Book 1 in the "Friends with the" series Being the only girl in a male family is a little harder than it seems, but it does have it perks. Your own room, your own bathroom, being spoiled rotten, and knowing someone always has your back. Cora Barnes is the youngest of four and the other three are boys. When their dad gets a new job in a small town, the five of them pack up and leave Dallas to go to a small town in West Texas. "The best things in life aren't things" Started- 02/09/22 Completed- 05/08/22

want nou als je in een relatie zit van 3 jaar maar uit eindelijk allemaal fake te lijkt te zijn.

Olivia werkt achter de schermen van het populairste YouTube-team van Nederland. Ze is professioneel. Geconcentreerd. En totaal niet van plan om zich te laten afleiden door een van de gezichten vóór de camera. Tot Matthy. Wat begint als kleine momenten - een blik te lang, een grap die net te persoonlijk voelt, een hoodie die naar munt ruikt - verandert langzaam in iets waar geen woorden voor zijn. En tussen opnames, koffiepauzes, en ongemakkelijke stiltes groeit een spanning die steeds moeilijker te negeren is. Maar hoe weet je of de ander hetzelfde voelt... als niemand iets zegt? #1 in slowburn #2 in Dutch #10 in matthyashetlam #10 in bankzitters

"Serieus nick alweer?" Ik knik "Dit kan echt niet meer, je moet dit niet accepteren" nog steeds starend naar tafel die naast ons staat. "Ik dacht gewoon..." na een kleine stilte kijk ik hem recht in zijn ogen aan en ga veder met mijn opmerking "dat hij was veranderd, na de vorige keer". Het blijft stil tussen ons, allebei niet wetend wat we moeten zeggen.

"Ik kan prima voor mezelf zorgen, jullie zijn toch nooit thuis!" mijn ouders kijken elkaar aan "nu zeg je maar wat, we hebben al die 19 jaar voor je gezorgd en zijn er altijd voor je geweest!" mijn moeder is alleen nog maar bozer nu. "Weetje, we wonen dan misschien wel in hetzelfde huis, maar ik heb niet het gevoel dat dit 'thuis' is, ik slaap al als jullie thuis komen en als ik wakker word, zijn jullie alweer weg, de laatste keer dat we met z'n allen hebben gegeten, was toen ik vijf was ofzo. Dit is gewoon een huis, geen thuis." al mijn frustratie komt eruit en daarna ren ik de trap op, de tranen lopen over mijn wangen.