Ne Kaan bu evliliği istemişti, ne de Seren hayal ettiği hayatı bulmuştu. İki yabancı, iki inatçı ve iki farklı hayat aynı yolda birleşince neler olur? Ama bazen hayat en yanlış notayı bile doğru bir şarkıya dönüştürür. Ve iki kalp, sonunda aynı akorda buluşur...

İşinde son derece başarılı bir Cumhuriyet Savcısı olan Asena Demir, albay olan babasının beklenmedik yardım çağrısıyla kendini bambaşka bir dünyanın içinde bulur. Kimliğini gizleyerek askeriyeye hemşire olarak girer. İhanetin izini sürmek için attığı her adım, onu hem gerçeğe hem de ölümün buz gibi nefesine biraz daha yaklaştırıyordu. Ya hain ortaya çıkacaktı... Ya da Asena, bu tehlikeli oyunun son kurbanı olacaktı.

"Bazı yaralar şikâyet ettirmez insana." Bir sır, bir kayıp, bir aşk... Beş yıl önce biten hikâye, yeniden başlamaya hazırlanıyor. Ama geçmişin yükü, geleceğin önünde duruyorsa... Kim daha güçlü çıkacak: kalpler mi, kader mi? "Çünkü bir kere kaybettiğin birini, bin kişilik sessizlikte bile tanırsın."

Karanlık bazen dışarıda değildir insanın içindedir. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken, gerçeğin rüyalar kadar ürkütücü olabileceğini öğreniyor. Çizimlerinde huzur ararken, ellerine sinen mürekkep artık bir sığınak değil, geçmişin izlerine dönüşüyor. Babasının gölgesiyle dolu bir evde, sessiz bir savaş veriyor. Her kelimesi susturulmuş, her hayali yargılanmış bir kız... Ama içindeki ses artık susmak istemiyor. Karanlık onu çağırıyor - belki yok etmek, belki de özgür bırakmak için. Bir gün her şey değişiyor. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir titreşim... Belki bu kez kader, sadece acı yazmak istemiyor. Ama aşk, bazen bir kurtuluş değil; yeni bir sınavdır. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda, o ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark edecek. Karanlık başlıyor ama bu kez içinde bir kalp atıyor.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Birbirine tamamen zıt, ama bir o kadar da birbirine muhtaç iki insan aynı evde yaşarsa ne olur? Ne mi olur? Bitmeyen inatlaşmalar, bol kahkaha, tatlı sert çatışmalar ve heyecan verici sahneler... Bir oyunla başlayan bu hikaye, ya Kalbe sızan Aşk'la biterse peki?

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

"Seni öpsem bana kızar mısın?" "Hayır," "O zaman?" "Detayları kaçırıyorsun." "En azından seni kaçırmıyorum." "Beni de kaçırdın." "O anlamda değil!" ๛✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰✰ Yayınlanma tarihi:18.07.2025 Lorenzo&Lidya୨ৎ

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Anne şefkatini hiç tanımamış beş çocuk... Bir gecenin karanlığında yurttan kaçtılar, sokakların sessizliğinde kayboldular. Zaman onları ayırdı; izleri silindi, sesleri sustu. Ama kader kolay bırakmaz. Yıllar sonra, geçmişlerinin gölgesi yeniden peşlerine düştü. Kaybettiklerini sandıkları o "zaman kaybı", aslında onları tekrar birbirine sürükleyen karanlık bir işaretti. Artık soru tek: Geçmişlerine döndüklerinde birbirlerini gerçekten bulacaklar mı... yoksa kendilerini mi kaybedecekler?