053********: Kalp midir insana sev diyen 053********: Yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? 053********: sahi nedir sevmek? 053********: bir muma ateş olmak mı.. 053********: yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

054********: çıkar o ipi boynundan 054********: bu kadar aciz misin yani 054********: bu kadar korkak mısın 054********: bu kadar mısın sen 054********: yapma 054********: lütfen yapma 054********: bunu kendine yapma 054********: Elzem... Görüldü

Yarım kalan her hikaye, geriye sadece acı bırakır ve her an kanayan bir yara, yarım kalındığı sürece kan kaybetmeye devam eder insan, kabuk bağlamaz yarası. Sende benim kabuk bağlamayan yaramsın ve biliyorum, biliyorum ki ben kan kaybından öleceğim sevgilim... -Sadece uzak dur benden! -Bunu istesem de yapamam Melisa biliyorsun. Yavaş adımlarla üzerime yürümesiyle geriye doğru adımladım. -Bana dokunursan kendimi öldürürüm Uzay anlıyor musun? Öldürürüm! -Melisa sen bana aitsin, bedenin bana ait.

Bir kış günü başladı hikayeleri. Hava kasvetliydi. Bir not vardı ortada cama acı nefesinin buğusuyla kazınmış. Bir de gözyaşları onu süsleyen. Hem gülerken hem ağlamak. Koşarken yorulmakta vardı. Yolun sonu uçurumdu, evet. Karmen o uçuruma koştu. Uçurum gül bahçesiydi. Düşünce binlerce dikenin batacağını bile bile koştu. Adal kendini dipsiz bir kuyuya bıraktı. Binlerce ses "Gitme." diye yalvarırken bir tanesine uzattı elini. Dikenler acımasızca saplanıp kanatırken onları, gözyaşları dökülürken sonlarının iyi olmayacağını biliyordu, Karmen. Koştu, nefesi tükendi. Ağladı, gözyaşlarıyla meydan okudu "Erkekler ağlamaz." sözüne. Kalbi, hızını arttırdığın da duracak sandı. Ve işte bu onların hikayesi... "Bir kız var. Ölüm gibi..."