"Fakat bir Anka büyüyor bu konakta, şimdilik minik bir serçe".. Saniyeler, dakikalar, günler hatta aylar bir rüzgar gibi geçiyor. Bu gizli imkansızlıktan doğan yasak sevgi içlerine işliyordu her geçen gün Alya ve Cihan Alboranın. Kaderin görünmez bağları onları birbirine çekerken, aralarındakı inkar edilmez şehvet duygusu tenlerini cayır cayır yakarken kim olacaktı bu hikayenin yananı? Yoksa küllerinden doğanı... Uzak Şehirden esinlendi ama..

Bu bir "Uzak Şehir" hikayesi... Bazen bir şehirden değil, bir insandan uzaklaşırsın. Yıllar geçer, yollar değişir, hayat seni bambaşka yerlere savurur. Ama bazı duygular hep aynı kalır... Kalbinin bir köşesinde sessizce bekleyen bir bakış, yarım kalan bir söz, geçmişte yaşanmış ama asla unutulmamış bir gece gibi... Bu hikaye, o geceyi hatırlamayan iki insanın, yıllar sonra bir şehirde yeniden karşılaşmasını anlatıyor. Bir taraf içinde tuttuğu sırrı saklıyor, diğer taraf geçmişin kırıklarıyla yaşıyor. Ve aralarında, o geceden kalan masum bir çocuk... Bu bir aşk hikayesi değil sadece. Bu, uzak kalan kalplerin, geçmişle yüzleşmesi. Ve bir zamanlar birbirine yakın olan iki yabancının, yeniden aynı şehre dönüş hikayesi...

Cihan ve Alya'nın eksik kalan sahneleri ve olmasını istediğimiz klişeler..

"Seni sevmek, her gün aynı rüyayı görmek gibi... Gözlerimi kapadığımda sen varsın, ama uyandığımda yine yokluğunla baş başa kalıyorum. Ne zaman seni düşünsem, kalbim sanki varla yok arasında bir yerde sıkışıyor. Seninle bir ömür düşlemek, ama o düşe hiç dokunamamak kadar acı bir şey yok bu hayatta. Adını her anışımda içimde bir yıldız kayıyor, dilek tutamadan. Biliyorum, seninle olamam; belki yollarımız hiç kesişmeyecek... Ama bil ki, bu kalp seni her şeye rağmen sevmeye devam edecek. Çünkü bazı aşklar, sadece yaşanmasa da yaşatılır. Ve sen, benim ömrümün en güzel imkansızısın."

Alya Ve Cihan için kısa hikayeler.

Uzak Şehir: Yasak Aşkın Gölgesinde Cihan: "Her şey Boran'ın o lanet videosuyla başladı. Abim öldüğünde, bana bir USB bırakmıştı. Şifresi 'Meryem'di. O ismi yazarken ellerim titredi, çünkü Meryem benim ilk aşkımdı, kalbimin en derin yarasıydı. Videoyu açtığımda, Boran'ın sesi odayı doldurdu: 'Cihan, eğer bu videoyu izliyorsan, ben ölmüşümdür. Ölümüm kaza değilse, hayatın tehlikede demektir. Alya'yla evlen, onu koru. Deniz'i koru. Ama şunu unutma: Eğer bu şifreyi çözdüysen, kalbinde hâlâ o kadın var demektir. Alya'yı sevme, Cihan. Onu bir emanet gibi düşün.' Gözlerim doldu, ama ağlamadım. Boran haklı mıydı? Meryem'i hâlâ seviyor muydum? Alya'ya baktığımda hissettiğim şey neydi o zaman? Aşk mı, yoksa sadece bir görev mi?

Kadın, adama baktı uzun uzun. Kömür karası gözlerinde gördüğü ifade şimdiye kadar gördüklerinden çok farklıydı. Öfke mi diye düşündü Alya. Kızgınlık mı? Sessizliğin içinde yankılanan iç sesine aldırmadan sordu içinden geçenleri. Bir şey söylesene Cihan? Neden susuyorsun? Yerde olan bakışlarını karşısındaki kadının harelerine sabitledi Cihan. Dilinin ucuna gelen tonlarca kelimenin altında ezilirken, sesli bir nefes firar etti dudaklarından. Göz pınarlarında biriken yaşı baskılamaya çalışırken, kısık bir nefes eşliğinde döküldü yüreğine kor gibi yakan düşüncesi.. İçimizdeki hain sensin. Sen.. Demir Baybars'ın adamısın..

"Beş saniye? Çok saçma. Benim bir kadına ömrümü adayıp adamayacağımı o beş saniye mi belirleyecek?" "Ömrünü adamak zorunda mısın?"