"İhanetin affı olmaz dedim niye bana bunu yaptın Birkan?" Dedim son sabrımla ve sukunetimle. "Yine olsa yine yapardım." Dediğinde keskin bir bıçak gibi saplanan her sözcüğü bedenimde derin yaralara açtı. "Niye? Ben sana seni sevmekten başka ne bir şey yapmamışken neden bana bunu layık gördün?" "Bundan 2 yıl önce bir kadın için hayatından bile vazgeçeceksin deselerdi asla inanmazdım. Ama şimdi, şimdi her şey çok gerçek ve ihanetimin bile sana olan sevgimden olduğunu görememen karşısında canım yanıyor. Bu kadar mı güvensizsin bana karşı?" Sustum. Ve an o andır ki suskunluklar beni kendine tutsak eden dilsiz cellatlarım oldu. Rüyalar ise derin bir kabusun hayal perdesiydi. Bilmiyordu, ben kendi hayatımı kabusa çevirmişken onu tek rüyam yapmıştım. Artık tek kabusumun bile en güzel rüyam olması ellerimdeki kandan geliyordu.