Gkhan6801
Çocukken sevgisizlik beni öldürmedi.
Sadece içimdeki her güzel şeyi yaktı.
Annem hep "kalbin güzel, oğlum" derdi... Oysa kalbim çoktan kararmıştı. Babamın gölgesinde büyüdüm; her yumruğu, her susuşu, her hakareti ezberledim. O evde sevgi değil, sadece korku vardı.
Ben de korkmamayı öğrendim.
Büyüdüğümde, sessizliğin içinde kendime bir yer kazıdım. O yer, kanla ve pişmanlıkla doluydu. Gözümü kararttım, sokakları öğrendim, insanlara güvenmemeyi öğrendim.
Aşk mı?
Onun adını unuttuğum bir anda, o çıktı karşıma.
Sesi yumuşaktı, gülüşü huzurdu. Benim gibi biri huzuru hak etmezdi ama o bana inandı. Ellerim kirliydi, kalbim karanlıktı, ama o bana "sen hâlâ insansın" dedi.
Sonra...
Hayat, bana bir kez daha öğretti:
Karanlıktan çıkan hiçbir adam, ışığın içinde uzun yaşayamaz.
Onu sevdim.
Onu korudum.
Ve sonunda, kendi cehennemimde kayboldum.
Çünkü bazı hikâyeler kanla yazılır...
Ve ben, o hikâyenin son cümlesiydim.
AİLESİNDEN ANNE HARİÇ SEVGİ GÖRMEMİŞ BİR ÇOCUKLUĞUMA...