මාත්‍රා රහිතව කරන ආදරෙත්...ලොකු වේදනාවක්!

හෝඩි පොතක ලියැවුනු අකුරු කතන්දරය....🍃

"ඉබේටම හැදිලා ඉබේටම පරවුනු මගේ කල්හාර මල උඹ වෙනුවෙන් මට මගේ හුස්ම උණත් දෙන්න පුලුවන් මගේ අහස්‍ය☁️" _යුවේද් නුර්විදු අභිලාෂ්_ "මන් වෙනුවෙන් හුස්ම දෙන්න නෙවේ මන් වෙනුවෙන් හුස්ම ගන්න මගේ වේද් 🤍" _ අහස්‍ය සිත්‍ රූ_

"ඇයි දන්නවද?ඔයා ඒවෙද්දිත් මට ආදරේ නොකිව්වට ඔයාගේ ඇස් මට කිව්වා ඔයා මට ආදරෙයි කියලා.ඉතින් මගේ බබෝ.මට ඕනී උන්නෑ අපි අතරට සැකයක් කියලා දෙයක් අමුතුවෙන් ගෙන්න.ඉරිසියාව හොදයි තමා බබා.ඉරිසියාව විදිහට ඔයාගෙන් එලියට එන්නේ මට තියෙන ආදරේනේ.ඒත් ඉරිසියාව,සැකේ,තරහා,දුක වගේ නෙගෙටිව් දේවල් අපේ අතරට අපී ගෙන්නැතුව ඉමූ.ඒ වෙනුවට අපී අපේ ජීවිත ආදරෙන් සතුටෙන්ම පුරවමූ.තේරුනාද?"

විශ්වාසෙන් කියන්නෙ මං කැමති කෙල්ලොන්ට විතරයි. ~ Luthika Vindiv De Silva

අදත් වෙනදා වගේම නුවර වැව රවුම මිනිස්සුන්ගෙන් පිරිලා ගිහින් තිබුණා.. කොහොමත් හැමදාම වගේ නුවර කියන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙන් පිරිලා යන ආදරණීය ම නගරයක්.. සමහරෙක් තමන්ගේ ආදරේ එක්ක නුවර බලන්න එද්දි, තවත් සමහරෙක් මේ නුවරදිම තමන්ගෙ ආදරේ මරලා දැම්මා.. ඉතින් ඒ මිනිස්සුන්ට නුවර කියන්නෙම විරහාවේ නගරයක් වෙද්දි, උන් උන්ගෙ මතක එක්ක ජීවත් වෙන්න මේ නුවරම තෝරගෙන තිබුණා.. වෙලාවකට ඒ මතක වෙදනාවෙන් බර වෙද්දි, තවත් වෙලාවකට ඒ මතක හැඟීම් පොකුරකින් පිරිලා තිබුණා.. සමහරවිට ඒ හැඟීම් වේදනාවෙන් බර නොවුන ඒවා වෙන්න ඇති... නැත්තන් උන් ඒ හැඟීම් ඒ මතක එක්ක ජීවත් වෙන්න මේ නුවරම තෝර ගනීද.. නැත්නම්, වේදනාවක් ඉතුරු උනත් ඒ මතක අස්සෙ උන්ව මොහොතකට හරි සනසවන හැඟීම් ගොන්නකින් පිරිලා තියෙන්න ඇති.. උන්ට නුවර කියන්නෙම විරහවක් උනාට ඒ මතක උන්ව ඒ මොහොතට හරි ආදරෙන් පුරවනවා ඇති.. ඉතින් උන් අර මතක හොයන් මේ නුවරටම එ

ආදරේ විඳින මිනිස්සු ගොන්නක් මැද්දෙ ආදරේ නිසා විඳාවන අය ඕනතරම් ඉන්නවා...හරියට මන් වගේ.... ඉතින් මගෙ ආදරේට වටිනාකමක් ලැබෙයිද? ජීවිත කාලෙම ඒ ආදරේ හිතේ තියාගෙන මැරිල යයිද? මගෙ හිඩසකින් පිරුනු කාලකන්නි ජීවිතේට කවදහරි සැනසීමක් ලැබෙයිද..? ඉතින් අපි බලමු..මගේ ඉරනම කොයි විදිහට ලියවේවිද කියලා...... මම, 🥀_මනුර යතීශ්වර_🥀

"කල්‍යාණ්..." "ම්ම්?" "I will see you where the champions stand?" "I will see you where the champions stand, හර්ශිත්."