Derolio
Alexia, onu bırakıp gidenlere ve ona yapılanlara inat kendine ayakta durma sözü vermişti. Kendini güvende sandığı dört duvarın aslında onun üzerine yıkılıp acısına acı katacağını geç fark etmişti. Hayatını tam düzene oturttuğunu düşünüyordu.
Küçük kafesi, minik ama sevimli evi ve köpeği sirius.
Taki bir yardım isteği onun hayatını tepe taklat edene kadar...
Bu yardım isteğinin ona ilaç gibi gelicek insanları hayatına sokacağını ve kendi özgür ruhunu keşfetmesini sağlayacağını, aklının ucundan bile geçirmezdi.
Hem kendini ilk defa olduğu kişi gibi hissediyor hemde farkına varmadığı hasarlar alıyordu.
Bir şeyler eksikti... ya da birisi...
Kim bilir, belkide bu yeni hayatı onu boşluktan çekip çıkartıcak ya da daha da dibe batırıcaktı...
☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆
"İçimde kızgın bir deniz var gibi, dalgaları beni boğmak için çablıyor. Nefes alamıyorum..."
İlk defa birine kendini açmıştı o an, ilk defa korkmuyordu yaralarının gözükmesinden.
Sebebi ise o okyanus gözlere sahip adamdı.
Ne ironik, içinde ki denizde boğulmaktan korkmasına ramen şuan ona bin bir duyguyla bakan adamın okyanus mavisi gözlerinde akıntıya kapılık gitmek, o gözlerin kendisini içine çekmesini istiyordu.
Ama bunu daha kendine kabul ettirebilmiş değildi.
"Ben senin nefesin olucam Alexia. Çekip çıkartıcam seni o denizden. Söz veriyorum..."
Kızın ellerini avuçlarının arasına alıp buse kondurdu.
İkisi de şuan ne olduğunu bilmiyordu, ama normal bir durumda değillerdi.Yarın tekrardan iki inatçı keçi gibi didişeceklerini biliyorlardı.
Adam uzun yıllar sonra ilk defa birine söz vermişti. Ve kendisi tutamıyıcağı sözleri asla vermezdi.
Neden vermişti o sözü bilmiyordu, acıyor muydu yoksa şuana kadar işlediği günahlardan arınmak için mi yapıyordu bunu kendisi de bilmiyordu.
Bildiği tek şey, her an kızın yanında olmak istemesiydi