Yalnızlık... Tek bir kelime ama içinde binlerce acıyı barındırır. Ben ise kendimi bu yalnızlığa adamış sessiz bir hayat sürdürüyorum. Dışarıdan her ne kadar sakin , olaysız bir yaşamım varmış gibi görünse de içimde kopan fırtınları , esen soğuk rüzgârları bir ben biliyorum. Herkesden uzak asosyal biri olduğum için varlığım ya da yokluğum fark edilmiyor. Kendimi bir hiçmişim gibi hissetmek derinlerde bir yerde acı bir sızı oluşturuyor. Mutsuzum... Umutsuzum... Huzursuzum... Unutulmuşum... En önemlisde çok yalnızım. Bir başımayım. Kendime kapanmışım. Yanlızlığımın gölgesinde benim için bir anlamı olmayan bu hayatı sürdürüyorum bomboş bir şekilde. Bilmiyordum ki hayatımın tepe taklak olacağı güne çok yakın olduğumu.