''Toprak neden bu kadar güzel kokar ki?'' Diye bir soru yöneltti bana, yanında beklenti dolu kocaman mavi gözleri ile. Canımı yakmıştı fark etmedi, ben de fark ettirmedim. Dilimin üzerinde dökülmeye hazır kelimeleri bekleterek, bir daha doldurdum ciğerlerime toprağın nefis kokusunu.. Evet.. ''Toprak sevdiklerimizi aldığı için bu kadar güzel kokar...''

Bana göre her aile bir ağaçtı, yapraklarsa aile üyeleri. Ben kendi ağacımın kuruyan yaprağıydım. Yalnız, hastalıklı, çaresiz... Ener Demir, o da benim gibi kuruyan bir yaprak...