Yıllarca öyle anıldı. 'Katilin kızı' Adı yok , sanı yok. Herkese katilin kızıydı. ------------ "İsmin ne? "dedi gözlerimin içine bakıyordu. Aylardır tanıyordu beni ismimi bilmiyordu. "Sedef." dedim dik bakışlarımı çekmeden. Yüzümde mimik yoktu. Yüzünde hüzün vardı. Acıma değildi bu bakışlarının adı , bariz bir hüzündü. Derin bir nefes aldı. Aynı odanın içindeydik. Yalnızdık . Ne zaman bu konuma düşmüştük belli değildi. "Adın ne?"dedi tekrar , nefesini hissettim. "Katilin kızı." Bana öyle hitap etmişti hep. Öyle kalsın istedim.

"Eşim." Kalın, ve erkeksi sesiyle konuştuğunda zifir karanlığa karışan gözlerini göremiyordum. Deli gibi titrerken, elimde ki odun parçasına parmaklarımı bir kelepçe gibi kilitledim. Arkama doğru baktığımda karanlık ıssız yol, bütün umudumu darmaduman etmişti. Yanaklarımda ki ıslaklığa vuran rüzgar, yaşları ve dudaklarımı kurutmuştu. Tekrar karanlıkta bir dev gibi duran görüntüsüne kafamı çevirdim. "Bir adım daha atarsan yemin ederim seni öldürürüm." Ve o adımı attı.

Kapı aralığından gözüne çarpan çıplak bedenle olduğu yere çakılı kaldı. Alkolün esir aldığı beyni ona oyun oynamıyorsa... Evet, kesinlikle çıplaktı! Yutkundu ve yanlış olduğunu bile bile onun kıvrımlı bedenini baştan aşağıya süzdü. Dişlerini sıktığının farkında dahi değildi. Uzun, ıslak saçları sırtından aşağıya doğru uzanmış, bembeyaz vücuduna tezat bir siyahlıkla göz alıcı görüntü sergilemişti. Kendine gelebilmek için yeniden yutkundu. Alkolden mi, yoksa görüntüden mi kaynaklı olduğunu bilmiyordu ama ağzının içindeki kuruluk had safhadaydı. Allah'ım, genç kız onu resmen çarpmıştı! O değil, artık arkadaş kalma hayalleride çöp olmuştu. Çehresi sertleşirken, emir dinlemeyen adımlarına komut vermeye çalıştı. Yok, gitmiyorlardı. Meselenin içine başka uzuvları da girmiş, işin rengi değişmişti. Birkaç metre uzağında ki genç kıza istese hemen ulaşabilir, sakladığı en derin hazinesinin içinde kaybolabilirdi. Fakat boşanmanın eşiğinde olduğu sahte karısı buna nasıl karşılık verirdi, işte orası muammaydı...

Sen babamın bana miras bıraktığı bir mecburiyetten fazlası değilsin Ahzan! Sen babanın doğduğu gün gözden çıkardığı kızısın. .... "Sana içerdeyken birşey yaptılar mı? "Ne yapacaksın gidip adımları mı döveceksin? "Hayır... varsa yaralarını saracağım." Devrim Reis Çakır & Ahzan Gümüşçü

Bir yandan hayatı, bir yanda kaderi. İkiside elinin ucunda bağlı, birinden birini seçecekti. Yezda ya kaderini seçecek razı gelecekti, yada hayatını seçecek kaderini değiştirecekti. Küllerinden doğacak bir aşk masalı

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Eski dönem kurgusu..🕊️ Heyecanlı bir bekleyiş içindeydi güvey odasında Suna. İçindeki heyecan öyle büyüktü ki, kendini sanki bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordu. Kırmızı duvağın ardından avuç içine bakmış ve gülümsemişti. Kınası tutmuştu ve Suna bunun anlamını çok iyi biliyordu. Güzel başlamamışlardı ama güzel olacaklardı; Suna buna tüm kalbiyle inanıyordu. Derken, dışarıdaki davul zurnanın sesi kesilmişti; damadı güvey odasına yolcu ediyorlardı. İçindeki heyecanla yataktan kalktı. Dışarıdan gelen bağırış sesleriyle odasının kapısı açılmış ve kocası içeriye girmişti. Kalbi küt küt atarken, Yavuz Ali ona hiç bakmadan geçmiş ve odadaki koltuğun üzerine oturmuştu. Suna, ne olduğuna anlam verememişti. Az önceki heyecanından eser kalmamış, yerini korku ve hayal kırıklığı almıştı. Duyduğu cümlelerle ise az önceki rüyası kabusa dönmüştü. "Ne bekliyorsun?" dedi sert bir sesle. Cebinden tütünü çıkarıp dudaklarının arasına yerleştirdi ve metal çakmağıyla tütünü yakarken ciğerlerini derin bir dumanla doldurdu. Saliseler sonra titretmişti beyaz dumanın sardığı gözbebeklerini. "Bu gece yahut sonraki tüm geceler... Ne olacağını sanıyorsun?" En az bakışları kadar sertti ses tonu. Döktüğü her kelimede boynundaki damarlar hiddetle kabarmaktaydı. Derken bir anda öfkeyle çevirivermişti bakışlarını yatağın önünde dikilmekte olan karısına. Genç kız kocasının bakışlarında gördüğü manayı tanıyamamıştı. Kin mi, nefret miydi bu? Yoksa koskoca bir hayal kırıklığı mı? Bilememişti. Ve o an kulakları geceler boyu kalbini kor bir ateşle yakan o sözlerle çınlamıştı. "Yapmayacam Suna! Yapmayacam ! Bilesin ki bir lahza huzurun olmayacaktır bu odada. Çünkü ben emmoğlumun oynaştığı kızı değil gönlüme , yatağıma dahi almayacam !" Kitabın içeriği tamamen hayal ürünüdür

Gülşah, 17 yaşında annesini kaybettikten sonra babasının başka bir kadınla evlenmesiyle Ankara'dan İstanbul'a, abisinin yanına gider. Ancak 80 darbesi her şeyi altüst eder. Abisi tutuklanır, Gülşah kardeşini de alarak yeniden babasının kapısına dönmek zorunda kalır. O kapı bir daha açılmaz. Kabul görmeyen iki kardeş için hayatta kalmak artık bir tercih değil, zorunluluktur. Mahalle baskısı, suskunluklar ve mecburiyetler Gülşah'ı, Iraz Fazlıoğlu ile evliliğe sürükler. Ama evlilik, onun mücadelesinin sonu değil; belki de asıl başlangıcıdır. 1980 Türkiye'sinde geçen bu mahalle hikâyesi, bir genç kızın ayakta kalma savaşını anlatıyor. Bu kitap herkes için değildir. Şiddet, travma ve yoğun dram içermektedir. Okuyacakların bunu dikkate alması tavsiye edilir.

❝Sayha, kalbin susmayan duasıdır..❞ Eyşan için bu sayha, kızıyla Devrim arasında sıkışıp kalan yüreğinin sessiz çığlığıydı. Kızını koruma içgüdüsüyle attığı her adım, Devrim'e duyduğu sevgiyi biraz daha derine gömüyor, ama o sevda yine de susmuyordu. Devrim ise adını koyamadığı bir eksiklikle nefes alıyordu; Eyşan'ın gözlerinde sakladığı fırtınayı hissediyor ama ona ulaşamıyordu. İkisi de aynı duaya tutunmuştu aslında: Sayha, kalbin susmayan duasıydı!

Doğu serisi: 2 Hilda ve Botan'ın hikayesi.. Yetişkin içerikli kurgu olup çocukların okuması zinhar yasaktır. Kınalı ellerine gözlerini iliştirerek beklemeye başladı yatağın ucunda. Ölümü bekler gibiydi. Zaman akmıyor durmuştu adeta. Kalbi acı, korku ve merakla yanıp tutuşuyordu. Kiminle evleneceğini kime eş gideceğini sormamıştı bile. Sonra gölge düştü kapıdan içeriye. Ellerinin terini eteğine silerek kalktı ayağa. Zangır zangır titriyordu. Babasının sözlerini anımsıyordu. ' Kefenle ancak dönersin.' demişti. Adam'ın durumu ise ondan farksız değildi. Soğuk ve uzak kuru bir sesle, ' Hoşgeldin.' dedi. Hilda ne için hoş geldiğini zamanla anlayacaktı. Yüreği yandığı kadar yakacaktı ama bunu bilmesi belki de yıllar alacaktı... 11 Ocak 2026 Doğu'da. 1.ci🏅 25 Ocak 2026 🥇Tutku'da