Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...

(Yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.) Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

054**: Bu kadar kör olman imkansız, derdim kendi kendime. 054**: Ama sonra bir şey fark ettim, 054**: Senin körlüğün sadece banaymış. (03.12) --- 01.05.2023 17.09.2023 Kısa hikayedir, texting ve düz yazı bölümleri bulunmaktadır. Aile ve mahalle konuludur.

Ela: abim de iki Doruk var Ela: biri Doruk(t) biri Doruk(h) Ela: biriniz tıpçı diğeri hukukçu diye böyle kaydetmiş Ela: anlamadım nereden bileyim ki & kitabımda lütfen reklam yapmayınız.

(Yaş farkı bulunacaktır, yazım yanlışları olabilir. ) Siz: Beyefendi iyi misiniz? Siz: Ne diye kapıma çiçek yollayıp duruyorsunuz? Bu on oldu! On! Ve hepsini çöpe attım hayır bari yolluyorsunuz ne diye kasımpatı? Papatya yollayın...

Siz: Yağız Siz: Sen benim en yakın arkadaşımsın Siz: Yemin ederim niyetim seni öpmek değildi. Yağızımm: Arkadaşlar birbirlerini bir kez daha öpmek ister mi Nazlı? Aralarındaki arkadaşlığın dinamiği herkese doğru gelmeyebilir, lütfen bunu normal karşılayacaksanız okuyun. -Argo ve cinsellik içerir.-

Bir mesajla başladı, İstemeden, Gönülsüzce, Ama bazen insan, kaçtığı şeyin içine, dua ederek düşer.. ☆

Alparslan: Hep yaz sen bana. Alparslan: Sana boynum kıldan ince. Siz çevrimiçi Siz yazıyor... Alparslan: Bir şey demene gerek yok. Alparslan: Dediğim gibi Gökçe. Alparslan: Beni sevmen ihtimaller dahilindeyse bizim için çabalarım, gocunmam da.

Anonim: Kalbinin gölgesiyim Anonim: Göz yaşlarının gölgesiyim Anonim: İçindeki küçük kız çocuğunun gölgesiyim Anonim: Hiç büyütemediğin o yanının gölgesiyim Anonim: Beni fark etme sakın :) Anonim: Güzel kızım, elfida'm Anonim: Seni seviyorum

|Tamamlandı| Kim derdi ki ekmek sırası beklerken kafasına fırıncı küreğiyle vurduğun fırıncıya aşık olacaksın? Oldum. Pişman mıyım peki? Zannetmiyorum...