"Beni sana unutturmuşlar... ama tenin hâlâ bana ait." Alaca, kim olduğunu bilmiyordu. Her gece, uykusunun en derin yerinde bir nefes boğazına çöküyor. Ellerini tanımadığı bir adamın sıcağında yanıyor, ama uyanınca her şey kayboluyor. Kafasında susmayan bir ses, aynalara bakarken bile kaçtığı bir yüz... Ve sonra biri geldi. Sargın. Sert. Sessiz. Tehlikeli. Alaca'nın geçmişinden gelen tek gerçek. Bir zamanlar nişanlıydılar. Şimdi Alaca bunu ve onu hatırlamıyor, ama bedeni tanıyor. Sargın'ın sesi, dokunuşu, öfkesi... hepsi, zihninin unuttuğu her anıyı yeniden ateşe veriyor. Onun yanında olmak, her saniye uçurumun kenarında çıplak ayakla yürümek gibi: bir adım tutkuda boğulmak, bir adım tamamen yok olmak demek. "Hatırlarsan, her şey yeniden başlar." Ama bu başlangıç, sevgiyle değil, sahiplenmeyle başlar. Özgürlük yok. Aff yok. "Sen, hep bendin." Alaca çevresindeki herkesin maskesini indirirken, en büyük maskenin kendi yüzünde olduğunu farkedecek . Her hatırladığı şey, onu biraz daha karanlığın kucağına çekecek. "Yalancı Sanrı", tutkunun acıttığı, aşkın zincire dönüştüğü, hafızanın hem kurtuluş hem lanet olduğu bir hikâye. Bazı bağlar kopmaz... yalnızca daha derine işler." --- Teni tenime o kadar çok yakındı ki dokunsa bu kadar güçlü duygular hissettiremezdi. "Sen benim geçmişimsin ama asla geleceğim değilsin" Dudaklarımdan dökülen kelimeler ona hiç uğramış gibi değildi. "Seni yakından hissetmeye ihtiyacım var,"Nefesi tenimi yakıp geçerken o durmadı, kalbimi kasıp kavurdu."Sana, sesine, siktiğimin o hiç susmayan küçük çenene ihtiyacım var" 🍃

Bu şehir onun kurallarıyla nefes alıyor. Gücün, paranın ve korkunun tek sahibi: Arkan Korhan. Ben ise onun gölgesinde yaşayan bir kadınım. Kaçmayı denedim. Unutmayı denedim. Kendime ait bir hayat kurmayı denedim. Ama Arkan Korhan'ın dünyasına giren kimse, bir daha eskisi gibi olamaz. O, beni korumuyor. Sahipleniyor. Sevmiyor. Yönetiyor. Yanında tutuyor çünkü işine yarıyorum. Yanında tutuyor çünkü gitmeme izin vermiyor. Toplantı masalarında onun yanında oturuyorum. Şirketin kirli işlerinde onun adına konuşuyorum. Geceleri ise... onun kapısı çalınıyor. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, gücün insanı nasıl esir aldığına dair karanlık bir itiraf. Bu, kaçamayan bir kadının, şehrin sahibine boyun eğişi. Çünkü bazı adamlar sevilmez. Onlara sadece itaat edilir.

"Benden başka gidecek hiçbir yerin yok." Adam yapılı cüssesini kendinden oldukça küçük kıza iyice bastırdı ve çenesini sıkarak yüzünü kendine yükseltti. "Gidebileceğin herkesi öldürdüm, uyuyabileceğin her evi yıktım, başını koyabileceğin tüm yatakları yok ettim, sığınabileceğin her limanı yaktım ve küllerini beş okyanusa savurdum." Biraz durup kızın sindirmesini bekledi. Ağır ağır, beynine çakarcasına vurgulu bir tonda tekrar konuşmaya başladı. "Benden kaçtığında gidebileceğin tek yer benim yanım, uyuyabileceğin tek yer benim evim, başını koyabileceğin tek yatak benim yatağım ve sığınabileceğin tek liman benim kollarım." Çenesindeki elini çekmeden diğer elini incecik boynuna sardı ve yaşlarla parlayan cam gibi parlak, göğü taşıyan gözlere baktı. Kendi dipsiz kuyularının aksine onun gözleri içinde binlerce diyar bulunduruyordu ve adam o binlerce diyarın hepsini kendine istiyordu. Hepsini. Her bir tanesini. Tek tek. Sonsuza dek. Kadın, adamın omuzları üzerinden arkadaki büyük eve baktı. Ev kadının gidebileceği son yer, uyuyabileceği son yatak, sığınabileceği son limandı. Ve adam dakikalar önce o evi ateşe vermişti. "Bırak."dedi inlercesine. Bırakmadı. "Canım yanıyor."dedi. Umursamadı. O, acımasızdı. O nitelikli bir katil ve kalpsiz bir psikopattı. O, kimsesizdi. O, sığınabileceği tek limanı, kendi elleriyle yakmış, küllerini kaybetmemek için dünyayı ateşe vermişti. O, tehlikeliydi. Ve o aşıktı. Çok, çok aşık.

"Tüm ülkenin sahibiydi ama bir tek onun kalbine giremedi." Onun adı Mirza Karan Karaaslan. Bazıları için sistemin mutlak sahibi, bazıları içinse ilik donduran bir fısıltı: Cehennem. 2 metrelik devasa gövdesiyle ülkeyi, borsayı ve yeraltının en karanlık konseyi MİREF'i avuçlarının içinde tutuyordu. Tek bir küfrüyle şehir titrer, tek bir emriyle hukuk susturulurdu. O, sahip olamayacağı hiçbir şeyin olmadığına inanırdı. Ta ki Efnan geri dönene kadar. Efnan için Mirza; kaçtığı bir geçmiş, kurtulmaya çalıştığı bir kabus ve nefret ettiği o vahşi otoriteydi. Mirza onu İspanya'nın güneşli sokaklarından koparıp kendi zırhlı cehennemine getirdiğinde, Efnan'ın elinde tek bir silahı vardı: Nefreti. Mirza Karan Karaaslan'ın dünyasında 'hayır' bir seçenek değildi. "Sevmesen de olur," diyordu o buz gibi sesiyle. "Nefret et, bağır, dünyayı başıma yık... Ama sadece benim kanatlarımın altında kal. Çünkü bu cehennemin tek bir kuralı var: Benim olanı kimse alamaz, ben olanı da kimse sevmemezlik edemez." Güç, saplantı, küfür ve kanın gölgesinde bir aşk hikayesi değil; bir sahiplenme savaşı. "Benim cehennemimde yanmaya hazır mısın Efnan? Çünkü ben, senin nefretinle ısınmaya çoktan alıştım."

Eren ailesinin biricik oğlu konaklarındaki öksüz hizmetçiyle karşılaşırsa...

"Daha şimdiden yeşillerinden yaş akıtmışım." Hale, dudaklarını sıkıca birbirine bastırdığında onda tuttuğu gözlerini çekip bir an etrafında dolaştırdı ve yeniden baktığında az önce göz bebeklerinden geçen o hissi sakladı Cihan. "Hikayemi duydun." dedi, pürüzlü bir sesle. Kambur gibi duran sırtını dikleştirdi. "Sekiz yıl önceki o adam olmadığımı da gördün." Söyledikleriye titrek bir nefes verdi ikisi de. "Git Hale." Hale'nin tam göğsünün ortasında derin bir sızı meydana geldi. "İnsanlar susmayacak. Konuştukça seni yaralayacaklar. Sonra kaçmaktansa şimdi kaç, git Hale." Kara gözlerini son bir kez daha onun yeşil gözleriyle buluşturdu. Bu defa saklamayamadı hislerini. Silik bir şefkate sarılmış bir hüzün vardı. Yine de son sözleri, bakışlarında taşıdığından çok uzak, buz gibiydi. "Bu evlilikten vazgeç, git."

Bade : Seni bulup, sımsıkı sarılacağım. Bade : En azından bu zamana kadar beni gerçekten sevdiğini hissettirdiğin için yapacağım bunu. Bilinmeyen : Bu dediğine gerçekten inanıyor musun? Bade : Seni bulacak olmama mı, sarılacak olmama mı? Bade : İkisine de inanıyorum. Bilinmeyen : O zaman bana söz ver. Bilinmeyen : Kim olursam olayım, beni bulduğunda sarılacaksın. Bade : Söz.

❝Kaderin çizdiği sınırlar vardır; arzunun ise hiçbirine saygısı yoktur.❞ 𓂃 UYARI: Kitapta aşırı derecede cinsellik bulunuyor ve yasak ilişki içeriyor. Küçük olanlar veya rahatsız olacaklar okumasın.

pavyonda zorla konsomatrislik yapan bir genç kız ve klasik yakışıklı kaslı mafyamız... bok gibi hikayemiz...+18 ,+65, +85 (Rakamlar değişebilir) kdbsowhzow ‼️CRİNGE KİTAPTIR BİLİNCLİ SEKİLDE YAZILMIŞTIR 👇👇 Kapıyı açtı ve beni yatağın üstüne fırlattı. Korkuyla ona baktım geri geri gitmeye çalıştım ancak kapıyı sertçe kapattığı gibi gömleğini hızla çıkardı. Başıma gelecek felaketi anladığımda yalvarmaya başladım. -Baska hiç bir şey bilmiyordum yemin ederim!! Yapma lütfen!! Boran kim bilmiyorum!!! Yatağa yaklaşıp ayak bilegimden tutarak kendine çekti ve üstüme çıktı. Hıçkırarak ağlamak istiyordum. Bekaretim önemli değildi benim için ama istemiyordum bir ilişkiye girmek istemiyordum!! Korkuyordum! -Sa..sadece silah sesi ve gölge gördüm...kim öldü görmedim Boran kim bilmiyorum!! Lütfen bırak beni! Üstümden itmeye çalıştım. Bileklerimi tutup başımın üstünde sabitledi. -Niye naz yapıyorsun bu kadar...işin değil mi bu senin? Yüzünde ki pic siritis belli oldu. Korkudan her şeyi yapabilecek kıvama gelmiştim...ve kendimi tutamadan her şeyi öttüm. -Ba..bakireyim ben... 16/02/2022 #salak 1. Sıra ✨

21. yüzyıl modern Mısır prensesi x Antik Mısır'dan gelen (savaşçı-kralların soyundan) adam ❗️ Bu isimle yazılan ilk eserdir ve konusu da benim tarafımdan bir ilk olarak üretilmiştir. Özgün eserimin tüm hakları bana aittir. İlham adı altındaki uyarlamalar, benzerlikler ve tema kopyalamaları hoş karşılanmayacaktır.