Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

Εκείνη είναι δημοσιογράφος , δουλεύει σε μια εταιρία η οποία θα αναθέσει σε όλους τους εργαζόμενους να πάνε να καλύψουν τα χριστουγεννιάτικα έθιμα των νησιών της Ελλάδος . Η Ερατω Αγγελοπουλου , εάν ήθελε να αποκλείσει ένα νησί αυτό θα ήταν η Κρήτη συγκεκριμένα τα Ανώγεια . Για το νησί τρέφει αισθήματα αηδίας και απέχθειας , τι θα κάνει όμως όταν θα αναγκαστεί να επισκεφτεί τα Ανώγεια ; Εκεί φυσικά ,θα γνωρίσει έναν όμορφο , γεροδεμένο μόλις στα τριαντα του χρόνια λυραρη τον Σηφη Αγγελακη . Ο οποίος είναι αρκετά γνωστός για τις παλαιες του αντιλήψεις ανάμεσα στα δύο φύλα . Τι θα γίνει όταν ξεσπάσει ανάμεσά τους ένα πάθος ; Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Κρήτη θα τους έμεναν αξέχαστα.

Εγώ, εσύ και ένα καλοκαίρι. ⭑･ﾟﾟ･*:༅｡.｡༅:*ﾟ:*:✼✿　　✿✼:*ﾟ:༅｡.｡༅:*･ﾟﾟ･⭑ Η Αμάρυλλις, μια ζωγράφος που άλλοτε έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις πιο φωτεινές αποχρώσεις του, επιστρέφει στη Γαύδο αναζητώντας γαλήνη· μια γαλήνη που η ζωή της στέρησε με τρόπο κατακλυσμιαίο. Ο Μιχάλης, ένας άνδρας που είχε μάθει να θριαμβεύει, βλέπει τον κόσμο του να διαλύεται, μόνο και μόνο για να καταλάβει πως δεν του ανήκε ποτέ. Στρέφεται ξανά στη δουλειά του, στο επόμενο μεγάλο έργο του -κι αυτό το έργο τον φέρνει στη Γαύδο. Εκείνη είναι το λευκό, εκείνος το μαύρο. Και το μαύρο, πάντοτε, μοιάζει ικανό να καλύψει το λευκό. Εκτός κι αν το λευκό προλάβει να λάμψει, να το διαπεράσει, να το μεταμορφώσει. Και τότε... γεννιέται το γκρίζο.

Στην Αθήνα του 1967, όταν το καθεστώς έχει πλέον αλλάξει και την εξουσία τη έχει ο στρατός, η νεαρή Aria Bianci αναγκάζεται να μετακομίσει από μια δημοκρατική χώρα, την γεννήτορά της Ιταλία στην Ελλάδα. Ο πατέρας της είναι διπλωμάτης κάτι που χρειάζεται η Ελλάδα για να κρατήσει το κύρος της Με αφορμή την αποδοχή της στην Λυρική Σκηνή και την αρρώστια της γιαγιάς της και την διπλωματία του πατερα της έρχεται αντιμέτωπη με την κατάσταση της Ελλάδας. Είναι μια ελεύθερη κοπέλα, ειρωνική και αψηφά με το βλέμμα της την εξουσία. Πίσω από όλα αυτά κρύβονται τα μυστικά και οι πόθοι της, κάποια ίσως έχουν δύναμη και κάποια όχι Ο πιο πιστός αξιωματικός με πολιτική επιρροή, Ανδρέας Καραμανιδης, ζει για μια μόνο αγάπη : την αγάπη προς την Ελλάδα, την πατρίδα του. Γαλουχημένος με πίστη και υπακοή στο καθήκον του δε είχε αμφιβάλει ποτέ για τις αποφάσεις του. Μέχρι που γνώρισε την κόρη του παιδικού του φίλου, την Aria Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος να αγαπάει δύο πατρίδες; Και τι θυσιάζεις όταν η καρδιά σου χτυπάει σε δύο μέτωπα; Η άγρια θάλασσα και η ήρεμη θάλασσα έλκονται και καίγονται

«Ντάρια δεν γίνεται να με φιλάς.»η φωνή του βγήκε περισσότερο βραχνή από όσο υπολόγιζε και είχε σχεδόν ανατριχιάσει. Τι στον διάολο; «Γιατί;»τα μάτια της γυάλιζαν στα δικά του, φαινόταν ικανοποιημένη. «Γιατί είπαμε ότι δεν έχουμε τέτοια σχέση. Δεν πρέπει να ξανά γίνει αυτό, εντάξει;» *** Ο Κωνσταντίνος Ιωάννου ήξερε πως ήταν η πιο απαιτητική υπόθεση που είχε αναλάβει ποτέ. Ο στόχος του ήταν να ξεσκεπάσει ένα κύκλωμα εμπορίου λευκής σαρκός και ήταν σίγουρος πως μπορούσε να δράσει καθαρά επαγγελματικά, όπως πάντα. Μέχρι να μπει στη ζωή του η Ντάρια, η κοπέλα που του δίνεται ως δώρο και θα τον κάνει να πάρει την υπόθεση πιο προσωπικά από κάθε άλλη φορά. Πρέπει να μείνει μακριά της αλλά ποτέ δεν ήταν άγιος και δε θα γινόταν σίγουρα μαζί της...

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Στο θρόισμα των νυχτών, εκεί όπου ο φόβος μυρίζει καπνό και παλιό ουίσκι, δύο ψυχές συγκρούονται, η μία ντυμένη με αίμα και ενοχές, η άλλη με ραγισμένα όνειρα και δάκρυα που μυρίζουν καφέ. Ο Λέων την κοιτά σαν να βλέπει για πρώτη φορά το φως, κι η Εριέττα τρέμει, όχι από επιθυμία, αλλά από τη συνήθεια του πόνου που έγινε δεύτερο δέρμα. Κι όμως, μέσα σ' αυτόν τον κόσμο των σκιών, γεννιέται κάτι άφθαρτο, ένας έρωτας που δεν υπόσχεται σωτηρία, μόνο την αλήθεια, ωμή, επικίνδυνη, αλλά δική τους.

Coy: Αυτός που προσποιείται τον ντροπαλό και τον αγνό, περισσότερο για σεξουαλικούς σκοπούς. Η Λίλα τα τελευταία δύο έχει παρατήσει την ζωή της εντελώς. Έβγαινε σπάνια, δεν πήγαινε διακοπές, πέρασε το καλοκαίρι της διαβάζοντας και γενικότερα, ήταν σε μια παύση. Τα δύο πρώτα έτη της ιατρικής την είχαν καταπιεί και εκείνο το απελπισμένο πρωινό αποφάσισε να το αλλάξει αυτό. Το καλοκαίρι είχε μόλις τελειώσει και χρειαζόταν μια απόδραση. Ήθελε να βγει, να διασκεδάσει και να γνωρίσει νέο κόσμο. Να γίνει μια άλλη, αυτή που βρήκε στα εφηβικά της χρόνια και έχασε μόλις η ζωή σοβάρεψε. Κι σοβάρεψε πολύ γρήγορα, δίχως εκείνη να θέλει. Έπρεπε να αναπληρώσει τους χαμένους χειμώνες και τα χαμένα καλοκαίρια. Στάφηκε προς την βοήθεια των καλύτερων της φίλων. Όμως μόνο ο ένας μπορούσε να φροντίσει για αυτό. Ο Ορφέας είναι και αυτός στο δεύτερο έτος της ιατρικής, ήταν πάντα άριστος και τον διακατείχε πάντα μια εγκράτεια. Έμοιαζε πολύ με την δίδυμη αδελφή του, την άλλη καλύτερη φίλη της Λίλας. Η παρέα τους είναι ό,τι καλύτερο τους έχει συμβεί. Ένα νησί, ένα βράδυ και ένα μπουκάλι -ή και πέντε- λευκό κρασί