." Ama ya gözler hatırlarken zihin susuyorsa? Ya geçmiş, bugüne dokunursa? Bu hikâye; unutulan bir sevginin, yeniden bulunan bir evin ve kaybetmekten korkulan bir kalbin hikâyesi. Geçmiş bugüne dokunduğunda, hiçbir sessizlik masum kalmaz. Çünkü bazen en acı gerçek, unutmak değil, unuturken bile sevmektir.

Tae: hey jungkook Sıran rahat değilse kucağıma gel. texting-düz yazı