අලුපාට මිනිස්සු ...හුස්ම අල්ලන්නෙම ... අස්ථාවර තනුවල !!!! ඒ පාටට ඇලුනු උදවිය .. ගොඩඑන්න බැරි වෙන්න.. පල්ලම් බහින්නෙත් අලුපාට ගිලගත්තු ...අස්ථාවර ස්වර පේලිවල !!!! අලුපාටට කැමති දේදුනු පාට ලමයින්ට - සනී #(අ)ස්ථාවර Short story

"... With every scar you have, with every heart break you experienced you are perfect to me." Start date: 23/08/2025 End date: 26/04/2026

ඉතිහාසයේ ගිනි ඇවිලුන යුගයක ප්‍රේමයේ පුරාවෘතය...⚔🍻 "මට මේ කඩුව බිම තියල ඔයාගෙ මුහුදු නිල් පාට ඇස්වල ගිලෙන්න ඕනි ඩේව්" 1800s historical fiction⚔ !!මෙය මනඃකල්පිත ප්‍රබන්ධයක් පමණි. නම් ගම් චරිත මනඃකල්පිත ය!!

ගතින් ගත සිතින් සිත එක්කල ආත්මගත ප්‍රේම පරිචාරිකාවක එක් නවාතැන්පලක්... 🕊️ ආරම්භය : වෙසක් මස පළමුවැනි දා (2024) අවසානය : උඳුවප් මස පහළොස්වෙනි දා (2024)

" මේ හැමදේටම හේතුව මොකක්ද ? " " මනස."

ඩුකු ඩුකු ඩුකු ! මහ සද්දෙන් සද්ද කරගෙන ඉස්සරහට ඇදුනෙ උඩරට මැණිකේ කෝච්චිය නම් නෙවෙයි. ලාවුළු ගස් අතරින් වැලිගම්බර අසිරිය කියාගෙන ඉස්සරහට ඇදුනු මන්දගාමී බස් රතය ඒ සිරි අසිරි වින්දෙ පාලු කැලේ තනි මකාදාලා. කොස් පොලොස් වලින් සරුසාරෙට තිබුන ලාවුළු වත්ත මැද්දෙ ලන්ද දිහා ඉදපු එලදෙනක් බෙරිහන් දුන්නෙ තමන්ගෙ වහු පැටියා දිහා බලන්. ඒ අතරෙ ඒ ලන්ද මැද තිබුනු පුන්චි ගේ පිලිකන්නෙ ඉදන් ඇහුනු කන්දොස්කිරියාව නිසා ලාවුළු ගසුත් කලකිරීමෙන් හීල්ලුවෙ කාලයක් තිස්සෙ ඇහෙන මේ නාඩගම් වලින් විවේකයක් නැතුව. "තරහ ගන්න එපා සුදු මහත්තයා ! තරහ නිවන්න" අජේ කියනවා ඇහිලා මදුරුවො තල තල ඉදපු අජේගෙ සුදු මහත්තයා බෙරිහන් දුන්නෙ ඔලුවෙ අත ගහගෙන. "අනේ යකා අවුස්සන්නෙ නැතුව පැත්තකට පලයන්කෝ !" _____________________ කතෘ අයිතිය : ගුම්බො බැම්බි *සමරිසි චරිත ඇතුලත් සිංහල යොවුන් නවකතාවකි

" ඇයි ආණ්ඩුකාරතුමාගෙ පුතා සුදු මහත්තයා කියලා මට නොකිව්වේ..?" " මම එහෙම කිව්වා නම් යුධීර් මාව ගෙට ගන්නෙ නෑ නෙ?" • 🪷• 🪷• 🪷• ආදරය අනතුරක් බවට පත්වේ, ඒ අනතුර ඉරණම බවට පත්වේ. ඔවුන්ව වෙන් කිරීමට බලා සිටින ලෝකයක් ඉදිරියේ අවසානය දක්වා අත් නොහැරි ප්‍රේමයක් .. Yudheer x Julian [2025.12.10 - 2026.01.23]

හැඟීම් ගැන අවබෝධයක් නැති මානසිකව හොඳටම තුවාල වෙලා ඉන්න එයාට පුලුවන් වෙයිද ඇත්තටම තව කෙනෙක්ට ආදරේ කරන්න? ආදරෙන් පැරදිලා ජීවිතේම එපා වෙලා ඉන්න එයාගේ ආදරේට පුලුවන් වෙයිද පිස්සෙක්ට එයාගේ හැඟීම් තේරුම් කරන්න? මෙයාලගේ මුණගැහීම අහම්බයක්මද?

අපි කවුද කියලා අඳුරගන්න අපි කොච්චර මහන්සි වෙනවද? ලෝකෙට පේන දේද ඇත්තටම අපිට ඕන කරන්නේ? සමහර දේවල් අපි තේරුම් ගන්නේ කොච්චර පරක්කු වෙලාද? ඒත් ඒ වෙලාවට හරි එහෙම වෙන එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද? මට ලෝකෙට කෑගහලා කියන්න පුළුවන් නම්.. අනේ මන්දා.. මට ඒ ඇති ජීවත් වෙන්න.. මේ මම! මේ මගේ කතාව!! පියවි