Dumating siya na parang isang bagyong walang ulan-tahimik, pero may bigat. Si Elena, dalawampu't siyam, galing Maynila. Pagod sa ingay ng lungsod, sa lalaking puro daldal pero kulang sa gawa, sa trabaho'ng parang relasyon-walang pahinga, walang direksyon. Iniwan niya lahat, dala lang ay ilang damit, isang lumang laptop, at ang huling bilin ng lola niyang si Aling Rosa: "Doon ka muna. Sa Baryo Uno. Pahinga ka. Maghintay ka. May dapat kang matagpuan." Akala niya peace and quiet lang. Hindi niya inasahan si Marco.

May mga babae. At may mga babaeng piniling sambahin. Sa simula, bago pa isinulat ang mga batas, bago pa binuo ang mga simbahan, bago pa tumayo ang mga emperyo- may isang babae na hindi naghintay ng pahintulot. Hindi siya umakyat. Inakyat siya. Hindi siya pinili. Pinili niya ang sarili niya. At sa pag-angat ng katawan niya sa ibabaw ng trono, nagsimulang pumutok ang mundo. Ang kanyang pangalan? Sofia. Hindi siya reyna. Hindi santa. Hindi babae lang. Siya ang unang altar. Ang katawan niyang nilabasan ng diyos. Ang boses niyang nagdurog sa simbahan. Ang p*ke niyang ginawang pinto sa langit, at sabay-sabay, sa impyerno rin. Sa loob ng kanyang sinapupunan, isinilang ang dalawang lahi: Isa para maghimagsik. Isa para mamuno. At mula roon, lumabas ang anak niyang babae: Seraphine. Hindi tagapagmana. Hindi bata. Hindi prinsesa. Kundi ang Ikalawang Diyosang Pumili ng Sarili. Isang apoy na hindi hinipan, kundi isinubo ng mundo at nalunok. Ito ang kasaysayan ng dalawang katawan. Isang Ina. Isang Anak. Magkahiwalay. Nagkatagpo. Nagtalik hindi sa laman, kundi sa paniniwala. Pinunit nila ang kaharian ng lalaki. Itinayo ang templo sa pagitan ng hita. At sinulat ang Ebanghelyo gamit ang dila, daliri, at tamod ng mundo. Ito ay hindi isang kwento ng pag-ibig. Ito ay kwento ng kapangyarihan. At sa dulo ng bawat pahina, bawat ungol, bawat dasal- Isa lang ang mababasa mong pangalan. LA MATRIS. Ang Simula. Ang Wakas. Ang Altar.