Zo licht. Zo zacht. Zo mooi. Veer.

Vlieg als een vogel. Gedragen door de wind. Vlieg als een vogel, weg.

Elke keer weer greep de werkelijkheid mij bij de keel. Probeerde ik los te komen uit de sleur die het leven met zich meebracht. Het besef dat ik elke dag weer hetzelfde ritueel zou moeten meemaken, liet mij verzuipen in onzekerheid. Liet mij zinken naar de bodem, alsof ik erin mee werd getrokken. Maar, elke keer weer werd ik gered. Van het leven. Gered door het leven, van het leven. En uiteindelijk werd ik weer meegesleurd in de realiteit van het leven. En werd werkelijkheid onwerkelijk. {WARNING} Kan je niet goed tegen depressies, mishandeling en andere serieuze onderwerpen, lees dit boek dan NIET! Als je dat wel doet; Ik heb je gewaarschuwd.

Als ik je loslaat... Zal je dan gaan?

Haar ogen glinsteren. Niet van blijdschap en vreugde. Maar, van verdriet en pijn. Even omvat mijn hand, lieflijk haar zachte wang. Mijn hoofd komt dichterbij, en ik laat mijn hoofd tegen de hare aan rusten. 'Je kan het. Jij bent sterk. Jij bent míjn vechter.' 'Ik kan het. Ik ben sterk. Ik ben jouw vechter.' Herhaalt ze mijn woorden. Een flits van angst schiet er door haar ogen, waarna ze weer even bruin zijn als altijd. 'Je mag bang zijn. Verberg het niet.' Ik trek haar in mijn armen en streel haar wang. 'Ik? Ik ben niet bang.' Hoogst behaalde plaats: #1 in Poëzie^^

Aprelle is dood. Morsdood.

Ik heb gestreden voor allebei onze levens. Maar de ziekte heeft gewonnen. ××Excuses voor de spellingsfouten ,zoals dat ik vanplaats jouw, jou heb geschreven. ××

Niemand. Niemand was haar naam. Ze werd opgeslokt door de menigte. Niemand wist haar naam. Niemand maakte het uit, wat haar naam was. Ze was Niemand. En tegelijkertijd ook iemand.

Weet, je hoeveel pijn een gebroken hart doet? Nee. Want, jij was degene die het brak.

Een rantboek. Nou daar gaan we dan.