Elira, hayatını küçük bir kasabada, dış dünyanın hiç var olmadığına inanarak geçirmiştir. Ona göre ormanların ötesi sadece bir efsaneden ibarettir. Ama gerçekte hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Annesini küçük yaşta kaybeden Elira, yıllar boyunca bu kaybın sıradan bir ölüm olduğunu düşünür. Ta ki 18. yaş gününe iki gün kala, annesinin aslında dış dünyaya çıktığı bir yolculukta öldürüldüğünü öğrenene kadar... Bu bilgi, Elira'nın bildiği her şeyi sarsar. Çünkü kasabada kimse dış dünyanın varlığından bahsetmez. Ve en önemlisi... oraya gitmek yasaktır. Gerçeğin peşine düşen Elira, hem annesinin ölümünün ardındaki sırları çözmek hem de dış dünyayı görmek için tehlikeli bir karar verir. Ancak babası bu yolculuğa kesinlikle karşıdır. Tam da bu noktada, Elira'ya yardım etmeyi kabul eden gizemli bir adam ortaya çıkar. Ama onun niyeti gerçekten yardım etmek midir, yoksa bu yolculuk Elira'yı daha büyük bir gerçeğe mi sürükleyecektir? Elira artık geri dönüşü olmayan bir yola girmiştir. Ve dış dünya, onun sandığından çok daha karanlık sırlar barındırmaktadır...

On mafya liderine nesilden nesile aktarılan gizemli mektup, karanlık dünyada saklanan büyük bir sırrın anahtarıdır. Babalarının çözemediği bu miras, liderlere bırakılmış bilinmeyen bir kaderi temsil eder. Naela Kossin ve diğer liderler, mektubun gizemini çözmeye çalışırken mafya dünyasının dengelerini koruyan bu karanlık mirasın peşine düşerler. Hikâye, mektubun neye yol açtığı tam olarak bilinmeyen sırrını açığa çıkarmaya çalışan liderlerin mücadelesi etrafında şekillenir. Liderler bu gizemi çözmeye çalışırken güç savaşları, ihanetler ve güven sorgulamaları da hikâyenin önemli parçalarını oluşturur. Karanlık dünyanın içinde ilerleyen bu yolculuk, mektubun açığa çıkaracağı gerçeğin henüz bilinmediği, belirsiz ve tehlikeli bir kaderi de beraberinde getirir.

Tür; Distopya benzeri herşeyin elbet bir açıklaması vardır. Bir kadın yada insan olarak; şu dünyada savaşıp, kötülüklere karşı koysan bile. Hiç beklemediğin bir anda senden geriye kalan tek şey; ya haberlerde yayılan ve 1-2 hafta sonra unutulan ölüm şeklin, yada sen son nefesini vermeden önce doğan ve senin adını taşıyan bir çocuk olur. O çocuk ismini aldığı kişinin kaderine benzer bir hayat yaşar. Ölen kişi ise çokdan unutulur ama kimse fark etmez. O çocuk ismini aldığı kişinin bir kopyası gibi olur. Her olayda bir zincir vardır. Olay bu zincir ile geleceğe aktarılır. Ancak zincir bir gün paslanacak ve elbet kırılacak. Bu zinciri kopartmak için gereken şey sadece zincirle aktarılanı inkar etmektir. İyi zincidde böylece kopar kötü zincirde. Suçlu ve masum adı altında ikiye ayrılır insanlar. Suçlular masumları kullanır. Ve kullanılan masum yavaş yavaş suçlu olur. En başında suçlu ve masumu tek ayırt eden şey ise gözleridir. Suçlunun gözünde yalan belirir. Masumun gözünde ise çaresizlik. Masumun gözü titrer. Suçlu ise duygusuzca bakar. Hayat suçlu için bir şey ifade etmez. Hayat masum için çok şey ifade eder. Her katil bir suçlu değildir. Ama her iyi insan bir masum da değildir. Dünya da kimseye güvenemezsin çünkü her an birisi gelip sana sarılırken arkadan bıçak çıkartabilir. ~SERİM DÜĞÜM~ SERİM: seri katiller ve hikayenin giriş kısmı. DÜĞÜM: ise olayların gelişmesi ve git gide herşeyin düğüm olması. Hastalıklı bir katil ve onun düğüm noktaları. Unutma; •~•HER ŞEYİN ELBET BİR AÇIKLAMASI VARDIR•~• ♡°♤°◇°♧🗡⚡️🫀🍁🩸🦅🕊

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.