Başlıyoruz. Hani insanın bi durak noktası vardır. O an aklına gelince elin ayağın dolaşır, kelimeler bütün bütün geri midene sokulur ya. Buda öyle bir şeydi sanırım. Bazı şarkıları dinledikçe ettiğin küfürler sıralanır mesela. İlkokulda olduğumuz o sıralar gibi. Şarkıları geç bazı kelimelerin yolu sanki haritası haritası elindeymiş gibi direk ona gider. Bize onu hatırlatır. İşte böyle birşey sanırım acizlik. Acizlik. Çok mu klasik bir kelime ? Yada yaşadıklarımı anlatmaya gayet az mı kalır bilemem ama tam olarak beni açıkladığı, bu kelimenin tam olarak bana ok gibi saplandığı kesin. Beni boş boş bakan bir balık gibi hissettirdiği kesin. Ama yemler atıldığı zaman balıkların koşması gibi sana olan hasretim. Tehlikede hissettiğim zaman sana yetişme çabam gibi bu balıklar da. Akvaryumun o kirli sularını temizledikten sonra yeni doldurulan suyun berraklığı gibi sevdam. Saf ve temiz. Saf. Temiz. Gözyaşlarım balıkları besleyen yem gibi. Seni besliyor. Seni sevindiriyor. SENİ BAŞTAN ÇIKARIYOR. Ben tam olarak bir bombayı sevmişim. Elimde patlamaya hazır bomba. Ve imhasını gerçekleştirecek olan tek kişi benim. Yapacağım tek şey SAFLIĞIM. Benim bombam. Benim saflığım. Benim SAF BOMBAM. Onunda kirli olduğu söylenemez. O benim saf bombam. Bende onun. İkimizinde eli boş, diğer ellerimizde saflığımızla doldurduğumuz bombalar var. Peki bu bombalara kim sabredebilecek?