"En kanlı savaşlar cephede değil, zihinde verilir. Ve bir imparatorluk, tek bir kurşun bile sıkılmadan; sadece bir bakışla devrilir." Adı, yaşamak için muhtaç olunan o "Nefes" olsa da; Ruhu, insanı içten içe çürüten o tatlı zehir: "Nefs". Öyle bir illüzyon ki; Yeteneği kartları saklamak değil, günahları arzularla maskelemek. Gözlerinin içine baktığınızda size cenneti vaat eden, ama ruhunuzu çaldıktan sonra sizi cehennemin en şık locasına oturtan bir yansıma. Herkesin kendi karanlığını gördüğü, herkesin sahip çıkmaya çalıştığı ama kimsenin tutamadığı bir duman. İradeleri kıran, kralları soytarıya çeviren o yasak elma. Ancak her illüzyonun, hileyi gören bir seyircisi vardır. Herkesin o büyüleyici günaha tapıp diz çöktüğü masada; Şeytanla pazarlık yapmayan, o pazarlığı satın alan bir Güç. Biri ateşi harlayan, diğeri o ateşin ortasında yanmadan yürüyen iki tehlikeli ruh. Onlar birbirinin düşmanı değil. Onlar birbirinin sığınağı hiç değil. Bu hikâye, iradesine yenilenlerin değil; Kendi kıyametinin karşısına geçip sigarasını yakanların hikâyesi. Oyun başladı. Ve masada tek bir kural var: Kendi "Nefs"ine yenilen, ruhundan eksilir. 🎲 KUMAR | İLLÜZYON | SESSİZ LÜKS | DARK ROMANCE

(TAMAMLANDI.) Zeynep: Merhaba, kolay gelsin. Dün görüşmüştük fakat numaranızı kaybettiğim için dün yazamadım. Zeynep: Dilara Özseymen'in kına organizasyonu için görüşmüştük... Zeynep: Dün de konuştuğumuz gibi masalara beyaz şebboylar ekleyeceğiz. Zeynep: İçecek olarak limonata verilecek. Zeynep: Misafirlere ikram edilecek yemeklerin de listesini alabilirsem çok mutlu olurum. Sunshine Organizasyon: Anlamadım? 🎀 Cihan Bey (12): Şaka yapmamıştım :( Siz: Hayır, şakaydı Cihan Bey (12): Gerçekten ciddiydim Siz: Hayır değildin sus Siz: Sus yoksa Siz: Engelleyeceğim seni Cihan Bey (12): Şaka yapmadığımı anlamıyorsun ki Cihan Bey (12) adlı kişiyi engellediniz. Engeli kaldırmak için dokunun.

Rastgele bir numaraya attığım o utanç verici mesajın, ölüm fermanım olacağını nereden bilebilirdim? Bir doğruluk mu cesaret mi oyunu. Masum, aptalca bir şaka. Ve yanlış zamanda, yanlış kişiye giden o mesaj: "Kırmızı tangamın nerede olduğunu hatırlamıyorum, dün gece sende mi kaldı?" Ben sadece arkadaşlarımla eğlendiğimi sanıyordum. Ama mesajı attığım numaranın sahibi; şehrin karanlık yüzü, merhametsizliğiyle nam salmış Uygar Karaman'dı. Ve daha kötüsü? O gece gerçekten birini öldürmüştü ve benim bu mesajımı, cinayeti gördüğüme dair bir şantaj sanmıştı. Şimdi peşimde sadece utanç verici bir yanlış anlaşılma yok. Peşimde; nefesimi kesmek, beni susturmak ve o "kırmızının" hesabını sormak isteyen bir adam var. O, beni susturmak için her şeyi yapacak bir avcı. Ben ise yanlışlıkla inine girmiş bir av. "Kaçabilirsin Küçük Tanık," diye fısıldadı telefonun ucundaki ses. "Ama saklanamazsın. Kırmızıyı severim, özellikle de kan rengiyse."

"Ece..." dedi sesi ilk defa bu kadar kısık ve boğuk çıkarken. Testi bana doğru salladı. "Bu ne demek? Hamile misin?" Cevap veremedim, sadece daha şiddetli ağlamaya başladım. Baran bir anda patladı, testi lavabonun kenarına fırlattı. "Cevap versene! Kimden bu? Amına koyayım nasıl olur lan bu? Kimden bu çocuk?!" Bana doğru bir adım attığında geri kaçtım. O anki şaşkınlığı, o kadar büyüktü ki dudaklarından dökülen her kelime kalbime bir bıçak gibi saplanıyordu. "Çocuk benden mi?" diye kükredi. Sesindeki o inkar beni mahvetti. "O gece... o geceden mi?" Hıçkırıklarımın arasından yüzüne baktım. Bana her zaman tepeden bakan, beni küçümseyen o adam şimdi yıkılmış gibiydi. Ama canımı yakmasına izin vermeyecektim. "Yok Baran!" diye bağırdım, sesim koridorda yankılandı. "Benden! Sadece benden! Sen bir şey yapmadın zaten, değil mi? Senin için o gece bir hataydı, bir çöptü! Şimdi gelip hesap soramazsın!"

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

​"Hız, hataları affetmez. Aşk ise hatalardan beslenir." ​Pars Rona... Formula 1'in tartışmasız kralı. Siyahlar içindeki o ulaşılmaz adam. Piste çıktığında sadece kazanmak için sürer, ta ki dikiz aynasında o gümüş aracı görene kadar. ​Beliz Ilgın... Nam-ı diğer "Pistteki Hayalet". Kimse kaskının altındaki yüzü, vizörünün ardındaki gözleri görmedi. Herkes onun sadece bir "PR projesi" olduğunu sanıyordu. Ama o, Pars Rona'nın imparatorluğunu yıkmaya gelmiş, kızıla çalan bir fırtınaydı. ​Aynı takımın garajında, iki düşman pilot. Biri ateş, biri barut. Motorlar sustuğunda ve siyah vizörler açıldığında, pistteki savaştan çok daha tehlikeli bir oyun başlayacaktı. ​"Benim dünyamda fren pedalı yok, Beliz. Ya benimle yanarsın ya da yolumdan çekilirsin."

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?