|Bu kitap yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.| Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

*Bu kitap Martı Yayınları aracılığıyla basılmıştır.* 🕷️ Kainat Kızılkaya, ruhu hasta bir babanın elleriyle büyüttüğü bir çocuktu. Ve şimdi, o babanın kendi elleriyle yarattığı en büyük düşmanı. Kainat'ın içinde yıllardır büyüyen güç hırsı, onu geri dönüşü olmayan bir yola sürükler. Bu yolun ilk durağı ise yeraltı dünyasının en tehlikeli örgütlerinden biridir. Örgüte girebilmek için tamamlaması gereken tek bir görev vardır: bir sevkiyat. Ve Kainat, her zaman olduğu gibi kestirme yolu seçer. Plan yapmaz. Manipüle eder. Yalan söylerken gözünü bile kırpmaz. Ama bu defa işler düşündüğü kadar kolay ilerlemeyecektir. Çünkü karşısına Yaman Haris Batıkan çıkar. Kainat, onun ilgisini, zaaflarını ve çevresini kendi lehine kullanarak işi bitirmeyi planlar. Fakat her manipülasyonun bir bedeli vardır. Ve bazen, kimin oyunu başlattığı değil, kimin daha iyi oynadığı belirleyici olur. "Sadece sen Haris'le tanışmaya fazla heveslendin, Kainat."

𝑬𝒕 𝒔𝒊 𝒄𝒆𝒕 𝒉𝒐𝒎𝒎𝒆 𝒎𝒂𝒔𝒒𝒖𝒆́ 𝒆́𝒕𝒂𝒊𝒕 𝒍𝒆 𝒔𝒆𝒖𝒍 𝒂̀ 𝒑𝒐𝒖𝒗𝒐𝒊𝒓 𝒍𝒂 𝒔𝒂𝒖𝒗𝒆𝒓 ? Quand Fall est forcée de d'emménager à Hallow Creeks, elle espère fuir le scandale qui l'a brisée. Mais très vite, son passé la rattrape : les humiliations au lycée, les mots obsessionnelles qu'on lui envoie... et surtout lui. 𝑨𝒔𝒉 𝑯𝒂𝒍𝒍𝒐𝒘𝒂𝒚. Le fils maudit du fondateur de la ville. L'homme masqué que la ville accuse d'être un monstre. Silencieux, solitaire et froid, il quitte son manoir une fois la nuit tombée pour effrayer ceux qui croiseront sont chemin. 𝑫𝒆𝒓𝒓𝒊𝒆̀𝒓𝒆 𝒏𝒐𝒔 𝒎𝒂𝒔𝒒𝒖𝒆𝒔 𝒆𝒕 𝒏𝒐𝒔 𝒔𝒊𝒍𝒆𝒏𝒄𝒆𝒔, 𝒏𝒐𝒔 𝒂̂𝒎𝒆𝒔 𝒔'𝒂𝒑𝒑𝒆𝒍𝒍𝒆𝒏𝒕.

Bizim mahalle biraz gariptir. Sokaklarda çocukların sesleri, kadınların kapı önündeki dedikoduları eksik olmaz. Ama bir de herkesin dilinde olan isimler vardır. Mesela Mirza Alacahan... Mahallenin ağır abisi. Bir bakışıyla bile insanı korkutmayı başarır. Ama herkesin içten içe de saygısı vardır. Bir de bizim Meryem var... On dokuz yaşında, mahallenin öğretmeninin kızı. Elinde kitabıyla görürsünüz hep. Çocuklara ve kadınlara okuma öğretir. Utangaçtır. Her zaman gözlerini yere diker konuşurken. Meryem küçüklüğünden beri Mirzaya hep abi der. Onu abisinin arkadaşı bilmiş, öyle görmüş. Mirzanın bu abi kelimesinden içten içe nefret ettiğini bilmeden hemde... Ama Meryemin sesinde öyle bir şey vardır ki, Mirza o kelimeyi yutkunarak sineye çekerdi. İşte bu hikaye, mahallenin ağır abisiyle, utangaç kızın hikayesi...

De toute façon... Je ne suis qu'une pièce détachée. Une Barbie grimée de rose qui tourne chaque soir autour d'une barre de fer, sous les néons cramés du 707. Personne ne me regarde vraiment, on me consomme... Dans les rues de Southwark, on vend, sous couverts de nos sourires forcés et nos corps huilés, des pilules, des promesses mais surtout, cette poudre rose... Et au milieu de ce chaos, un homme me guette dans l'ombre, Raven. Il ne parle pas. Jamais. Mais il me regarde. Toujours. On se frôle. Parfois. Il revient chaque semaine au 707 pour les affaires... Mais j'ai parfois l'impression que ce club, cette ville, et moi-même faisons partie du deal. Mais Raven n'a pas encore compris qu'il n'y a rien de plus imprévisible... ... qu'une poupée brisée. "𝚈𝚘𝚞 𝚊𝚛𝚎 𝚝𝚑𝚎 𝚏𝚒𝚛𝚜𝚝 𝚘𝚗𝚎 𝚝𝚘 𝚑𝚘𝚕𝚍 𝚖𝚎 𝚠𝚒𝚝𝚑𝚘𝚞𝚝 𝚑𝚞𝚛𝚝𝚒𝚗𝚐 𝚖𝚎."